Bir hafta...
Onsuz geçen yedi gün, yüz altmış sekkiz saat, on bin seksen dakika, altı yüz dört bin sekiz yüz saniye. Sarhan diye çığlık atan her hücrem özlemle yanıyordu. Geçen her saniye ismi dilimi, hatıraları zihnimi dağlıyordu. Gidişinin bu kadar can yakacağını bilmiyordum. Ama öğrendim. Çok acı bir biçimde öğrendim.
Titrek nefes alarak uyuyan kızımı beşiğine koydum. Dilimle dudaklarımı ıslattım. Susamıştım. Şifonyerin üzerindeki sürahiye baktım. Boştu. Uyku ağır bassa da su içmem lazımdı. Ayaklarımı sürüyerek odadan çıktım. Merdivenlerden inerek mutfağa girdim. Dolabı açarak su şişesini aldım. Kapağını açarak dudaklarıma dayadım. Kana kana içtim suyu. Küçük şişedeki su bittikten sonra tezgaha bıraktım şişeyi. Elimi tersi ile dudaklarımı silerken belimde hissettiğim kollar boynumu ya
