-------
***Carliegh’s POV***
-
Sa kakaiyak ko, hindi ko na namalayan kung kailan ako tuluyang nakatulog. Parang bigla na lang nagdilim ang lahat, at nang muling magising ang diwa ko, saka ko lang napagtanto na nakatulog pala ako nang hindi ko namamalayan. Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakahiga . Pagmulat ko ng mga mata ko, dim ang ilaw sa loob ng kwartong pinagdalhan sa akin ni Hendrik—ang kwartong nagsisilbing kulungan ko ngayon.
Bumangon ako. Umupo sa ibabaw ng kama. Marahan kong ipinalinga ang paningin ko sa paligid. Tahimik. Mabigat ang hangin. Nakakapanikip ng dibdib ang katahimikan, parang may kung anong nakaabang na hindi ko maipaliwanag.
Pero maya-maya, napaurong ako. Biglang bumalik ang kaba sa dibdib ko nang mapansin ko ang isang pigurang nakaupo sa madilim na baha
