The Unseen Superstar

Journey 9

I clicked the record button for the fifth time. Then, I started strumming the strings again. But every time I realized that it sounds odd, I’ll repeat it and do it again and again until I get the sound correct.

“When you smile, everything's in place

I've waited so long, can make no mistake

All I am reaching out to you

I can't be scared, got to make a move

While we're young, come away with me

Keep me close and don't let go

Inch by inch, we're moving closer

Feels like a fairytale ending

Take my heart, this is the moment

I'm moving closer to you

I'm moving closer to you”

Ito ang unang pagkakataon na gagawin ko ito. Para naman sakanya kaya ko ito ginagawa.

“Who'd have thought that I'd breathe the air

Spinning 'round your atmosphere

I'll hold my breath, falling into you

Break my fall and don't let go

Inch by inch, we're moving closer

Feels like a fairytale ending

Take my heart, this is the moment

I'm moving closer to you”

Napaka-memorable ng kantang ito para sa amin, isa ito sa mga kinakanta niya kapag naglalambing siya sa akin. Pero this time ako naman ang kakanta nito para maglambing sakanya.

“Inch by inch, we're moving closer

Feels like a fairytale ending

Take my heart, this is the moment

I'm moving closer to you

Moving closer...

Closer to you...

Moving closer...

I'm moving closer to you”

I smiled to myself as I clicked for the ‘stop button’ and saved. After that, I downloaded it on my phone and uploaded it to Youtube. Ewan ko ba kung bakit ko naisipang i-upload. Ang balak ko lang naman ay i-bluetooth itong video ko sa phone niya.

“I did it…” Tumingin ako sa picture frame sa may desk ko. Picture ni Daniel. “…because of you.”

Tinignan ko yung ibang picture frames na nasa desk din na iyon, may mga pictures ako with my parents at iyong graduation picture ko. Lumaki ang ngiti ko ng nakita ko yung picture namin n I Daniel kung saan unang beses niya akong kinantahan at yung araw na sinagot ko siya.

Parang ilang araw lang ang lumipas. Parang napaka-bilis. One year na agad ang lumipas pero hanggang ngayon nararamdaman ko pa rin ang kamay niyang pumupunas sa mga luha ko that day.

Nung natapos na akongmag-upload, bumaba na rin ako. Kailangan ko pang paghandaan ang araw na ito.

**

“Ma, ready na ba?”

“Pa, maayos na po ba?”

“Nasaan na daw po siya?”

“Malapit na?”

“Game na ba?”

Natatawa na lang sa akin yung mga kasama naming nag-aayos para sa surprise ko kay Daniel. Hindi lang naman siya ang magaling sa mga ganito, ako rin..well, trying hard ba ang tawag dun? Haha

Nandito kami ng mga ibang friends and parents ko sa Music Room namin. May mini-stage kasi dun, pinagawa ‘to ni dad para kapag nagpa-practice sila.

“Kathhh! Nag-text na mommy niya, nasa may gate na daw sila.” Sigaw nung isa naming friend ni Daniel.

Yung gate na sinasabi niya ay yung entrance gate of our subdivision. Siguro mga ilang minutes lang nandito na sila kaya naghanda na ako. Inayos na nila ang kurtina kaya natakpan na ako.

Kahit naman na puro kakilala ko itong mga kasama kong nag-ayos nito, nakakakaba pa rin. Siguro dahil alam kong maraming pweding mangyari. Pwedeng hindi ko makanta ng maayos yung kanta o kaya hindi magustuhan ni Daniel yung kanta ko para sakanya. Pwede ring masira yung piano habang tumutugtog ako, paranoid na kung paranoid. Kinakabahan lang talaga ako.

Hindi na ako nagulat nang biglang may tumapat sa akin na spotlight per natatakpan pa rin ako nung kurtina. Ang ibig sabihin lang ‘non ay pinatay na ang mga ilaw sa music room at itong spotlight na lang ang naiwang nakabukas. Kaya kapag binuksan na ang makapal na kurtina na ito ay agad akong mapapansin ng mga nasa loob ng room dahil nakatapat sa akin ang tanging liwanag na babalot sa kwartong iyon.

“Nasaan si Kath?” Boses ni tita iyon. Halatang kinakabahan sila. Pinalabas kasi namin na may mataas akong lagnat kaya pinapupunta sila ng parents ko dito.

“Nandyan lang siya, dyan siya madalas matulog eh.” Natawa ako sa sinagot ni mama. Ni minsan kasi hindi pa ako natulog dito.

Huminga ako ng malalim nang unti-unting bumubukas ang kurtina.

Umupo na ako ng maayos sa harapan ng piano at sinimulang tugtugin ang pinaka-unang song na tinuro sa akin ni Daniel sa piano. Tumingin ako sa audience, nakangiti silang lahat sa akin except for Daniel. Seryoso lang siyang nakatingin sa akin.

“Everybody needs inspiration,

Everybody needs a song

A beautiful melody

When the night's so long”

Ganito pala ang feeling kapag kinakantahan mo ang taong mahal mo sa harap ng maraming tao. Ang hirap i-explain, hindi mo alam kung anung uunahin mong ipaliwanag. Basta ang alam ko lang ay masaya ako habang kumakanta ako sa harapan nila…sa harapan niya.

“'cause there is no guarantee

That this life is easy

Yeah when my world is falling apart

When there's no light

To break up the dark

That's when I, I

I look at you”

Nakatingin lang ako sakanya habang kumakanta. Hindi ko maintindihan kung anong expression niya, na-aamaze na napaka-seryoso. It’s not important kung anong expression niya this time, basta ba hindi mawawala ang admiration sa kanyang mata habang nakatingin sa akin. Hindi naman sa nagyayabang, pero mukhang mas lalalim ang pagmamahal nito sa akin.

“When the waves are flooding the shore

And I can't find my way home any more

That's when I, I

I look at you”

Pero kahit ilang beses kong sabihin na hindi importante kung anong reaksyon niya ngayon, hindi ko pa rin maiwasang magtaka kung bakit ganun ang pinapakita niyang ekspresyon ngayon. Sa tuwing kinakantahan ko naman siya, hindi naman siya ganyan. Pero iba siya ngayon…parang masyado niyang dinidibdib itong kanta. Yes, nakakatuwa kasi sineseryoso niya itong kanta pero sana hindi naman sa ganung ekspresyon na parang hindi niya kakilala ang taong kumakanta.

“When I look at you

I see forgiveness

I see the truth

You love me for who I am

Like the stars hold the moon

Right there where they belong

And I know I'm not alone

Yeah when my world is falling apart

When there's no light

To break up the dark

That's when I, I

I look at you”

Unti-unting nawawala ang mga ngiti ko pero patuloy pa rin ako sa pagtitig sakanya habang kumakanta at tumutugtog ng piano. Yung saya ko kanina ay napapalitan na ng lungkot… at ng pagtataka.

“When the waves are flooding the shore

And I can't find my way home anymore

That's when I, I

I look at you”

Nakita kong tumingin sila kay Daniel…na mukhang nagtataka rin siguro sila…dahil bigla na lang itong naluha. Naluluha ito habang nakatingin sa akin at nakangiti. At dahil doon, napangiti ulit ako, ganun na ganun ang pakiramdam ko kapag sinu-surprise niya ako. Nakakatawa lang…hindi mo kasi akalain na itong rock star na ito ay napaka-iyakin. Si Daniel lang ang ganyan. Siya lang.

“You appear just like a dream to me

Just like kaleidoscope colors that cover me

All I need

Every breath that I breathe

Don't you know you're beautiful

Yeah yeah”

Pabago-bago talaga ng mood ang isang ito. Kanina he was so serious but now he’s smiling like there’s no tomorrow. Mga lalaki talaga oh. Pero kapag mahal mo, maiintindihan mo sila kahit n aparang ang hirap intindihin.

“When the waves are flooding the shore

And I can't find my way home any more

That's when I, I

I look at you

I look at you

Yeah

Whoa-oh

You appear just like a dream to me”

Pagkatapos ng kanta, walang pumalakpak. Iyon kasi ang sinabi ko sakanila kanina na iwasan nilang mag-ingay kapag natapos yung kanta ko.

“Daniel. Wooh, haha. Alam ko na ang feeling ng ganito. Sorry ha? Baka kasi may surprise ka rin sa akin ang kaso naunahan kita.” I laughed at my own joke. “Pero seryoso na. Alam ko naman na aabot tayo ng isang taon, alam ko naman kung gaano ka ka-obssesed sa akin. Hahaha. Happy First Anniversary, Daniel.”

Hindi ito sumagot, nakangiti lang siya sa akin habang nandun pa rin dun sa pwesto niya kanina.

“Hmm. Talaga bang na-star struck ka sa akin, Moo?” Tumawa silang lahat. Pero natigil din iyon nang biglang naglakad ng mabilis si Daniel papunta sa akin.

Mabilis ang pangyayari….the next thing I knew is he’s kissing me in front of these people. I kissed him back. Naghiwalay ang mga labi namin

“I…I’m afraid of losing you….” Naghintay ako ng next words. Parang may gusto pa siyang idagdag. “I love you, Moo. So much.”

“I…I love you too.” I said between my tears.

Then again, he did the sweetest thing.

He wiped my tears away…

“Happy First Anniversary, Moo. I love you so much, please lagi mong tatandaan ‘yan.” Sabi nito habang nakahawak pa rin sa pisngi ko.

“Lagi mong tatandaan na anumang mangyari, mahal kita. Please…answer me, Moo.” Tinignan ko na naman siya. At napansin ko na naman ang seryoso niyang titig sa akin na katulad ng tingin niya kanina. Hinawakan ko ng mahigpit ang kanyang kamay.

“I love you. I love you. I love you, Daniel. At lagi kong tatandaan na mahal mo ako.” We smiled. And his lips met mine. Hindi na namin pinansin ang mga taong nanunuod. All we want is to cherish this moment together.