MAX
Mabilis akong lumuhod sa harap ng lalaking naka-wheelchair ngayon.
Nasa sala siya at naghihintay sa akin na dumating kaya mabilis akong lumapit sa kaniya at lumuhod sa harapan niya.
“Bossing, sorry. Hindi ko nagawa ang—”
“Stand up, Max,” putol niya sa sasabihin ko pero nanatili ako sa pwesto ko. “I am not asking you to kneel nor blaming you.”
Maaaring hindi rin niya ako sinisisi perp iyong guilt na nasa puso ko, kahit na madami akong nahing problema ng mga nakaraang buwan. Hindi ko pa rin iyon makalimutan.
“Pero... wala na si Miss G. Wala akong nagawa para protektahan siya,” malungkot na saad ko. “Sorry kung hindi ko nagawa ang trabaho ko. Dapat hindi ako nagluto noon, dapat binantayan ko siyang mabuti. Siguro... siguro kung napigilan ko siyang umalis, baka nandito pa siya ngayo
