ดวงใจภักดิ์

เด็กหญิง​น่าตาน่ารักคนหนึ่งกำลังนั่งสะอึกสะอื้น​เสียใจกับการจากไปของมารดา​ เด็กหญิง​ปานน้ำผึ้ง​ รัศมี​ฉาย​ สูญเสีย​มารดาผู้เป็นที่พึ่งเดียวของเธอไปอย่างไม่มีวันกลับด้วยอุบัติเหตุ​ ถ้านับกันจริงๆเธอก็เป็นหนึ่งในคุณหนู​แห่งคฤหาสน์​แห่งนี้เพราะ​เธอเป็นลูกของคุณอังกูล​เจ้าของคฤหาสน์​ แต่ติดที่มารดาของเธอเป็นเพียงคนรับใช้​ฐานะ​ของเธอก็ไม่ต่างกับมารดาเธอไม่เคยได้รับสิทธิ์​ใดๆนอกจากการใช้นามสกุ​ลเท่านั้น​ คุณ​กรองแก้ว​คุณ​ผู้หญิง​ของที่นี่เกลียดเด็กหญิง​และแม่ของเธอจนเข้ากระดูกดำเลยก็ว่าได้ "อย่าร้องเลยน้ำผึ้งเอ้ย..." ป้าแม้นสาวใช้รุ่นพี่ของมารดาพยายามจะปลอบเธอที่ร้องไห้​หาแม่ไม่หยุดถึงเธอจะอายุเพียงสิบขวบแต่เธอก็พอจะรู้ว่าแม่จะไม่กลับมาหาเธออีกแล้ว "ป้าแม้นจ๋า... ฮึก... น้ำผึ้งคิดถึง​แม่... ฮือๆๆ" นางแม้นรั้งร่างผอมของเด็กหญิงเข้ามสกอดอย่างเวทนาในโชคชะตา​ของเธอนัก คุณ​อังกู​ล รัศมี​ฉาย​ มีภรรยา​คือคุณ​กรองแก้วและมีบุตรสาวสองคนคือคุณ​หนู​แก้วเกตุ​ และคุณ​หนูแก้วตาซึ่งคุณ​หนูทั้งสองเป็นที่รักของคุณกรองแก้ว​และคุณอังกูล​ ทุกๆวันเด็กหญิง​น้ำผึ้งและแม่ของเธอต้องมาคอยยืนปรนนิบัติ​คุณ​ๆทั้งหลายเพื่อย้ำเตือนสถานะของตัวเองแต่วันนี้ไม่มีแม่แล้วจึงมีแต่เธอและป้าแม้นเท่านั้น "นังแม้น​ ติดป้ายรับสมัคร​คนนับใช้​ด้วยนะนังปานมันหนีตายไปเดี๋ยว​แกจะทำคนเดียว​ไม่ไหว" คุณ​กรองแก้วเป็นสตรีวัยสี่สิบปีที่ยังสวยสง่าใบแบบฉบับ​ของคนมีเงินแต่ใบหน้าที่งดงามของเธอนั้นกลับฉายแววเยาะหยัน​เมื่อพูดถึง​คนตาย "ค่ะคุณ​ผู้หญิง" "นี่นังน้ำผึ้ง​มารินน้ำให้ฉันหน่อยสิ" " ค่ะ​ คุณ​ผู้หญิง​" เด็ก​หญิง​ประคอง​เหยือกแก้วมาตามคำสั่งแต่เพราะ​ความเป็นเด็กจึงขาดความระมัดระวัง​ทำให้เหยือก​แก้วหล่นแตกจระจายทันที 'เพล้งงงง' "ว้ายยยย! อีเด็กบ้า!" "น้ำผึ้ง​ขอโทษ​ค่ะคุณ​ผู้หญิง​ น้ำผึ้ง​ขอโทษ​" เธอพยายามจะบอกขอโทษหลายครั้งเพราะ​กลัวว่าจะถูกลงโทษ​ซึ่งเป็นเรื่องประจะอยู่แล้ว "ขอโทษ​หรอ! ข้าวของฉันเสียหายเพราะความสะเพร่า​ของแกเพราะ​ฉะนั้นวันนี้แกไม่ต้องกินข้าวเช้า" คุณ​อังกูลที่นั่งมองอยู่จึงทนไม่ไหว​ด้วยความเวทนาถึงอย่างไรเด็กหญิง​ก็เป็นลูกของเขา "โธ่​ คุณ​จะอะไรนักหนาของแค่นี้ไม่เห็น​ต้องไปลงโทษ​เด็ก​เลย" "หยุดเลยนะคุณ​กู​ล คุณ​จะเข้าข้างมันหรอถ้าคุณ​เข้าข้างมันฉันจะให้มันอดทั้งวันไม่ใช่มื้อเดียว" คุณอังกูลมองพร้อมถอนหายใจและเดินออกไปจากห้องอาหารทันทีคุณกรองแก้วจึงหันมาหาเด็กหญิงที่ยืนตัวสั่น " แกต้องอดข้าวเช้าตามคำสั่งของฉัน แต่ถ้าเกิดแกหิวมากฉันก็อนุญาตให้แกกินได้ แต่แกต้องกินข้าวที่เหลือจากในถ้วยของสาวฉันเท่านั้น! " ปานน้ำผึ้ง​มองไปยังคุณหนูทั้งสองที่มีไว้ไล่เลี่ยกันกับเธอแต่ในใบหน้าไม่ได้มีความเมตตาเลยแม้แต่น้อย คุณหนูทั้งสองมองเธออย่างสะใจแล้วเดินออกไปจากห้องอาหาร​ เมื่อภายในห้องอาหารไม่เหลือใครแล้วนอกจากเธอกับป้าแมน ป้าแม้นจึงมองหน้าของเด็กหญิงด้วยความเวทนา " น้ำผึ้ง​เอ้ย​ เวรกรรม​อะไรนักหนา" "ป้าแม้น... ฮึก... น้ำผึ้ง​อยากไปหาแม่... ฮือๆ..." นางแม้นกอดร่างผอมไว้แล้วร้องไห้​ไปกับเธอด้วยความสงสารจับหัวใจ​ คุณ​อังกูลเป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัวมากเขาไม่เคยออกตัวปกป้องปานน้ำผึ้งทั้งๆที่เด็กหญิง​ก็เป็นลูกของเขาแต่กลับปล่อยให้ถูกทำร้ายทารุณ​สารพัด​ ปานน้ำผึ้ง​ช่วยงานป้าแม้นทุกอย่างเธอรู้ดีว่ามีแต่ป้าแม้นเท่านั้นที่จะเป็นที่พึ่งสุดท้าย​ให้เธอได้ "ป้าจ้ะผักนี่ล้างเลยมั้ยจ้ะ" "อืม... ล้างเลย" "ป้า​ ทำไ​ม​คุณ​ผู้หญิง​ถึงเกลียด​น้ำผึ้ง​ล่ะจ้ะ" "เฮ้อ... บอกไปเอ็งก็ไม่เข้าใจหรอกเอาไว้เอ็งโตก็จะเข้าใจเอง" แล้วเพียงไม่นานเสียงของสองคุณหนู​ก็ร้องเรียกเธอดังลั่นก่อนที่จะปรากฏ​ตัวที่ห้องครัว "นังน้ำผึ้ง! พวกฉันเรียก​ทำไ​ม​แกไม่ตอบฮะ!" "คุณ​เกตุ​คุณ​แก้วมีอะไรกับน้ำผึ้ง​หรอคะ" " ไปเล่นเป็นเพื่อนพวกฉันหน่อย" ปานน้ำผึ้งมองป้าแม้นอย่างขอความช่วยเหลือ​ทันทีเพราะ​รู้​ดีว่าสองพี่น้องไม่มีทางที่จะอยากเล่นกับเธอจริงแค่อยากจะแกล้งเธอเท่านั้น "ไม่ได้หรอกค่ะน้ำผึ้งมันต้องช่วยทำงานไม่อย่างนั้นตั้งโต๊ะ​ไม่ทันจะโดนคุณ​ผู้หญิง​ทำโทษอีก" ป้าแม้นบอกแทนเธอทำให้สองพี่น้องมองอย่างไม่พอใจและพากันวิ่งออกไปทันที ......... ภายในห้องอาหาร​ของ​โรงแรม​หรู​คุณ​อังกูลและคุณ​กรองแก้วกำลังนั่งพูดคุย​กับนักธุรกิจ​สองสามีภรรยา​ชาวอเมริกัน​ที่สนใจในวัฒนธรรม​ไทยและการท่องเที่ยว​ ทั้งสองเจอกับคุณ​อังกูลบนเครื่องบินและพูดกันถูกคอจึงคบหากันแบบมิตรและยิ่งคุณ​กรองแก้วรู้จักเป็นอย่างดีเนื่องจากคุณ​เอ็มม่าและคุณ​แอนดรูว์​เป็นถึงเจ้าของธนาคาร​ชื่อดังที่มีสาขาอยู่​มากมายจึงไม่รังเกียจ​ที่จะคบหาแต่อย่างใด "คุณ​เอ็มม่าคะ... วันเสาร์​หน้าฉันจะจัดงานวันเกิดให้ลูกสาวคนโตถ้าว่างอยากเชิญ​ไปร่วมงานนะคะ" "โอ... นี่คุณ​มีลูก​สาวหรอคะแกอายุ​เท่าไหร่แล้วคะ" "สิบสองปีค่ะ​ ฉันมีลูก​สาวสองคนไม่มี​ลูก​ชายเลยค่ะ​ อต่ลูกสาวทั้งสองของฉันพวกแกน่ารัก​มาก" คุณ​กรองแก้วบอกอย่างยิ้มแย้ม " ดีจังค่ะ​ ฉันมีลูกชายแค่คนเดียว​อยากจะมีลูก​สาวแต่ก็มีไม่ได้​" คุณ​เอ็มม่าทำหน้าเศร้า​สลดเมื่อคิดถึงสาเหตุ​ที่ทำให้เธอมีลูกไม่ได้อีก จนสามีต้องลูบต้นแขนอวบอย่างปลอบใจ " เราจะไปร่วมงาน​แน่นอนครับ" คุณ​แอนดรูว์​บอกอย่างนุ่มนวลและหันไปยิ้มให้ภรรยา​ คุณ​กรองแก้ว​ดีอกดีใจที่สองสามีภรรยา​ตกลงเพราะ​เธอตั้งใจว่าจะชวนทั้งสองไปร่วมงานเพื่อให้แขกที่เป็นพ่อแม่ของเพื่อนลูกสาวที่ส่วนใหญ่อยู่​ในแวดวงไฮโซ​หรือนักธุรกิจ​ได้รู้ว่าเธอนั้นรู้จักสนิทสนม​กับคนรวยระดับโลกอย่างตระกูล'เกรเวอร์'​ที่เป็นถึงเจ้าของธนาคารที่มีสาขาอยู่​ทั่วโลก "นี่เราก็กำลังรอลูกชายครับ​ ลูกชายของผมกำลังจะตามมาที่เมืองไทยถ้ามาทันผมคงได้แนะนำลูกชายให้พวกคุณ​รู้จัก " ครับ​ ยินดีครับ​นี่คุณ​แอนดรูว์​ยังอยากไปเที่ยวเหนืออยู่มั้ยครับ​ ผมจะลองติดต่อ​คนรู้จักและหาล่ามที่ไว้ใจได้​ให้ครับ" " ครับ​ ยังอยากไปอยู่ครับผมเพิ่งว่างจากงานก็เลยอยากพาภรรยา​มาเที่ยว​ เลยเลือกพาเธอมาที่เมืองไทยเพราะเรา​ต่างชอบที่นี่โชคดี​จริงๆที่เราได้มาเจอคุณ​" คุณ​แอนดรูว์​บอกอย่างจริงใจ​ในขณะที่​คุณ​อังกูลยิ้มกว้าง " ครับ​ ผมยินดีถ้ามีเรื่องอะไรก็คิดซะว่าเพื่อนช่วยเพื่อนนะครับ​ไม่​ต้อง​เกรงใจ​" " ครับ​ผมกับภรรยา​ต้องขอบคุณ​จริงๆ" แล้วคุณทั้งสี่ก็นั่งทานข้าวกันด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม คุณกรองแก้วกลับจากข้างนอกพร้อมกับสามี ใบหน้ายิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลา เมื่อมาถึงก็ตะโกนเรียกป้าแม้นทันที " นางแม้น! นางแม้น!" "ขาคุณผู้หญิง" "แกหาคนรับใช้ใหม่ได้หรือยัง มีคนมาสมัครบ้างไหม" "มีค่ะแต่ฉันไม่กล้าที่จะรับด้วยตัวเองหรอกค่ะ ได้แต่ขอเบอร์ไว้เพื่อให้คุณผู้หญิงติดต่อกลับเองแล้วแต่ว่าคุณผู้หญิงจะพึงพอใจใคร" "เหรองั้นหรอดีเลยงั้นก็โทรไปตามมาให้หมดที่มันมาสมัครไว้" คุณกรองแก้วมองตามร่างสาวใช้ที่เดินไปเอาเบอร์โทรศัพท์อย่างมีความคิดดีๆในใจเธอจะให้พวกที่เข้ามาสมัครงานทำงาน เพื่อเป็นการทดลองงานในงานวันเกิดของลูกเธอโดยที่เธอไม่ยังไม่ต้องเสียค่าจ้างสักบาททั้งๆที่ฐานะอย่างเธอจะจ้างคนมาซักกี่คนก็ได้แต่คุณกรองแก้วก็งกเกินกว่าจะทำอย่างนั้นได้ " ได้แล้วค่ะนี่ค่ะคุณผู้หญิง" "ดี แล้วแกน่ะก็เตรียมตัวนะฉันจะจัดงานวันเกิดให้ลูกสาวของฉัน ไปบอกมันน้ำผึ้งด้วยให้มันช่วยงานทุกอย่างเพื่อแลกข้าวแลกน้ำไม่ใช่นิ่งดูดาย อย่าให้มันเข้าใจผิดว่ามันเป็นคุณหนูของบ้านนี้" "ค่ะคุณผู้หญิง" คุณกรองแก้วโทรหาสาวใช้ที่มาสมัครทั้งหมดสาม คนด้วยกัน และตอนนี้ทุกคนนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นตรงหน้าเธอ " นี่พวกเธอฉันจะรับสมัครแม่บ้านเพียงหนึ่ง​คนเท่านั้น แต่ฉันกำลังจะมีงานเป็นงานวันเกิดของลูกสาวคนโตของฉัน ฉันจะให้พวกเธอทดลองงานด้วยการเข้ามาช่วยงานเสริฟอาหารหรือทำหน้าที่ต่างๆ ถ้าใครทำได้ถูกใจฉันก็จะรับคนนั้นเขาทำงานมีใครอยากทำไหม" "ทำค่ะ! หนูทำ" สามสาวใช้ตอบอย่างพร้อมกันเพราะต่างคนก็ต่างอยากได้งาน " แต่เรื่องอาหารและเครื่องดื่ม พวกเธอไม่ต้องยุ่งหรอกนะ ฉันจะสั่งอย่างดีจากโรงแรมดังเพื่อไม่ให้เสียชื่อฉันพวกเธอมีหน้าที่แค่เสิร์ฟและคอยดูแลแขกในงานก็พอเข้าใจไหม" " เข้าใจค่ะคุณผู้หญิง" "ดีมาก" ทั้งมดจึง​แยกย้ายกันป้าแม้นกลับมาที่ห้องครัว​ก็พบว่าปานน้ำผึ้ง​นั่งรออยู่ " ป้าแม้นคุณผู้หญิงเรียกป้าไปทำอะไรเหรอจ๊ะ" " เธอเรียกเข้าไปสั่งงานน่ะ เธอจะจัดงานวันเกิด ให้กับคุณหนูก็เลยให้ตามคนรับใช้ที่มาสมัครงานให้มาทดลองงานคงจะอยากประหยัดค่าใช้จ่ายนั่นแหละ" "งานวันเกิดเหรอจ๊ะ" เด็กหญิงถามด้วยเสียงเบาเธอก็อยากมีงานวันเกิดบ้างเมื่อก่อนนี้ตอนที่แม่ของเธอยังอยู่แม่ก็มักจะมีเค้กก้อนเล็กๆและร้องเพลงให้เธอถึงจะฉลองกันอยู่ 2 คนแต่เธอก็รู้สึกอบอุ่นไม่น้อยแต่ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว แม่ไม่อยู่ร้องเพลง Happy Birthday ให้เธออีกต่อไป ถึงเธอจะมีพ่อแต่เธอก็ไม่เคยรู้สึกเลยสักครั้งว่าเธอมี ป้าแม้นรู้ทันทีว่าเด็กหญิงคิดอะไรเพราะความเป็นเด็ก ทำให้ปานน้ำผึ้งแสดงความรู้สึกทุกๆอย่างออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจน "น้ำผึ้งเอ้ยอย่าเสียใจหรือน้อยใจเลยลูก เชื่อป้าเถอะสักวันมันจะเป็นวันของเอ็ง" "น้ำผึ้งไม่เสียใจจ้ะ น้ำผึ้งแค่คิดถึงแม่ ไม่มีแม่แล้ว ใครจะร้องเพลง Happy Birthday ให้น้ำผึ้ง" เด็กหญิงพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย " เอาเถอะถึงป้าจะร้องเพลงไม่เป็นแต่ป้าก็จะซื้อเค้กก้อนเล็กให้เอ็งเป่าได้อยู่หรอกนะลูกนะ" เด็กหญิงได้ยินก็กอดเอวท้วมและซุกใบหน้าเล็กน่ารักกับหน้าท้องของนางแม้นทันที​ นางแม้นเวทนาเด็กหญิงยิ่งนักได้แต่รูปศีรษะเล็กเบาๆ เป็นการปลอบโยนเท่านั้น