----------
***Carliegh’s POV***
-
Wala akong tigil sa kakaiyak. Parang hindi na nauubos ang luha ko, parang ito na lang ang kaya kong gawin para mailabas ang sakit na halos dumurog sa dibdib ko. Masyadong masakit para sa akin ang mga nangyari… masyadong mabilis… masyadong mabigat.
Katabi ko si Elaiza sa kama, kanina pa niya sinusubukang pagaanin ang loob ko. Marahan niyang hinihimas ang likod ko, minsan inaabot niya ang tissue, minsan pinapahiran niya ang pisngi ko, pero patuloy pa rin ako sa pag-iyak.
“Carleigh… please, stop crying na,” mahina niyang sabi. “Hindi ‘to makakabuti sa’yo. Baka mapaano ka pa.”
Napailing ako, nanginginig ang boses ko. “Hindi ko kaya, Elaiza… hindi ko talaga kaya…”
Dalawang araw mula ngayon, ikakasal na ako. Pero hindi kay Holland… kundi kay Hendrik. At s
