Gece irkilerek uyandım rahatsız uykumdan. Etrafa bakındım. Zifiri karanlık sarmış odada yalnızdım. Yaşlı gözlerimi kırparak kollarımı bedenime sardım. Sevdiğim adamı aşağıda bıraktıktan sonra yorgunluktan daldığım uykudan gördüğüm kabusla uyanmıştım. Gördüğüm kabus o kadar gerçekçiydi ki sızısı hala içimi yakıyordu.
“Keşke gerçekten ölseydin” zihnimdeki şeytan ağzımdan çıkan kelimeleri kulaklarımın dibinde bomba gibi patlattığında hıçkırık kaçan ağzımı elimle kapattım. Yaşlar iz bıraktıkları yoldan tekrar süzülürken gözlerimi kapattım. Az önce gördüğüm kabus zihnime süzüldü tüm dehşeti ile. Sarhan`a sarılıyordum rüyamda. O kadar güzeldi ki, gerçek sanmıştım. Bir süre öyle kaldıktan sonra Sarhan geri çekildi. Gülümsüyordu. Tebessümüne aynı şekilde karşılık verirken boynuna takılan bakışla
