“พอแค่นี้หรือ” อาเจินที่ช่วยเหมยลี่หิ้วของจนพะรุงพะรังเอ่ยถามเพื่อนรักที่กำลังกินบ๊ะจ่างอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ “อือ ต้องรีบเอาของกลับไปให้แม่เจ้าด้วย” มารดาของอาเจินทำงานอยู่โรงครัวส่วนกลางมีหน้าที่ทำอาหารเลี้ยงบรรดาบ่าวไพร่ของตระกูลที่มีเยอะถึงสองร้อยคน นอกจากนี้แล้วนางยังเป็นแม่ครัวประจำเรือนเฟิงเหยียนอีกด้วย แต่ละวันมารดาของเขาต้องทำกับข้าวจนหัวหมุนแต่นางก็ชอบนักแลเพราะนางนั้นชอบทำอาหารเป็นที่สุด “ข้าขอเดินดูของอีกสักพักได้มั้ย” อาเจินขอความเห็นจากเหมยลี่ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินเล่นในตลาดต่อ “นั่นแตงกวาหนิ” เขาดึงแขนนางให้ตามมาช่วยเลือกแตงกวาให้เพราะเขาซื้อผักไม่เป็น “เจ้าชอบผลเล็กรึผลใหญ่” เขาจับแตงกวาสองลูกขึ้นมาเทียบกันแล้วให้นางเป็นคนเลือก “เอาปนกันไปสิ” เหมยลี่ยิ้มให้กับท่าทางคิดหนักของอาเจินที่ดูยังไงมันก็ช่างน่ารักน่าชัง “เอาเช่นนั้นก็ได้” เขาเลือกแตงกวาปะปนขนาดกันไปแล้วยื่นให้พ่อค้าห
