Karşı koymamıştım, koyacak gücüm yoktu soğuk iyice bedenimi uyusturmuştu, ellerim ayaklarımı kısaca hiçbir uzvumu hissetmiyordum. Varlığım geçmişten silinmiş kimse tarafından hatırlamadığı gibi gelecekten de silinmiştim. Angel diye biri yoktu olmamıştı ve hiçbir zaman da olmayacaktı. Zengetsı, beni kucağında taşırken herhangi bir sınıfa girip ışıkları yakarak bir sıraya oturdu, kucağında ben ise hala üşümekten titreyerek montuna sarılmaya devam ediyor, hem de düşünüyordum, neler oluyordu? Hayatım sadece bir kaç saat içinde mahvolmuş varlığım tarihten tamamen silinmişti.
Zengetsı ise susuyor tek kelime etmiyordu anlaşılan her an yeni bir sinir krizi geçirmemden korkuyordu. Ben ise yorgun gözlerimi bile açamıyordum, gözlerimi kapattım Zengetsı'nın kucağından inmek şöyle dursun parmağımı bi
