Zengetsı, galiba beni hala dünkü gibi üzgün ve ağlayacağımı düşünmüş olacak ki biraz şaşırmıştı bu sakin soruma ama ben zaten sakin sessiz bir kızdım, öyle bağırıp çağırmak bana göre değildi. Ben hiç öyle tavırlar sergileyen biri olmak istememiştim. Güzellikle konuşulup anlaşılırdı bence ama bende insandım tabi ki dünkü halime şaşırmış ama bir yandan ise yaşadıklarımın normalin dışında olduğu için o halime şaşırmıyordum. Zengetsı, şaşkınlığını hemen üzerinden atıp bana yaklaştı ama ben kıpırdanmaya başlayıp daha fazla tuvaletimi tutamayacağımı fark ederek ondan önce davranıp Zengetsı'nın kolunu tutup ” dur! Önce Tuvaletin yerini gösterir misin? Gerçekten acilen hemen! “ Diye atıldım. Zengetsı bu tavrıma öyle bir ifade ile baktı ki utanmıştım,bir an keşke demese-miydim acaba diye düşündü
