Matapos kong gawin iyon ay nakita ko siyang hinihilamos na ang mukha at tsaka nagsalita.
"Tang ina, akala ko ba kapag nagpakalunod ako sa alak, makakalimutan ko pansamantala 'yung sakit? Pero bakit mas lalo kong nararamdaman, ha?"
Hindi ako nakapagsalita at bahagya na lang napabukas ang bibig dahil bigla na lang siyang humagulgol sa harap ko.
"Ang sakit sakit, tang ina. Sabi ko naman sa kanya, huwag niya akong iiwanan kasi mababaliw ako kapag wala siya. Masisira ang buhay ko kapag iniwan niya ako. Pero bakit ginawa niya pa rin? Bakit iniwan niya ako? Hindi na ba talaga niya ako mahal, ha? Sabihin mo nga kung anong nagawa kong masama para maranasan ang ganitong sakit!"
Wala akong magawa; wala akong masabi. Hindi ko alam kung papaano ko siya maico-comfort ngayong nakikita kong unti-unti
