บุษบาเร้นรัก

บริษัทเจเคดีเวลล็อปเมนต์ บริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์อันดับต้น ๆ ของประเทศที่เป็นเจ้าของหมู่บ้านจัดสรรและคอนโดมิเนียมหรูหลายแห่งทั่วประเทศ มี ‘ดวงแข’ และ ‘ประชา จารุกิตติขจร’ เป็นเจ้าของ แต่เพราะอยากพักผ่อนในช่วงบั่นปลายชีวิตอย่างสงบ ดวงแขและประชาจึงให้ ‘บุษบา’ ที่เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวรับช่วงดูแลบริษัทต่อ ตั้งแต่ตอนที่บุษบามีอายุเพียงสามสิบปีเท่านั้น และเพราะความที่เป็นคนทำงานเก่ง มีวิสัยทัศน์กว้างไกล และความเด็ดขาด ทำให้เธอได้รับการยอมรับในเวลาอันรวดเร็ว กลายเป็นผู้บริหารหญิงที่ได้สมญานามว่า ‘สิงห์สาวแห่งวงการอสังหา’ ภายในห้องประชุมของบริษัท บุษบาในวัยสามสิบสอง ผมยาวประบ่า คิ้วโค้งได้รูปแต่ตอนนี้กำลังขมวดเข้าหากันเป็นเลขแปด ดวงตากลมโตฉายแววดุดัน ริมฝีปากที่เคยอวบอิ่มขบเม้มแน่นจนเห็นรอยยับย่น เพราะหงุดหงิดกับการพรีเซ็นต์โครงการพัฒนาที่ดินบนเกาะยาเงาะที่ ‘นริศ’ หัวหน้าทีมวิศวกรกำลังรายงานให้ฟังอยู่ไม่มีไอเดียอะไรแปลกใหม่จากที่เธอแนะนำไปเลยแม้แต่อย่างเดียว ที่จริงแล้วบุษบาเป็นผู้หญิงที่สวยมาก แต่เพราะถูกบดบังด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและแววตาดุดัน ทำให้ไม่ค่อยมีใครอยากสบตากับเธอมากนัก ความสวยงามของเธอจึงถูกกลบไว้ด้วยสมญานามที่พนักงานบริษัทตั้งให้ว่า ‘ปอบบุษ’ เปรี้ยง! เสียงฟาดแฟ้มรายงานที่ฟาดลงกับโต๊ะประชุมไม้สักเคลือบเงาด้วยเรซินดังลั่นจนนริศถึงกับหน้าเสีย “ฉันซื้อตัวคุณมาจากบริษัทคู่แข่งเกือบสิบล้าน แต่คุณคิดได้แค่นี้เองเนี่ยนะ ถามจริง ๆ เถอะ นอกจากที่ฉันบอก ๆ ไปเมื่อคราวก่อน คุณไม่ได้มีไอเดียอะไรเพิ่มเติมเลยหรือไง แล้วแบบนี้ฉันจะซื้อตัวคุณมาเพื่ออะไร คุณนริศ” “ใจเย็น ๆ ก่อนบุษ ไว้หน้าคุณนริศบ้าง” ‘วารี’ สาวผมสั้นดูโฉบเฉี่ยว จมูกโด่งรูปทรงนิยมรวมถึงคางแหลม ๆ และหน้าอกขนาดห้าร้อยซีซี อิมพอร์ตจากเกาหลี สาวเปรี้ยวซุกซ่อนความเซ็กซี่ไว้ใต้สูทพอดีตัวสีน้ำเงินเข้ม กระโปรงเข้ารูปยาวพอดีเข่า สวมทับด้วยสูทสีขาว และแว่นตากรอบหนาเพื่อให้เข้ากับตำแหน่งที่ปรึกษา ซึ่งเธอเป็นทั้งที่ปรึกษาและเพื่อนสนิท กระซิบปรามประธานสาวให้ลดเลเวลอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านลง บุษบาหันมองวารีแล้วพยักหน้าให้ จากนั้นก็พยายามลดความหงุดหงิด “ว่าต่อไป” นริศลอบกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะเริ่มรายงานต่อ แต่พอฟังไปได้สักพักบุษบาก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาอีก เพราะนอกจากที่สั่งไปแล้ว ทีมวิศวกรและทีมออกแบบก็ไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่มานำเสนอเพิ่มเติม แต่พอจะอ้าปากเหวี่ยงก็เห็นวารีเอื้อมมือมาจับข้อแขน จึงหันไปพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าจะไม่แสดงความเกรี้ยวกราด “พอแค่นั้นแหละคุณนริศ” ทั้งที่พยายามเก็บอารมณ์แล้วแต่ในน้ำเสียงก็ยังเจือความหงุดหงิดอยู่ “ครับ” นริศหัวหน้าทีมวิศวกรวัยสามสิบ หุ่นสูงสมาร์ต หน้าตาคมเข้มอย่างหนุ่มใต้เพราะเป็นคนนครศรีธรรมราช รับคำคนเป็นเจ้านายแล้วเดินกลับไปนั่นเก้าอี้ประจำตำแหน่งของตัวเอง “คุณทักษิณา ความคืบหน้าเรื่องการซื้อที่ดินบนเกาะยาเงาะไปถึงไหนแล้ว” บุษบาหันไปถามหัวหน้าฝ่ายพัฒนาพื้นที่ต่อ พร้อมกับจ้องด้วยแววตาคมกริบ ทักษิณาหม้ายวัยสี่สิบสบตาประธานสาวได้ไม่ถึงนาที ก็ต้องเบือนสายตาไปทางแจกันดอกไม้ด้านหลังบุษบาเพื่อลดรังสีแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวของประธานสาววัยสามสิบสอง “ตอนนี้เราซื้อที่ดินบนเกาะยาเงาะได้เกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์แล้วค่ะ” หัวหน้าฝ่ายพัฒนาพื้นที่ตอบไม่ค่อยเต็มเสียงเท่าไหร่นัก เมื่อตอบเสร็จก็แอบห่อไหล่ ทำคอย่นเพื่อรอรับเอฟเฟคที่บุษบากำลังจะระเบิดพลังอำนาจใส่ “ได้เพิ่มจากคราวก่อนไม่ถึงห้าเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ หนึ่งเดือนที่ผ่านมามัวไปทำอะไรกันอยู่” บุษบาแผดเสียงเกินหนึ่งร้อยยี่สิบเดซิเบล จนบรรดาหัวหน้าฝ่ายที่อยู่ในห้องประชุมแสบหูไปตาม ๆ กัน แต่ทักษิณาดูจะหนักกว่าใครเพราะถูกสายตาเกรี้ยวกราดทิ่มแทงตามตัวด้วย “ใจเย็น ๆ บุษ ฟังเหตุผลของคุณทักษิณาก่อน” วารีกระซิบบอกอีก พร้อมกับบีบมือที่กำแขนของบุษบาแน่นขึ้นเมื่อเห็นประธานสาวกำลังจะอ้าปากพูดต่อ เธอก็ชิงถามทักษิณาก่อน “เกิดอะไรขึ้นหรือคะคุณทักษิณา ทำไมเรื่องการซื้อที่ดินบนเกาะยาเงาะไม่คืบหน้าเลย สำหรับโครงการรีสอร์ตและบ้านพักผู้สูงอายุที่เรากำลังจะดำเนินการก่อสร้างต้องใช้พื้นที่อย่างน้อยเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของเกาะเลยนะคะ ลองบอกสิ่งที่ติดขัดมาสิคะ เราจะได้ช่วยกันหาทางแก้ไข” วารีรีบบอกให้ทักษิณาอธิบาย “คือว่า ที่ดินบนเกาะยาเงาะอีกเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือเป็นของเจ้าของคนเดียวค่ะ ซึ่งดิฉันติดต่อกับน้องสาวของคนที่เป็นเจ้าของที่ดินบนเกาะได้แล้วตั้งแต่เดือนก่อน ถึงได้ทราบว่าคนที่เป็นเจ้าของเกาะไปทำงานที่ต่างประเทศ ปลายเดือนนี้ถึงจะกลับค่ะ ดิฉันตั้งใจว่าเมื่อเจ้าของที่ดินกลับมาแล้วจะรีบติดต่อขอซื้อจากเจ้าของที่ทันที” “แล้วทำไมไม่ถามว่าเขาไปทำงานที่ไหนจะได้ไม่ต้องรอ หรือถ้ามันยากนักก็ให้ราคาเพิ่มไปอีกสักยี่สิบเปอร์เซ็นต์ จะได้ช่วยกระตุ้นให้น้องสาวเขาติดต่อพี่ชายให้ขายที่ให้เรา ทำไมเรื่องแค่นี้ถึงต้องให้ฉันบอก คิดกันเองไม่ได้หรือไง” บุษบาพูดสวน เธอก้มมองมือของวารีที่ออกแรงบีบเพิ่มมากขึ้น แต่ไม่สนใจอีกแล้วเพราะหงุดหงิดที่ไม่มีอะไรคืบหน้าจากเดือนก่อนเลย ทั้งที่โครงการพัฒนารีสอร์ต และบ้านพักผู้สูงอายุกำลังจะเริ่มก่อสร้างอีกไม่นาน “ฉันให้เวลาทุกคนอีกหนึ่งเดือน แล้วถ้ายังไม่มีอะไรคืบหน้าอีก สิ้นปีก็ไม่ต้องเอามันหรอกโบนงโบนัสน่ะ” บุษบาบอกพร้อมกับมองไล่เรียงหัวหน้าฝ่ายไปทีละคน ก่อนจะไปจบที่นริศหัวหน้าทีมวิศวกรและทีมออกแบบ “ส่วนคุณ คุณนริศ กรุณาคิดอะไรให้มันคุ้มกับค่าตัวของคุณหน่อย”