Boşluk....
Hissettiğim tek şey kocaman bir boşluk. Göğüs kafesim bomboştu. Sanki acıyla başa çıkamayan kalbim göğsümde bir yerlere saklanmıştı. Karşımdaki tabutta dolaşan gözlerim yanıyordu. Ama ağlamayacaktım. Mezarlıkta söz vermiştim çünkü. İş arkadaşları taziye dileklerini iletirken mekanik cevaplar veriyordum. Etrafım istemediğim kadar fazla insanla doluydu. Sıkkın bir nefes verdim. Başımı örttüğüm eşarbı düzelttim dikkatle. Eşarbın ucunu alarak burnuma götürdüm. Eşarp sanki Sarhan`ın kokusunu saklıyormuş gibi derince kokladım. O gün mezarlıkta evlilik teklifi alırken başıma örtmem için verdiği eşarbı örtüyordum şu an .
“İyi misin Karamel?” diye soran Mert`ten önce kocamın tabutunun yanında duran altı tabuta baktım. Mert`e baktığımda üzgündü. Gözlerimi kırpıştırdım.
“Böyle bir ortam
