“หนักจริงจริ๊งหมาหรือหมูเนี่ย” อาเจินบ่นกระปอดกระแปดไปเรื่อยระหว่างที่เขากำลังพาหลี่หมิงสุนัขตัวโปรดของเจ้านายออกมาเดินเล่น “เจ้าจะขี้เกียจเดินไม่ได้นะ” เขาวางหมาตัวเตี้ยลงจากอ้อมแขนให้มันเดินเองแต่เจ้าตัวเล็กก็นอนลงเสียดื้อๆไม่ยอมขยับเขยื้อนเลยสักกะนิด “ไม่สบายรึเปล่า” อาเจินนั่งลงลูบศีรษะหลี่หมิงที่กระดิกหางดิกๆตอบรับการหยอกล้อของเขาอย่างอารมณ์ดี “ไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง แค่อยากให้ข้าอุ้มใช่ไหม” เขาบีบจมูกสุนัขตาโปนอย่างรู้ทัน ตอนนี้การเลี้ยงเจ้าหลี่หมิงรอเจ้านายกลับบ้านกลายเป็นเป็นงานหลักของเขาไปแล้ว ใจจริงอาเจินอยากจะตามไปรับใช้คุณชายของเขาในวังหลวงด้วยช้ำ ถ้าไม่ติดว่าโดนนายหญิงตู้ห้ามไว้ว่ามันดูไม่เหมาะสมเท่าไหร่ ป่านนี้เขาคงได้ติดสอยห้อยตามผู้เป็นนายไปแล้ว ขึ้นชื่อว่าเป็นคนจากตระกูลเฟิงต่อให้ขนบ่าวไพร่เป็นร้อยเข้าไปช่วยงานถึงเขตวังหลวงก็คงไม่มีใครกล้าติติงหรอก ไม่รู้นายหญิงตู้จะคิดมากไปไ
