My Badass Bestfriend

Rose POV. In New York, Maaga pa ay nasa study room ako. Nakaupo ako habang nakatingin sa phone ko at inaasahan kong tatawag ang kaibigan ko. May kakaiba akong nararamdam at hindi ako kumportable kaya napatingin ako sa bintana at binuksan ito para makita ang magandang view sa labas para mawala ang kaba ko sa aking kalooban. Naisip ko kung bakit hindi na tumatawag si Evelyn sa akin since 3 months. Nag alala ako ng lubos kasi baka may nangyari sa kanya na ikinatatakot ko. Kaya naisip ko na ipa imbestiga ito kung ano na ang nangyari sa kanya. Ang aking tanod ay nakatayo sa labas ng pinto para bantayan ako. Nakatayo pa rin ako at pinagmamasdan ang view, “Martin? ”tinawag ko siya. “Yes, miss? ” bigla niyang tugon at yumuko sa akin. Nagulat ako at napaharap bigla sa kanya dahil bigla siyang nasa likod ko kahit kababago ko lang pagsabi nito at hindi ko naman narinig ang pagbukas ng pinto. Kahit malaki ang study room ko wala din akong narinig na paglalakad ng isang tao, para siyang multo na biglaang dumating. Nakatulala ako dahil sa gulat. Nawala ako sa isipan ko at napatulala nalang. “Miss? miss?... ” tinatawag niya ako. Pagsabi niya dun ay nabalik ako sa aking isipan at hindi na nag isip ulit. Dahil alam ko naman na sobrang alerto niya at para siyang ninja na bigla-biglaang dumating kaya hindi ko na lang inisip 'yun. Sinabi ko nalang sa kanya na “ Ahemm, the reason i called you because.... i want you to go and find out of what happened to my friend Evelyn White. ” sabi ko sa kanya ng seryoso. Nakinig siya at sinunod ang utos ko “ Yes, miss ”. Pagkatapos, naglakad na siya papunta sa pintuan pero bigla siyang huminto. May sasabihin sana ako sa kanya kung bakit siya huminto pero nataranta ako dahil lumapit siya sakin na seryosong mukha at lumuhod siya tapos hinawakan niya yung kanang kamay ko at sinabing “ Miss, please take care of yourself when i'm away. Just call my name and i'll be there for you ” pagkasabi niya nun hinalikan niya ang aking kamay at ngumiti. Pag ngiti niya ay sobrang gwapo niya. Hindi ko mapigilan ang pag t***k ng puso ko parang sasabog na dibdib ko. Ewan ko ba kung bakit sobrang t***k ng puso ko pagkatapos niyang sabihin iyon. Tumayo siya at sinabing “I take my leave now, Miss ” ngumiti siya. “Y-yes...” tarantang sagot ko. Pag-alis niya, pawis na pawis ako. Ewan ko kung bakit. Pagkatapos, nakakita ako ng salamin at tinignan ang mukha ko. Sobrang pula ng mukha ko na akala ko nilalagnat ako. Hinawakan ko ang ulo ko pero hindi naman mainit. At bigla kong naalala ang sinabi ng nanay ko, “Balang araw, anak... makakahanap ka din ng taong mahal mo at aalagaan ka niya”. Tinanong ko siya “ Then, anong feeling kapag mahal mo ang isang tao, mom? ” nagtanong ako. Hinawakan ng aking ina ang aking dalawang kamay habang naka upo sa kama at sinabing “Kung mahal mo ang isang tao, mararamdaman mo na tumitibok ang puso mo kapag nakita mo siya o pag sobrang lapit niyo sa isa't isa at matataranta ka. Minsan mapapansin mo na namumula ang mukha mo. At pag nakita mo siya na may kasama siyang ibang babae ay mararamdaman mo na parang nasasaktan ka o kaya parang gusto mong magalit. That's what you feel pag mahal mo ang isang tao, anak...” 'yan ang sabi niya sa akin na nakangiti at ipinaliwanag ng maayos. Hinawakan ko ang dalawang pisngi ko gamit ang dalawang kamay ko at sinabing “Ehhh??...t-that's not love at all.... he's...he's just too handsome...and his sweet talk made me like this...at syaka kababago lang namin nagkita at ma-in inlove ako kaagad? ” natarantang sabi ko. Umiwas ako ng tingin sa salamin at bumalik sa pagkakaupo. “Sana babalik siya ng maaga...”bigla kong pagkasabi. Napansin ko yung sinabi ko “Ehh?? bakit ko sinabi yun??...what i mean is...sana makuha niya yung balita tungkol kay Evelyn.” lalong namula yung mukha ko at para akong bata na nagsisinungaling. “I have such a strange feeling today, hayy....” nakasimangot ako sa pagsabi nito. Martin POV. Nandito ako sa labas ng study room ni Miss Rose na nakatayo malapit sa pinto. Ako ay isang tanod niya kaya responsibilidad ko na bantayan siya ng mabuti. Masaya ako sa trabahong ito at ikinagagalak kong protektahan siya. Agad kong narinig ang kanyang tawag kaya pumunta ako kaagad na tahimik. “ Yes, miss? ” sabi ko at yumuko. Nakatalikod siya at biglang humarap sa akin na parang gulat ang mukha. Hindi ko alam kong bakit siya parang gulat na gulat na parang nakakita ng multo. Nakatulala siya. Tinawag ko siya ng isang beses pero hindi siya sumagot at nakatulala pa rin kaya nalilito ako kung ano ang nangyari sa kanya. Parang wala siya sa isipan niya. Pagtawag ko sa kanya ng dalawang beses ay sumagot siya kaagad na parang nataranta. At bigla niyang sinabi sa akin ang dahilan kung bakit niya ako tinawag sabi niya na “Ahemm, the reason i called you because.... i want you to go and find out of what happened to my friend Evelyn White. ” seryosong sabi nito. Kaya sinunod ko ang utos nito dahil alam ko na sobrang importante sa kanya ang Miss Evelyn na 'yun . Kahit hindi pa nakin na kilala ang matalik niya na kaibigan ay alam ko na isang mabait na tao 'yun at isang totoong kaibigan niya, dahil ang alam ko kang Miss Rose ay hindi siya madaling tao, matalas ang mata nito at alam kung ano ang peke at tunay na tao kaya walang nanggugulo sa kanya. Masasabi ko na ang totoong kaibigan niya talaga ang inaalala niya. Lumabas na lang ako pero nakaramdam ako ng kakaiba biglang naalala ko ang biglang mangyari sa kanya kung wala ako dito baka makasalubong siya ng mapanganib na sitwasyon kaya naglakad ako pabalik sa kanya at nakikita ko na para siyang nataranta. Lumuhod ako sa kanyang harapan at hinawakan ang kanang kamay niya at sinabing “Miss, please take care of yourself when i'm away. Just call my name and i'll be there for you ” pagkatapos ay hinalikan nakin ang kanyang malambot na kamay at ngumiti. Tumayo ako at sinabing “I take my leave now, Miss... ” ngumiti ako. At sabi niya “ Y-yes...” tarantang sagot niya. Iniisip ko kung bakit siya palaging nataranta. Gusto ko siyang tanungin pero sa tingin ko ay 'wag nalang. Kailangan kong gawin kaagad ang ipinapautos niya sa akin para makabalik ako kaagad. Sa tingin ko naman ay ganon lang talaga siya palagi kasi simula nung una pa kaming nagkita ay nataranta din siya. Palagi ko siyang nakitang nataranta. Kaya lumabas na ako at gawin ang utos niya kaagad nang sa ganon ay makabalik ako kaagad para bantayan siya. Pero bakit bigla akong kinakabahan hindi ko alam kung ano ang pakiramdam na ito. Pakiramdam ko ay may kakaiba.