ฝากรอยรักในหัวใจ

ตอนที่ 1 เพื่อน ตริณหนุ่มหล่อประจำโรงเรียน แต่เขาดันมีเจ้าของแล้วเป็นถึงดาวโรงเรียนเธอชื่อเขมิกา “ญาดาคะแนนคณิตศาสตร์เธอน้อยมาก ๆ เดี๋ยวเราสอนให้ถ้าไม่อย่างนั้นมีหวังเธอติดศูนย์แน่” ญาดาหญิงสาวตาตี่ผิวขาวแบบลูกคนจีน เธอเก่งภาษาไทยมากแต่กับคณิตศาสตร์บวกเลขได้ก็เก่งแล้ว ตริณชอบว่าเธอแบบนี้ประจำ “ทำอย่างกับมีเวลา เห็นไม่เคยจะว่าง” ญาดาส่ายหัว “เพื่อนทั้งคนจะสอบตก ต้องมีเวลาอยู่แล้ว” ตริณพูดจบเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาเดินออกไปคุยห่างจากญาดา แต่หญิงสาวก็พอจะรู้ว่าใครคือคนที่โทรมา ตริณเดินกลับมาด้วยสีหน้าที่ดูยิ้มแย้ม แสดงถึงความสุขก่อนที่จะทำหน้าเหมือนขอโทษเพื่อนสนิท “เขมโทรมาชวนไปดูหนังรอบเย็น เอาแบบนี้คืนนี้เราไปหาเธอที่บ้าน บอกพ่อกับแม่ไว้ด้วย เดี๋ยวเราไปติวให้” “ไม่เป็นไร ไปดูหนังแล้วยังกลับมาสอนเราอีกเหนื่อยแย่ไว้วันหลังก็ได้” ตริณใช้มือหนาลูบหัวสาวหมวยตรงหน้า เหมือนเธอเป็นเด็กน้อยในสายตาเขา “อย่างอแง ตามนี้ไม่เกินสองทุ่มเจอกัน เตรียมขนมไว้ให้ด้วย” ตริณกับญาดาเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่ประถม สองคนนี้ไปมาหาสู่กันที่บ้านเป็นประจำ แต่ส่วนมากตริณจะเป็นฝ่ายมาหาญาดาที่บ้าน บางคืนก็หลับกันกลางห้องรับแขก โดยเฉพาะเวลาที่อาจารย์สั่งรายงานพร้อมกันหลายวิชา พ่อกับแม่ของญาดารู้ว่าตริณมีแฟนอยู่แล้ว จึงไว้ใจและปล่อยให้ทั้งอยู่ด้วยกันและไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด “พ่อกับแม่คะวันนี้ทำกับข้าวเผื่อตริณด้วยนะคะ วันนี้อาจารย์บอกคะแนนเก็บ คะแนนวิชาคณิตศาสตร์ของลูกแย่มากมีสิทธิ์ติดศูนย์เลย ตริณเลยว่าจะมาสอนให้ อาจนอนนี่เลยค่ะ คาดว่ากลางดึกต้องหิวกันแน่ ๆ แม่ทำเผื่อด้วยนะคะ” ตริณมาถึงบ้านของญาดาเลยสองทุ่ม แต่ด้วยชุดนอนที่เขาใส่มาญาดาเลยให้อภัยเพราะรู้ว่าเพื่อนชายต้องกลับไปอาบน้ำมาก่อน บ้านของทั้งคู่อยู่คนละหมู่บ้านแต่เป็นหมู่บ้านจัดสรรที่อยู่ติดกัน ขับรถมาไม่ถึงสิบนาทีก็ถึง พ่อกับแม่ลงมาดูเป็นระยะว่าสองคนทำอะไรกัน แต่ไม่ใช่ว่าไม่ไว้ใจ แต่กลัวจะหิวหรือเผลอหลับแล้วไม่ห่มผ้ากันเสียมากกว่า “แม่ครับมีอะไรกินบ้าน แฮ่..ท้องเริ่มร้อง” ตริณอ้อนแม่ของญาดา เหมือนเป็นแม่ของเขาด้วยอีกคน แต่จริง ๆ แล้ว บ้านนี้ก็เหมือนมีลูกสองคนเลย “เดี๋ยวแม่อุ่นแล้ววางไว้ที่โต๊ะนะลูก กินแล้วอย่าเพิ่งนอนนะ แต่นี่ก็จะห้าทุ่มแล้ว ไม่เกินตี1ก็นอนได้แล้ว ญาดาไปเอาที่นอนขนลงมา พรุ่งนี้ตื่นสายได้เพราะเป็นวันเสาร์” คนหิวชอบกินข้าวบ้านนี้มากเพราะแม่ของญาดาทำอะไรก็อร่อย ส่วนบ้านของตริณกินแต่ของที่ซื้อไม่ได้ทำเอง เวลาที่ ญาดาไปบ้านนู้นพ่อกับแม่ของตริณก็จะพาไปหาอะไรกินนอกบ้านเสมอ ตริณถึงง่วงแค่ไหนก็ยังฝืนสอนเพื่อนตัวเล็กต่อ แต่เขากลับหันมาเจอว่าญาดาหลับไปกับหนังสือเสียแล้ว “อ้าว..ปล่อยให้เราพูดคนเดียวตั้งแต่เมื่อไหร่ หลับไม่บอกกันเลย” ญาดาเป็นคนที่ถ้าลองได้หลับแล้วหลับสนิทมาก ตริณจึงต้องค่อย ๆ ยกตัวเธอให้มานอนในที่นอน เพราะตอนนี้เธอกำลังนอนคว่ำทับกองหนังสืออยู่ หมอนข้างมีเพียงอันเดียวและตริณก็แย่งมันไปกอด ตกดึกญาดาด้วยความเคยชินหาหมอนกอดไม่เจอเธอจึงกอดคนนอนข้าง ๆ แทน คนตัวสูงกว่ายังไม่ทันจะหลับ รู้สึกตัวว่าโดนกอดก็สะดุ้งด้วยความตกใจ ค่อย ๆ หันหน้าไปหาคนข้าง ๆ ที่นอนหลับตาสนิทมีเสียงกรนบ้างเล็กกน้อย ตริณมองหน้าของญาดาชัด ๆ และใกล้แบบนี้เป็นครั้งแรก เขาไม่เคยคิดว่าญาดาเป็นผู้หญิงสวยหรือน่ารักมาก่อน แต่วันนี้พอเขามองใบหน้าของเธอที่กำลังหลับ ไม่มีแม้แต่แป้งปกปิด หน้าที่ขาวหมดจดไม่มีแม้แต่สิวสักเม็ด ตาเล็กแต่ขนตายาวงอน คิ้วบางแต่ได้รูปสวย คนมองได้แต่คิดในใจเพื่อนของเขาสวยขนาดนี้ทำไมถึงได้ยังไม่มีแฟน เช้ามาทั้งคู่อยู่ในสภาพที่พ่อกับแม่ของญาดาต่างพากันขำ ลูกสาวของเขาใช้ขาก่ายเพื่อนแต่ตัวเองก็ยังกอดหมอนด้วย ส่วนตริณก็นอนแบบไร้หมอน คงจะเผลอหลับแล้วไม่รู้ตัว วันนี้คณินพ่อของญาดาต้องไปดูที่ดินที่ต่างจังหวัด จึงเอาภรรยาไปด้วย “เดี๋ยวรอฉันทอดไก่กับไข่ก่อนนะคะ เด็ก ๆตื่นมาจะได้มีอะไรกินกัน” ดวงใจเธอเลี้ยงลูกมาไม่ค่อยให้กินอาหารนอกบ้านถ้าไม่จำเป็น ซึ่งลูกสาวของเธอก็ติดนิสัยชอบกินแต่ของในบ้าน เธอจึงต้องเตรียมกับข้าวไว้ให้ ตริณตื่นก่อนเขาค่อย ๆ ปลุกเพื่อนสาว เพราะตอนนี้จะเที่ยงแล้ว “ญาดาเรากลับบ้านก่อนนะ” “อืม...ปิดบ้านให้ด้วยนะ” คนง่วงยังคงไม่ยอมตื่น หันหลังให้ตริณแล้วนอนต่อ โดยที่ตัวเธอเองไม่รู้เลยว่าตอนนี้กำลังจะถูกทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียว ตริณกำลังจะลุกไปหยิบกุญแจรถ ก็เจอว่าใต้กุญแจของเขามีกระดาษเขียนข้อความไว้ “ญาดาตื่น พ่อกับแม่เธอไม่มีใครอยู่เลย ลุกเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวเราไปอาบน้ำที่บ้านก่อนแล้วจะมาอยู่เป็นเพื่อน ลุกมาปิดบ้านให้ดี ๆ เลย” ญาดาเดินแทบจะไม่ลืมตามาปิดบ้าน ก่อนจะกลับไปหลับบนโซฟาและมาตื่นอีกทีเมื่อตริณอาบน้ำเสร็จแล้วกลับมา คราวนี้คนขี้เซาต้องยอมลุกไปอาบน้ำแล้ว เพราะตริณจะสอนต่อ วันจันทร์อาจารย์จะให้สอบแก้คะแนนเก็บ ตริณไม่อยากให้เพื่อนของเขาสอบตกอีก ทั้งคู่ไม่ออกไปไหนเพราะแม่ของญาดาทอดไก่ไว้เยอะมาก ตริณสอนญาดาไปได้หลายเรื่องแล้ว แต่ยังติดที่คนถูกสอนคิดได้ช้าและจำสูตรไม่ค่อยได้ ดวงใจโทรศัพท์มาบอกลูกสาวว่าเขาคงกลับถึงมืดแน่ ๆ เพราะตอนนี้จะหกโมงเย็นแล้ว พ่อและแม่เพิ่งจะเดินทางกลับ เธอจึงสั่งให้ญาดาหาอะไรกินไปก่อน “เดี๋ยวเราออกไปหาไรกินกันหน้าหมู่บ้านดีกว่า” ตริณถนัดมากเรื่องหาของอร่อยกิน เพราะเขากินมาแล้วเกือบทุกร้าน เมื่อไปถึงร้านยังไม่ทันจะสั่ง เสียงโทรศัพท์ของชายหนุ่มก็ดังขึ้น ญาดาจึงเดินหลบออกมาและตัดสินใจยังไม่สั่งอาหาร “เขมจะไปดูหนัง เราบอกต้องอยู่เป็นเพื่อนเธอ ก็เอาแต่งอน เอาอย่างนี้เดี๋ยวซื้อกับไปกินบ้าน แล้วปิดบ้านให้ดีเราจะรีบกลับมา” ญาดาพยักหน้าเข้าใจ ทั้งที่ความจริงเธอทั้งน้อยใจและเสียใจ สำหรับตัวเธอเองไม่ว่าจะเรื่องอะไรตริณสำคัญที่สุด แต่สำหรับตริณกับเป็นเขมิกาที่สำคัญเสมอ “ปิดบ้านให้ดีนะ มีอะไรรีบโทรหาเราเลย” คนพูดทำท่าจริงจัง เหมือนพ่อที่กำลังสั่งลูกด้วยความเป็นห่วง “เราโทรไปไม่ได้หรอก เธออยู่ในโรงหนัง เธอต้องปิดเสียงปิดสั่น ไปเถอะเดี๋ยวเขมรอ เราอยู่ได้” เสียงประตูรั้วปิด รถขับออกไป ญาดาปล่อยโฮออกมาด้วยความเก็บกด เธอชอบตริณมาตลอด แต่แค่บอกเธอยังไม่กล้า และทุกวันเธอต้องมาเห็นมารับรู้ว่าคนที่ชอบรักคนอื่นอีก หลายครั้งที่เธอคิดอยากจะห่างออกจากชีวิตของตริณแต่เธอก็ทำไม่เคยได้เลยเพราะเธอกับตริณมีกันอยู่แค่สองคน และสุดท้ายตอนนี้ก็เหลือแค่เธอเพียงคนเดียว