Project Chronos

BÖLÜM 18

Eski Kayıtlar

Ethan, Olivia ve Noah o gün normal davranmaya çalıştı.

Ama hiçbirinin gerçekten normal olduğu söylenemezdi.

Dr. Chen sabah programını anlatırken Ethan birkaç kez dikkatini toparlamak zorunda kaldı. Ekranda yeni laboratuvar görevleri, gözlem saatleri ve güvenlik kuralları yazıyordu ama onun aklı hâlâ çantasındaki kutudaydı.

B-7.

E.W. Geçişi.

Yalnız gitme.

Bu üç şey zihninin içinde sürekli dönüp duruyordu.

Noah da her zamanki kadar konuşkan değildi. Arada bir Ethan’a bakıyor, sonra gözlerini kaçırıyordu. Olivia ise daha sakin görünüyordu ama onun da düşünceli olduğu belliydi. Tabletindeki notlara bakıyor gibi yapıyor, fakat uzun süre aynı sayfada kalıyordu.

Öğle arasına doğru Noah daha fazla dayanamadı.

"Bugün bunu konuşmayacak mıyız?"

Olivia başını kaldırdı.

"Burada mı?"

Noah etrafına baktı. Yakınlarda birkaç stajyer vardı ama kimse onlara dikkat etmiyordu.

"Tamam, burada değil. Ama bir yerde konuşmamız gerekiyor."

Ethan yavaşça başını salladı.

"Ben de aynı şeyi düşünüyordum."

Olivia tabletini kapattı.

"O zaman önce şunu bilmemiz lazım. B-7 gerçekten Quart’ta bir yere ait mi, yoksa haritada uydurulmuş bir kod mu?"

Noah’ın gözleri hafifçe parladı.

"Sonunda benim uzmanlık alanıma geldik."

Ethan ona baktı.

"Senin uzmanlık alanın ne?"

"Şüpheli yerleri sistemde aramak."

Olivia kaşlarını kaldırdı.

"Bu resmi bir uzmanlık mı?"

"Henüz değil. Ama geleceği var."

Üçü öğle arasında ana salonun yanındaki bilgi terminallerinden birine geçti. Bunlar stajyerlerin kullanabildiği genel erişim ekranlarıydı. Laboratuvar programları, sektör bilgileri, güvenlik yönergeleri ve bina içi yönlendirme haritaları buradan görülebiliyordu.

Noah terminalin başına geçti.

"Tamam. İlk arama: B-7."

Ekrana kodu yazdı.

Birkaç saniye sonra sonuç çıktı.

Sonuç bulunamadı.

Noah kaşlarını çattı.

"Bu beklediğimden daha hızlı hayal kırıklığı oldu."

Olivia ekrana yaklaştı.

"Büyük harf küçük harf farkı olabilir mi?"

Noah farklı şekilde yazdı.

b7.

B 7.

B-07.

Blok B 7.

Bakım 7.

Hepsinde aynı cevap çıktı.

Sonuç bulunamadı.

Ethan sessizce ekrana baktı.

"Belki eski bir kayıt."

Olivia başını salladı.

"Ya da sistemden kaldırılmış."

Noah derin bir nefes aldı.

"İkinizin söylediği seçenekler de hiç rahatlatıcı değil."

Olivia bu kez terminale kendisi geçti.

"E.W. Geçişi diye arayalım."

Sonuç bulunamadı.

"East Wing?"

Birkaç normal yönlendirme sonucu çıktı ama hiçbiri haritadaki rota ile ilgili değildi. Doğu kanadı adı geçen birkaç bölüm vardı, fakat hepsi açık laboratuvar alanlarıydı.

Noah ekrana doğru eğildi.

"Yani bizim E.W. bu E.W. değil."

Ethan kısık sesle konuştu.

"Belki de bu kayıtlar genel sistemde yoktur."

Olivia onu onayladı.

"Quart eski bir kurum. Dijital sistemde görünmeyen fiziksel arşivleri olabilir."

Noah’ın yüzü biraz aydınlandı.

"Eski defterler, tozlu raflar, kimsenin okumadığı raporlar..."

Olivia ona baktı.

"Bunu neden heyecan verici söyledin?"

"Çünkü gizemli olaylarda en iyi ipuçları her zaman tozlu raflardan çıkar."

Ethan kısa bir an gülümsedi ama içindeki gerginlik geçmedi.

"Fiziksel arşivlere girebilir miyiz?"

Olivia tabletinden bina haritasını açtı.

"Stajyer erişimi olan bir belge inceleme odası var. Eski proje raporları, açık yayınlar ve kurum tarihçesi orada tutuluyor. Gizli belgeler yoktur ama eski şeyler olabilir."

Noah ellerini birbirine sürttü.

"Ben buna evet diyorum."

Olivia sertçe baktı.

"Kuralları çiğnemiyoruz. Sadece açık arşive bakıyoruz."

"Ben de onu dedim."

Ethan ikisine baktı.

"Bugün gidelim."

Belge inceleme odası, ana salonun alt katındaki sessiz bir bölümdeydi. Büyük laboratuvarlara benzemiyordu. Burada parlak ekranlar ve hareketli makineler yoktu. Daha çok eski bir kütüphaneyi andırıyordu.

Duvar boyunca uzanan raflarda basılı raporlar, kurum dergileri, eski proje katalogları ve Quart’ın geçmiş dönemlerine ait belgeler vardı. Bazı rafların üzerinde yıllar yazıyordu.

2060-2070.

2071-2080.

2081-2090.

Ethan’ın bakışları ilk rafa takıldı.

2060-2070.

Quart’ın eski dönemleri.

Noah fısıltıyla konuştu.

"Burada yüksek sesle konuşursak bilim insanlarının ruhu bizi cezalandırır gibi hissediyorum."

Olivia raflara yaklaştı.

"Önce B harfine, bakım kayıtlarına ve eski bina planlarına bakalım."

Üçü farklı raflara dağıldı. Ethan eski bina planlarını incelemeye başladı. Bazıları Quart’ın eski kampüs tasarımlarını gösteriyordu. O yıllarda tesis bugünkünden çok daha küçüktü. Cam kulelerin bazıları henüz inşa edilmemişti. Bazı bölümler sonradan eklenmişti.

Ethan dikkatle sayfaları çevirdi.

Sektör 1.

Sektör 2.

Sektör 3.

Sektör 4.

Sektör 5.

Ama B-7 yoktu.

Noah başka bir raftan seslendi.

"Ben bakım kayıtlarında B-4, B-5 ve B-6 buldum."

Ethan hemen başını kaldırdı.

"B-7?"

"Yok. Sanki B-6’dan sonra biri saymayı bırakmış."

Olivia eski bir klasörü kapattı.

"Burada da E.W. Geçişi yok."

Saatler geçmese de onlara uzun gelmişti. Her baktıkları yerde bir şey eksikti. B-7 yoktu. E.W. Geçişi yoktu. Alt Kat -3 ile ilgili açık bir kayıt yoktu.

Sanki bu isimler hiç var olmamıştı.

Ya da özellikle yok edilmişti.

Ethan başka bir dosyayı yerine koyarken rafın en alt kısmında sıkışmış küçük, deri kaplı bir defter fark etti. Diğer raporların aksine üzerinde basılı bir başlık yoktu. Sadece köşesinde eski Quart logosuna benzeyen soluk bir işaret vardı.

Defteri aldı.

Kapağı sertti ama yıpranmıştı. Sayfaları sararmıştı. Ethan ilk sayfayı açtığında düzgün el yazısıyla alınmış teknik notlar gördü.

Enerji aktarım denemesi.

Manyetik dengeleme.

Alt yapı kontrolü.

Bazı sayfalar okunamayacak kadar solmuştu. Bazı yerlerde ise cümleler yarıda kesilmişti.

Olivia Ethan’ın yanına geldi.

"Ne buldun?"

"Emin değilim. Eski bir çalışma defteri gibi."

Noah da hemen yaklaştı.

"İşte bu. Tozlu raf teorim çalışıyor."

Ethan sayfaları dikkatle çevirdi. Birkaç sayfa sonra defterin arasından küçük bir şey kayarak masaya düştü.

Bir fotoğraf.

Üçü de aynı anda sustu.

Fotoğraf eskiydi. Renkleri solmuştu. Kenarları hafifçe kıvrılmıştı. Fotoğrafta yedi kişi vardı. Arkalarında Quart’ın bugünkünden çok daha eski görünen bir laboratuvar binası duruyordu. Üzerlerinde beyaz önlükler, koyu renk ceketler ve dönemin tarzına benzeyen kıyafetler vardı.

Noah fotoğrafı dikkatle aldı.

"Bu bayağı eski."

Olivia arka plana baktı.

"Quart’ın eski araştırma binalarından biri olabilir."

Ethan fotoğraftaki insanlara tek tek baktı.

Bazıları gençti. Bazıları daha yaşlıydı. Ortada duran adamın yüzü net değildi. Soldaki kadın elinde bir dosya tutuyordu. Sağ tarafta duran kişi ise biraz geride kalmıştı.

Ethan’ın bakışları orada durdu.

Sağdaki adam.

Bir an için odadaki her ses kesilmiş gibi oldu.

Adamın yüzü soluk fotoğrafta çok net değildi ama yine de tanıdıktı. Fazla tanıdıktı. Saçları farklıydı. Kıyafetleri eskiydi. Ama yüzündeki ifade, bakışlarındaki o sakinlik...

Ethan’ın midesi sıkıştı.

Olivia onun yüzündeki değişimi fark etti.

"Ethan?"

Ethan cevap vermedi.

Noah fotoğrafı ona doğru çevirdi.

"Ne oldu?"

Ethan parmağıyla sağdaki adamı gösterdi.

"Bu adam..."

Cümlesini tamamlayamadı.

Olivia fotoğrafa daha dikkatli baktı.

"Tanıyor musun?"

Ethan yutkundu.

"Buna benzer birini gördüm."

Noah kaşlarını çattı.

"Nerede?"

Ethan birkaç saniye sessiz kaldı.

"İlk gün. Quart’a gelirken. Otobüste."

Noah’ın yüzündeki ifade değişti.

"Otobüste mi?"

Ethan başını salladı.

"Yanımda oturmuştu. Quart hakkında konuşmuştu."

Olivia’nın sesi ciddileşti.

"Bu fotoğrafın ne kadar eski olduğunu bilmiyoruz."

Noah fotoğrafı ters çevirdi.

Arkasında soluk mürekkeple yazılmış birkaç kelime vardı.

03.08.2063

B-7 Hazırlık Grubu

Noah’ın dudakları aralandı ama bir süre hiçbir şey söylemedi.

Olivia fotoğrafın arkasındaki tarihe baktı.

"2063..."

Ethan’ın içi buz gibi oldu.

Bugün 2098 yılıydı.

Bu fotoğraf otuz beş yıl öncesine aitti.

Noah yavaşça konuştu.

"Tamam. Ya bu adamın hiç yaşlanmayan bir ikizi var..."

Sonra fotoğrafın ön yüzünü tekrar çevirdi.

"Ya da biz gerçekten çok kötü bir şeyin içine girdik."

Olivia sağdaki adama baktı.

"Bu aynı kişi olamaz."

Ama bunu söylerken bile sesi kesin değildi.

Ethan fotoğrafı eline aldı. Sağdaki adamın yüzüne baktı. Otobüste yanına oturan adamın sakin sesi yeniden zihninde yankılandı.

Bazı soruların cevabını öğrenmek için acele etme.

Ethan’ın parmakları fotoğrafın kenarını sıkıca kavradı.

Bu kez soru B-7’nin ne olduğu değildi.

Bu kez soru, otobüsteki adamın otuz beş yıl önce çekilmiş bir fotoğrafta ne aradığıydı.