หลายเดือนผ่านไป...
มินตราดูเอาใจใส่ภาสกรอย่างดี ความสัมพันธ์ของพวกเขาได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างพยาบาลกับคนไข้ไปอย่างถาวร เธอจัดตารางการทำกายภาพบำบัดให้เขาอย่างเคร่งครัดไม่เคยขาด และในตอนกลางคืน เธอก็ยังคงทำหน้าที่เยี่ยวยารักษา ให้เขาอย่างเต็มใจ
และผลลัพธ์ก็ชัดเจน เพราะอาการของภาสกรมีสัญญาณดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เพราะขาของเขาเริ่มมีความรู้สึกตอบสนองแล้ว รวมถึงรอยยิ้มและแววตาที่สดใสกลับคืนมาสู่ใบหน้าของเขาอย่างเห็นได้ชัด
ช่วงบ่ายวันหนึ่ง หลังจากกายภาพฝึกเดินเสร็จสิ้น มินตราเข็นรถเข็นพาเขากลับมาพักผ่อนที่ห้อง ภาสกรนั่งพิงพนักรถเข็นใบหน้าเปี่ยมสุข
“วันนี้คุณทำได้ดีมากเลยนะคะคุณภาส” มินตราเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มที่ภาคภูมิใจ เธอหยุดรถเข็นไว้ตรงหน้าต่าง
“คุณเหยียดขาได้เกือบสุดแล้วนะคะ อีกนิดเดียวก็จะกลับมาเดินได้แล้ว”
ภาสกรเอื้อมมือมาจับมือของเธอไว้แน่น แล้วจูบที่หลังมือเธออย่างแผ่วเบา
“นั่นก็เพร
