Episode 1: The BGC Collision
Mabilis ang takbo ng buhay sa BGC—parang walang oras huminga, walang oras lumingon. At lalo na para kay Elara, na nagtatrabaho habang nag-aaral at nagbabayad ng bills para sa pamilya, bawat segundo ay mahalaga. Naglalakad siya nang mabilis sa 31st Street, hawak ang isang tumpok ng blueprint na nakabalot sa tube, at ang isa pang kamay ay may hawak na kape at isang maliit na tote bag. Late na siya sa meeting—10 minutes late, sabi ng text ng boss niya kanina. Dapat nandoon na siya 15 minutes ago.
Tumawid siya nang mabilis, hindi napapansin ang lalaking paparating mula sa kabilang direksyon. Bumangga sila nang malakas. Nahulog ang kape niya—splat—sa sando ng lalaki. Ang mga blueprint naman ay kumalat sa kalsada, humahampas sa hangin.
"Akala ko kung sino—pasensya na po! Pasensya na talaga!" sabi niya nang mabilis, sabay pulot ng mga papel habang kinakabahan. "Hindi ko sinasadya, nagmamadali lang kasi ako—"
Nang magtama ang tingin nila, tumigil ang mundo niya sandali. Ang lalaki ay nakatayo doon, seryoso ang mukha, nakasuot ng mamahaling suit na ngayon ay may malaking mantsa ng kape. Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit nanlaki ang mata niya. Ang ganda ng mukha nito—hindi sa paraang nakakasilaw, kundi sa paraang nakakapanatag kahit sobrang seryoso. Mataas ito, maayos ang buhok, at ang aura niya ay parang buong gusali ang dala-dala niyang bigat sa balikat.
Pero mas nagulat siya nang magsalita ang lalaki, may halong gulat at hindi makapaniwala sa boses niya.
"Liana?"
Napakurap si Elara. "Ha? Liana po?"
"Tingnan mo ako," sabi ng lalaki, parang hindi naniniwala sa sarili niyang mata. "Buhay ka... akala ko—"
"Sir, mali po kayo ng tao. Ako si Elara. Elara Vance. Hindi ako si Liana."
Bago pa siya makapagpaliwanag nang maayos, nakita niya ang ilang tao sa di kalayuan na may hawak na camera at phone, parang papalapit sila sa direksyon nila. Biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha ng lalaki—mula sa gulat, naging alerto at seryoso ulit. Hinawakan niya ang braso ni Elara nang dahan-dahan pero matatag, at hinila siya papasok sa isang tahimik na eskinita malapit doon.
"Sandali lang po! Saan tayo pupunta? Kilala ba natin ang isa't isa?" tanong ni Elara, medyo kinakabahan na pero hindi lumalaban. May kakaibang pakiramdam siya na hindi siya sasaktan ng lalaking ito—kahit hindi niya alam kung bakit.
Pagdating sa mas tahimik na bahagi, binitawan niya ito at huminga nang malalim. Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Elara.
"Pasensya na sa paghila sa'yo. Kailangan lang kitang ilayo doon. Ako si Kaien Zane."
Nanlaki ang mata ni Elara. Kaien Zane? Ang CEO ng Zane Group? Ang sikat na misteryo ng BGC? Ang lalaking bihirang makita sa publiko at kapag nakita naman ay laging seryoso? At bakit siya tinatawag nitong Liana?
"Sir... talagang nagkakamali kayo. Ako lang po si Elara. Isang ordinaryong architect assistant. Hindi ko alam kung sino si Liana."
Nagtagal ang tingin ni Kaien sa kanya, parang sinusuri ang bawat detalye ng mukha niya. "Kailangan kita. May ipapaliwanag ako. Pero makinig ka muna—hindi ito biro, at hindi rin ito magiging madali."
