เสียงฝนยามเช้ายังตกปรอยอยู่ด้านนอกหน้าต่าง ร้านกาแฟเล็ก ๆ ในซอยหลังมหาวิทยาลัยยังคงเปิดเหมือนทุกวัน กลิ่นกาแฟบดสดใหม่คลุ้งอยู่ในอากาศ เสียงเครื่องชงกาแฟดังขึ้นเป็นจังหวะคุ้นเคยที่คเชนทร์ได้ยินบ่อยจนเริ่มรู้สึก...สบายใจอย่างประหลาด
เขานั่งอยู่โต๊ะมุมเดิม โต๊ะที่ห่างจากเคาน์เตอร์พอสมควร แต่ยังมองเห็นใบหน้าของพริมเวลายิ้มให้ลูกค้าได้ชัด ร่มสีฟ้าที่เธอมักถือเวลาฝนตกก็ยังพับวางไว้ข้างเคาน์เตอร์เหมือนเดิม — ร่มที่ครั้งหนึ่งเธอเคยมอบให้เขาในวันที่ฝนพรำ และเป็นวันที่หัวใจของเขาเริ่มสั่นไหวโดยไม่รู้ตัว
“มานั่งแต่เช้าเลยนะคะวันนี้”
เสียงของพริมเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ เมื่อเดินมาวางกาแฟแก้วโปรดของเขาไว้ตรงหน้า
คเชนทร์แกล้งหัวเราะเบา ๆ “ก็กลัวร้านจะเต็มน่ะสิครับ”
“พูดเหมือนคนอื่นอยากมาแย่งที่ที่คเชนทร์นั่งทุกวันอย่างนั้นแหละ” พริมว่าอย่างติดตลก แต่ในแววตากลับมีความอบอุ่นแปลก ๆ ที่เขาอ่านไม่ออกว
