Project Chronos

BÖLÜM 20

Alt Kat -3

Ertesi gün öğle arasına kadar zaman geçmek bilmedi.

Ethan sabah Quart’a geldiğinde çantasını her zamankinden daha sıkı tutuyordu. Kutuyu yanında getirmemişti. Haritayı ve anahtarı kutudan çıkarıp ayrı bir şekilde saklamıştı. Harita çantasının gizli bölmesindeydi. Anahtar ise zinciriyle birlikte cebindeydi.

Bunu evde bırakmak istememişti.

Ama yanında taşımak da onu rahatlatmamıştı.

Olivia onu ana salonun kenarında bekliyordu. Noah ise birkaç adım ötede durmuş, güvenlik kameralarına normalden fazla dikkat ediyordu.

Ethan yanlarına yaklaştı.

"Erken gelmişsiniz."

Noah başını çevirdi.

"Ben gece neredeyse hiç uyumadım. Bu yüzden erken değilim, hâlâ dünün içindeyim."

Olivia ciddi görünüyordu.

"Harita yanında mı?"

Ethan başını salladı.

"Anahtar da."

Noah derin bir nefes aldı.

"Tamam. Sadece hatırlatmak istiyorum, bu fikir hâlâ kötü bir fikir olabilir."

Olivia ona baktı.

"Bu yüzden hızlı davranacağız. Sadece rotayı kontrol edeceğiz. Tehlikeli bir şey görürsek döneceğiz."

Noah kaşlarını kaldırdı.

"Tehlikeli şeyler genelde kendilerini önceden tanıtmıyor."

Öğle arası başladığında üçü kalabalığın arasına karıştı. Acele etmiyorlardı. Acele ederlerse dikkat çekeceklerini biliyorlardı. Olivia önde yürüyordu. Ethan ortadaydı. Noah ise arkada, sürekli etrafı kontrol ederek ilerliyordu.

Ana Salon’un arka kısmına geldiklerinde Olivia yavaşladı.

"Haritaya göre buradan sonra servis koridoruna sapmamız gerekiyor."

Duvarın yanında çalışanların kullandığı dar bir geçit vardı. Üzerinde büyük bir uyarı yazmıyordu. Sadece küçük bir tabela bulunuyordu.

Personel Geçişi

Yetkili Erişim

Noah tabelaya baktı.

"Bence bu tabela bize burada olmamamız gerektiğini anlatmaya çalışıyor."

Olivia sakin bir sesle cevap verdi.

"Biz sadece yanlışlıkla koridora sapıyoruz."

"Bu açıklama mahkemede işe yarar mı?"

"Mahkemeye çıkmamaya çalış."

Ethan istemsizce gülümsedi ama gerginliği geçmedi.

Koridora girdiklerinde ana salonun sesi arkalarında kaldı. Burada ışıklar daha soluktu. Duvarlar daha sadeydi. Zemin, ziyaretçilerin kullandığı parlak alanlara göre daha eski görünüyordu.

Ethan haritayı kısa süreliğine çıkardı.

"Servis Koridoru B burası olmalı."

Noah etrafına bakındı.

"Burada kamera var mı?"

Olivia duvarın köşesindeki küçük siyah noktayı işaret etti.

"Var. Ama çalışıyor mu emin değilim."

Noah yutkundu.

"Bunu duymak beni nedense hiç rahatlatmadı."

Koridorun sonunda dar bir asansör kapısı vardı. Normal asansörlere benzemiyordu. Kapısında parlak ekran yoktu. Sadece küçük bir kontrol paneli ve eski görünümlü metal bir düğme vardı.

Üzerinde yazıyordu:

Bakım Asansörü

Ethan haritaya baktı.

"Buradan Alt Kat -3’e inmemiz gerekiyor."

Olivia paneli inceledi.

"Bu asansör kartla çalışıyor olabilir."

Noah kendi geçici kartını çıkardı.

"Deneyeyim mi?"

Kartı panele okuttu.

Kırmızı ışık yandı.

Yetkisiz erişim.

Noah kartını geri çekti.

"Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, ben hâlâ önemsizim."

Olivia kendi kartını denedi.

Yine kırmızı ışık yandı.

Yetkisiz erişim.

Ethan panelin karşısında bir süre sessizce durdu.

"Benimki de açmaz."

Noah ona baktı.

"Bunu bilmiyoruz."

"Biliyoruz. Hepimizin kartı aynı seviyede."

Olivia sakin bir sesle konuştu.

"Yine de dene."

Ethan kartını cebinden çıkardı. Kartın üzerinde kendi adı yazıyordu.

Ethan Walker.

Bir an için nedenini bilmediği bir huzursuzluk hissetti. Sonra kartı panele yaklaştırdı.

Panel önce kırmızı ışık verdi.

Ethan kartı geri çekecekti ki ışık titredi.

Kırmızıdan sarıya döndü.

Sonra ekranda kısa bir yazı belirdi.

Erişim doğrulanıyor...

Noah’ın yüzündeki ifade değişti.

"Bu daha önce olmadı."

Olivia ekrana yaklaştı.

"Ethan, kartını çekme."

Birkaç saniye sonra panelden düşük bir ses geldi.

Erişim onaylandı.

Asansör kapıları yavaşça açıldı.

Üçü de bir süre konuşmadı.

Noah sonunda Ethan’a baktı.

"Sen bize söylemediğin gizli bir terfi mi aldın?"

Ethan kartına baktı.

"Hayır."

Olivia’nın sesi daha ciddiydi.

"Bu asansör senin kartınla açılmamalıydı."

Ethan’ın içi sıkıştı.

Bunu o da biliyordu.

Ama asansör kapıları artık açıktı.

Ve içerisi onları bekliyordu.

Üçü asansöre bindi. Kapılar kapanırken Ethan’ın kalbi daha hızlı atmaya başladı. Asansör aşağı inmeye başladığında dışarıdaki bütün sesler kesildi.

Ekranda kat numarası yoktu.

Sadece eski bir gösterge vardı.

-1

-2

-3

Asansör durdu.

Kapılar açıldığında karşılarında dar ve uzun bir koridor belirdi. Hava daha soğuktu. Duvarlar nemli görünüyordu. Işıklar aralıklı yanıyor, bazıları hafifçe titriyordu.

Noah alçak sesle konuştu.

"Burası kesinlikle tur programında yoktu."

Olivia haritaya baktı.

"Sol geçit."

Ethan başını salladı.

Koridorda yürümeye başladılar. Ayak sesleri duvarlarda yankılanıyordu. Burada Quart’ın modern yüzünden eser yoktu. Ne holografik ekranlar vardı ne parlak camlar ne de ziyaretçilere gösterilen düzenli laboratuvar görüntüsü.

Burası daha eskiydi.

Daha unutulmuş.

Koridorun sonunda paslanmış bir kapı belirdi. Üzerindeki yazı neredeyse silinmişti.

B-7 Bakım Odası

Ethan kapının önünde durdu.

Noah sessizce yutkundu.

"İşte burası."

Olivia çevreye baktı.

"Geri dönmek için son şansımız."

Kimse hareket etmedi.

Ethan cebindeki anahtarı çıkardı. Kapının yanında modern bir panel yoktu. Sadece eski bir kilit vardı.

Anahtar kilide girdi.

Bu kez daha zor döndü. Ethan biraz güç uygulamak zorunda kaldı. Sonunda kapının içinden tok bir ses geldi.

Kilit açıldı.

Ethan kapıyı itti.

İçerisi karanlıktı.

Olivia duvardaki eski anahtarı bulup çevirdi. Işık birkaç kez titredi, sonra zayıf bir şekilde yandı.

Oda küçüktü.

Raflarda eski bakım kutuları, yıpranmış kablolar, paslı aletler ve tozlu dosya kapakları vardı. Zeminde birkaç boş kasa duruyordu. Duvarların birinde eski havalandırma panelleri vardı.

Noah odaya baktı.

"Bu kadar mı?"

Ethan cevap vermedi.

Noah ellerini iki yana açtı.

"Otuz beş yıllık fotoğraf, gizemli anahtar, evine bırakılan kutu, harita, E.W. Geçişi... ve sonunda eski bir bakım odası."

Olivia odanın içine birkaç adım attı.

"Bir şey doğru değil."

Noah ona döndü.

"Doğru olmayan şey, burada olmamız olabilir."

Olivia haritayı açtı. Kırmızı çizgiyi takip etti. Sonra odanın arka duvarına baktı.

"Haritaya göre rota burada bitmiyor."

Ethan hemen yanına geldi.

"Nasıl yani?"

Olivia haritayı duvara doğru tuttu.

"Çizgi odanın arka tarafına kadar geliyor. Ama burada durmuyor. Sanki duvarın arkasına devam ediyor."

Noah duvara baktı.

"Duvarın arkasında koridor mu var?"

Olivia cevap vermedi. Elini duvarın üzerinde gezdirdi. Toz parmaklarına bulaştı. Bir noktada durdu.

"Burada bir panel var."

Ethan yaklaştı. İlk bakışta fark edilmiyordu ama duvarın bir kısmı diğerlerinden farklıydı. İnce bir çizgi, panelin kenarlarını belli ediyordu.

Noah yavaşça konuştu.

"Ben bunu hiç sevmedim."

Ethan panelin yanında küçük bir girinti fark etti. Anahtarın sapındaki sembole benzeyen eski Quart logosu oraya kazınmıştı.

Anahtarı tekrar çıkardı.

Olivia ona baktı.

"Emin misin?"

Ethan derin bir nefes aldı.

"Hayır."

Sonra anahtarı girintiye yerleştirdi.

Bu bir kilit gibi değildi. Anahtar daha çok bir parça gibi oturdu. Ethan hafifçe çevirdiğinde duvarın içinden eski bir mekanizma sesi geldi.

Panel yavaşça içeri doğru çöktü.

Ardından yana kaydı.

Önlerinde dar, karanlık bir geçit açıldı.

Geçidin içinden soğuk hava geldi. İçerisi tamamen karanlıktı. Duvarlarda eski kablo hatları ve kullanılmayan ışık yuvaları görünüyordu.

Noah birkaç adım geri çekildi.

"Tamam. Bu bakım odası değil."

Ethan geçidin girişine yaklaştı. Duvarın sol tarafında paslanmış bir tabela vardı. Üzeri toz ve kirle kaplanmıştı.

Olivia elini kaldırıp tabelayı sildi.

İlk harfler ortaya çıktı.

SEK...

Ethan’ın nefesi sıkıştı.

Olivia biraz daha sildi.

Tabeladaki yazı artık daha netti.

SEKTÖR 7

Yetkisiz giriş yasaktır.

Üçü de olduğu yerde kaldı.

Noah ilk kez tamamen sessizdi.

Ethan tabelaya baktı.

Günlerdir haritalarda eksik olan numara, sonunda karşısındaydı.

Ama burası bir sektör girişine benzemiyordu.

Burası daha çok saklanmış bir yaraya benziyordu.

Olivia yavaşça konuştu.

"B-7... bakım odası değilmiş."

Ethan gözlerini karanlık geçitten ayıramadı.

Hayır.

B-7 bir oda değildi.

B-7, Quart’ın unutturmaya çalıştığı kapıydı.