ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาในห้องนอนแล้วเห็นน้ำหวานแต่งตัวเรียบร้อย ทั้งยังเก็บเสื้อผ้าส่วนที่เหลืออยู่ในคอนโดของเขาลงกระเป๋าจนหมด หัวคิ้วเข้มขมวดเข้ากันก่อนเดินเข้าไปประชิดร่างเล็กที่กำลังจะเดินออกจากห้องพอดี
“เธอจะไปไหน”
เสียงเข้ม ๆ นั้นทำให้สองเท้าของเธอหยุดชะงัก แล้วก็เงยหน้าขึ้นมองผู้ชายตัวสูงที่ทำสีหน้าราวกับกำลังไม่พอใจ
“หวานก็จะกลับบ้านน่ะสิคะ รบกวนเฮียวินมาหลายวันแล้ว หวานเกรงใจค่ะ”
ในเมื่อเขาไม่ได้เอ่ยปากบอกให้อยู่ต่อ แล้วจะหน้าด้านอยู่เป็นภาระเขาได้อย่างไร
“ใครอนุญาตให้เธอกลับบ้าน มีคำสั่งจากฉันหรือยัง”
มาวินพูดขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือไปดึงกระเป๋าใส่เสื้อผ้าของเธอมาถือเอาไว้เสียเอง ก่อนที่จะเอามันไปเก็บไว้ในตู้อย่างเดิมเหมือนไม่เคยมีใครเอาออกมาก่อน
“แขนก็ยังเจ็บอยู่แบบนั้น ผ้าพันแผลก็ยังไม่ได้แกะ แถมอีกสองวันก็มีนัดไปหาหมออีกไม่ใช่หรือไง”
“ใช่ค่ะ แต่หวานไปหาหมอเองได้ค่ะ”
