กว่าจะรัก

​วาดจันทร์​ เธอเป็​นเด็กกำพร้าที่​คุณ​แม่ที่บ้านเด็กกำพร้าฝากฝังให้เธอได้มาอยู่กับรุ่นพี่สาวสวยสองคน​ พี่นางและพี่มลเป็นเด็กกำพร้าเช่นเดียวกับ​เธอ​ แต่พี่สาวทั้งสองโชคดียิ่งนักที่ได้พบกับคุณ​มาร์ค​ัสและคุณ​เคิร์ก​สามีของพวกเธอซึ่งรวยมหาศาล​ แต่ที่เธอว่าโชคดีนั้นไม่ใช่เรื่องโชคดี​ที่ได้สามีรวย​ แต่ทั้งสองคนได้สามีที่รักภรรยา​ยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ... "จันทร์... มาหาพี่หน่อยจ้ะ" เสียง​หวานของอนงค์​นางเรียกหา​ เธอจึงรีบลุกไปทันที "มีอะไรจะใช้หนูหรือคะพี่นาง" "เปล่า​จ้ะ... นั่งลงก่อน" วาดจันทร์​ทรุดนั่งลงที่พื้นตรงหน้าอนงค์​นางที่นั่งบนโซฟา "จันทร์​! อีกแล้วนะ​ นั่งบนโซฟา" "ไม่เป็นไร​ค่ะ​ หนู​อยากนั่งตรงนี้" " ... พี่บอกจันทร์​แล้วว่าจันทร์​คือน้องสาวของพี่แม่ของพวกเราฝากจันทร์​ให้พี่ดูแล​ พี่จะลำบากใจที่จันทร์​ทำแบบนี้" อนงค์​นางบอกอย่างอ่อนโยน​ วาดจันทร์​เงยหน้ามองด้วยความตื้นตันและเอ่ยบอกอย่างซาบซึ้งใจ​ " ไม่ค่ะ.. หนู​ไม่คิดอาจเอื้อม​อย่างนั้นสำหรับหนู​พี่นางและพี่มลเป็นผู้มีพระคุณ​ค่ะ" " เฮ้อ... ดื้อจริงๆ" " พี่นางมีอะไรกับหนูหรอคะ" " พี่จะถาม​ จันทร์​มาอยู่​ที่นี่ปีกว่าแล้วนะเรียนทั้งอ่านทั้งเขียน​จนคล่องแล้ว​ พี่อยากให้จันทร์​เข้าเรียนตั้งแต่เทอมนี้เลยจันทร์​จะว่ายังไงจ้ะ" " คือ... หนู​อยากจะขอลองทำงานไปด้วยเรียนภาคพิเศษ​เอาน่ะค่ะ​ ได้มั้ยคะ" " ทำไ​ม​ล่ะ​ ถ้าเป็น​เรื่องค่าใช้จ่ายไม่ต้องเป็​นห่วงเลย" " ไม่หรอกค่ะ​ แต่หนู​คิดดีแล้วว่าจะเรียนภาคพิเศษ​แล้วทำงานไปด้วยนะคะพี่นาง" วาดจันทร์​ใช้ดวงตากลมหวานช้อนมองอนงค์​นางอย่างอ้อนวอน " ได้จ้ะ.. พี่ตามใจ.. แต่จันทร์​ต้องอยู่ที่นี่ห้ามย้ายออกเด็ดขาด" " ค่ะพี่นาง... ขอบคุณ​นะคะ" วาดจันทร์​ไหว้อนงค์​นางอย่างงดงามก่อนจะขอตัวออกไปช่วยงานต่างๆอนงค์​นางมองตามหลังรุ่นน้องด้วยความเอ็นดู​ วาดจันทร์​เป็นเด็กดีเธอเรียบร้อยอ่อนหวาน​ เธอมาอยู่ที่นี่แต่ไม่ยอมรับฐานะ​น้องสาวที่อนงค์​นางยื่นให้เธอเจียมตัวว่าแค่คนอาศัยช่วยงานทุกอย่างโดยไม่เกี่ยงและยังขอเพียงห้องสาวใช้เป็นที่พักพิงทั้งๆที่เธออยากให้วาดจันทร์​อยู่​บนตึก.... "ไปอ้อนขออะไรมาอีกล่ะ... หน้าระรื่น​เชียว!" "พี่อลัน..." "ใช่ฉันเอง! ว่าไงไปอ้อนขออะไรมาอีกถึงได้หน้านะรื่นมาแบบนี้" "เปล่าค่ะ... เปล่าขออะไรเลย" "เชื่อได้หรอ! เด็กที่แม้แต่พ่อแม่ยังไม่มีเป็นของตัวเองอย่างเธอน่ะ" 'เพียะ.....'​ "พี่อลัน.. พี่ใจร้ายเกินไปแล้ว!" อลันถึงกับหน้าหันเลยทีเดียวเมื่อแก้มเขาปะทะกับฝ่ามือบาง​ กำลังจะหันไปเอาเรื่องคนทำก็วิ่งหนีไปแล้วด้วยน้ำตานองหน้า​ วาดจันทร์​วิ่งเข้าห้องตัวเองและโถมตัวกับที่นอนอย่างหมดแรงเธอสะอึก​สะอื้น​อย่างหนัก​ อลันนิ่งคิดว่าเขาพูดกับเธอรุนแรงเกินไป​ แต่ก็ไม่คิดว่าจะขอโทษ​ตอนนี้อลันเข้ามาดูแลมาร์คัสแค่อาทิตย์​ละสามวันเท่านั้น​ เพราะ​บริษัท​รักษา​ความปลอดภัย​ของเขากำลังรุ่งเรือง​จนงานล้นมือ​ ทุกครั้งที่เขามาเขาจะต้องหาเรื่องเธอเมื่อเห็น​หน้า​ เวลาแค่ปีกว่าแต่วาดจันทร์​สวยขึ้นมากดวงหน้าหวานสวยจัด​ กายสาวอวบอิ่มสมบูรณ์​ ใช่! เขาสนใจเธอแต่เขาจะซ่อนมันไว้ภายใต้​การเกลียดชัง​ เขาไม่อยากอับอายเพราะไปรักไปชอบเด็กสาวที่อายุน้อยกว่าเขาถึง'สิบเจ็ด​ปี'.... ตอนนี้วาดจันทร์​คงจะใกล้จะสิบเก้าในขณะที่​เขาสามสิบหกปีเต็ม.... วาดจันทร์​มาสมัคร​เรียน​โดยมีเจมส์​เป็นพี่เลี้ยงให้​ เพราะเจมส์​เคยเรียนที่นี่จึงถูกไหว้วานให้เป็นธุระ​ให้เธอมา วาดจันทร์​สวยสดใจจนเป็นจุดสนใจของใครหลายๆคนโดยที่เจ้าตัวไม่รู้​ตัวเลย "แหม... มากับคนสวยนี่ลำบากเนอะ" "ฮะ... อะไรหรอคะพี่เจมส์" "ก็ดูสิ... หนุ่มๆกำลังมองพี่เป็นศัตรู​ของเขา" "โอ้ยยยย... ไร้สาระค่ะ​ ไปค่ะ" วาดจันทร์​ทำธุระเสร็จ​ก็พากันกลับทันที​เพราะ​เธอจะต้องกลับไปช่วยงานที่บ้าน "ป้ามาธาคะมีอะไรให้หนู​ช่วยมั้ยคะ" เธอเอ่ยถามแม่บ้านใหญ่​ด้วยรอยยิ้ม​ มาธาก็ยิ้มตอบ " ไปเตรียม​ห้องนอนให้คุณ​อลันได้มั้ยจ้ะ​ คุณ​อลันเธอจะมาค้างที่นี่สักสองอาทิตย์​เพราะ​ต่อเติมบ้านน่ะ" ชื่อคนใจร้ายทำให้เธอหัวใจเต้นแรงทันที "อ๋อ...ได้จ้ะป้า" วาดจันทร์​ขึ้น​ไปทำความสะอาดห้องให้กับอลัน​ เขาเป็น​ลูกน้องวีไอพี​ของมาร์​คัสจึงมีห้องส่วนตัวบนตึก​ วาดจันทร์​ตบมือลงบนผ้าปูสีขาวสะอาดที่ตึงอย่างในโรงแรมอย่างพอใจก่อนจะเก็บอุปกรณ์​และเดินออกไปอย่างเร่งรีบ "จันทร์" ระหว่าง​ที่กำลังจะเดินกลับเข้าครัวก็ได้ยินเสียง​เรียกของเจมส์​และเห็นใบหน้าเขาซีดเผือด "พี่เจมส์... มีอะไรหรือเปล่า​คะ" "พี่ปวดท้อง... พี่เป็นโรคกระเพาะ​หาอะไรให้พี่ทานหน่อยได้มั้ย" "ได้ค่ะได้​ พี่เจมส์​เดินไหวมั้ยคะ" "ไหวๆ" "งั้นตามมาทางนี้ค่ะ" วาดจันทร์​ไม่ให้เขาทานอาหารเพราะ​กลัวเขาจะปวดมากกว่าเดิม "ดื่มนมนี่นะคะ​ ดื่มให้หมดแก้วเลยนมจะช่วยเคลือบกระเพาะ​ แล้วสักพักพี่ค่อยทานอาหาร "ขอบคุณ​ครับ" "พี่เจมส์​ทานอาหารไม่เป็น​เวลาใช่มั้ยคะถึงเป็นแบบนี้" "อือบางทีคุณ​มาร์ค​รีบพี่ก็ต้องตามคุณ​มาร์ค​น่ะ​ แต่บางทีพี่ก็ลืม​ ส่วนใหญ​่พี่จะไม่ได้ทานมื้อเช้า" " เอางี้นะคะ​ เดี๋ยว​ทุกเช้าก่อนหนูจะไปเรียนหรือไปทำงานก็ตามหนูจะทำอาหารแล้วเอาไปแขวนให้พี่ที่หน้าประตู​พี่รีบก็หยิบไปด้วยแล้วค่อยหาเวลาทาน" " จะลำบากเราน่ะสิ" " ไม่ลำบากค่ะเพราะ​หนู​ต้องทำทุกวันอยู่แล้ว​ และวิธีนี้ดีมากถ้าพี่ทานแบบมีวินัยพี่ก็จะหายปวดท้องโดยไม่ต้องทานยาเลย" " ถ้างั้นพี่รบกวน​ด้วยนะ... ต้องฝากชีวิตไว้กับเธอละ​ ฮะ​ ฮะ​ ฮะ​ ฮะ​" " เว่อร์​ค่ะ" ทั้งสองแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเองทันทีโดยไม่รู้ตัว​ว่ามีคนขี้โมโห​มองภาพที่เธอคุยกับเจมส์​อย่างหงุดหงิด​เขาอยากได้ยินว่าพวกเธอคุยอะไรกันบ้างด้วยอารมณ์​ขุ่นมัว เช้าวันนี้เป็นวันแรกที่เธอจะได้ออกไปทำงานนอกบ้าน​ เธอได้งานที่ร้านเบเกอรี่​และกาแกซึ่งเป็นร้านเล็กๆมีเพียงแค่​เจ้าของร้านที่เป็นสาวโสดวัยห้าสิบปีและเพื่อนร่อมงานอีกหนึ่งคนเท่านั้น​ เธอไม่ลืมสัญญา​ที่ให้ไว้กับเจมส์​จึงนำ​อาหารมาแขวนไว้ที่หน้าประตูตั้งแต่เขายังไม่ตื่น​ เจมส์​ก็พักที่นี่ด้วยเพราะเขาต้องติดตามมาร์คัส​แต่ห้องพักของเขาอยู่​คนละฝั่งกับวาดจันทร์​ วาดจันทร์​มองถุงผ้าสีชมพู​หวานก่อจะนึกขำที่เจมส์​ต้องเป็​นคนถือมัน... เจมส์​ออกมา​จากห้องพักอย่างรีบร้อนแล้วก็ต้องยิ้มกับถุงผ้าสีชมพูอย่างชอบใจ "เอาจริงดิ... โห.. สีสัน" เจมส์​ไม่มีเวลาคิดรีบวิ่งไปทำหน้าที่ขับรถ​ให้กับมาร์คัส​ทันที "นี่ถุงอะไร" "ถุงอาหารครับพี่อลัน​ พอดีผมเป็นโรคกระเพาะ​น่ะครับเลยต้องทานเช้าให้มีวินัย" อลัน​พยักหน้าเข้าใจแต่สงสัยสีสันเฉยๆว่าเจมส์​กล้าถือได้ยังไง​ อลันจึงถือวิสาสะ​หยิบมาดูก็พบว่านอกถุงผ้ายังอุ่นๆอยู่จึงล้วงดูกล่องข้างใน​ ก่อนจะกัดกรามแน่นเมื่อพบโน้ตที่แปะไว้ที่ฝากล่อง 'ทนถือไปก่อนนะคะพี่เจมส์​ เดี๋ยว​จะซื้อถุงมาเปลี่ยนให้​ วันนี้มีข้าวผัดกุ้งแบบไทยนะคะ" " มีโน้ตมาด้วยนะ​ เห็น​หรือยัง" " หรอครับ.... " เจมส์​รับกระดาษ​โน๊ต​ไปอ่านขอก่อนจะสายหัวและยิ้มอย่างเอ็นดู แต่อลันกำมือแน่นอย่างระงับโทสะเต็มที่​เห็น​ทีเขาจะต้องสั่งสอนเธอบ้างแล้ว... วาดจันทร์​ไปทำงานโดยการปั่นจักรยาน​เพราะ​ร้านที่เธอทำนั้นไม่ไกลจากบ้านของมาร์​คัสเท่าไหร่​ และก่อนไปด็ไม่ลืมที่จะแวะไปที่พักของเจมส์​ที่อยู่​อีกฟากเพื่อนำอาหารไปให้เหมือนเช่นเดิม​ อาทิตย์​นึงแล้วที่เธอทำมันทุกวันจนเคยชินแล้วก็เป็นอาทิตย์​นึงที่มีคนคอยหงุดหงิด​เพราะถุงผ้าที่เจมส์​ถือมาทุกวัน.... "เจมส์...." "ครับพี่อลัน" "วันนี้มีเวลามากอยู่เราไปกินมื้อเช้ากันมั้ย" "ไม่ล่ะครับพี่ผมห่อมา" "ไปเถอะน่า..." "ครับๆ" อลันยิ้มอย่างพอใจเขาต้องการให้อลันลืมห่อข้าวนั้น​ อยากให้คนทำเห็นว่าเจมส์​ไม่สนใจจะกินของเธอ​ อยากเห็นเธอเสียใจ​ และในตอนเย็น​เขาก็ก้าวมาแอบฟังการสนทนา​ของเธอและเจมส์​ เขาหวังให้เธอโมโหจนเลิกทำอาหารไปให้เจมส์ "พี่เจมส์!... ไม่ได้ทานข้าวหรอคะ" อลันยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้ยินเสียงที่ไม่พอใจของเธอ "ทานครับ!" "ทาน.... แล้วทำไมข้าวเหลือเต็มกล่องเลย" "พี่ทานมื้อเช้ากับพี่อลันกับทีแรกว่าจะ​เก็บ​ไว้ทานเที่ยง​ แต่ตอนเที่ยงก็ทานที่อื่นอีกเลยลืมเลย" "อ๋อ... นึกว่าเกเรไม่ทานมื้อเช้าซะแล้วเพราะ​ทำมาหลายวันแล้วนะคะ​ ถ้าทำจนเป็นนิสัยอาการปวดท้องของพี่ก็จะหาย" " คร้าบบบบ" " แหม... มาทำเมินข้าวหนูคอยดูนะพรุ่งนี้​หนู​จะทำทับทิมกรอบใส่ไปด้วยดูสิจะทำลืมได้มั้ย" วาดจันทร์​รู้จากอนงค์​นางว่าหนุ่มๆที่นี่ติดใจทับทิมกรอบกันเป็นแถว​ แค่ได้ยินชื่อขนมเจมส์​ก็ออกอาการดีใจจนออกนอกหน้า " จริงหรอ! จะทำให้จริงหรอ​ พี่อยากทานอ่ะทับทิม​กรอบ" "โห.... มันขนาดนั้นเลยหรอ ดีใจเว่อร์​ไปปะ" " ไม่อ่ะ... ไม่เว่อร์​พี่อยากทานจริงๆ" " งั้นทานวันนี้เลยมั้ย​ หนู​ทำให้" "ลำบากเปล่าล่ะ" "ไม่หรอก.... หนู​เตรียมของไว้แล้ว​ นั่งรอแปบนึงนะพี่" "ได้ๆ" อลัน​ขัดใจนักที่แผนไม่สำเร็จแถมเจมส์​ยังได้ทานทับทิมกรอบ​ เขาหงุดหงิด​อยากจะเดินหนีไปให้ไกลแต่ความอยากรู้ทำให้ขาแข็งเป็น​หิน " เสร็จ​แล้วค่ะ... ใส่น้ำแข็งด้วยชื่นใจค่ะ" " อืมมมม.. อร่อย.. อร่อยมากเหมือนร้านที่คุณจัสมินพาพี่ไปกินเลย​ หอม​ หวานมันอร่อย" วาดจันทร์​ยิ้มกว้างเมื่อได้ยิน​ แต่เธอ​รู้​อยู่แล้วว่ามันจะอร่อยการทำอาหารคือพรสวรรค์​ของเธอ... "เฮ้อ... อิ่มจัง" "แน่สิคะ... อิ่มแล้วก็กลับไปนอนเถอะพี่เจมส์​ เดี๋ยว​หนู​เก็บ​ของเสร็จ​ก็จะไปนอนเหมือนกัน" " งั้นพี่ไปนะ​ ขอบคุณ​สำหรับขนม" " ค่ะ.. ไปเถอะ​" วาดจันทร์​เดินออกจากห้องครัวและด้วยความรีบทำให้เธอชนกับอะไรบางอย่าง​ และตาหลมหวานของเธอก็เบิกกว้างอย่างตระหนก​เมื่อเห็นว่าสิ่งที่เธอชนคืออกกว้างของอลัน... " โอ้ะ... ขอโทษ​ค่ะ" " เดี๋ยว! ​" อลันรีบห้ามเมื่อเห็น​เธอกำลังจะเดินจากไปทำให้ร่างบางชะงัก " เอ่อ... มีอะไรหรอคะ" "ฉันหิว!" "อ๋อ... ค่ะเชิญ​ตามสบาย​นะคะ" วาดจันทร์​หันหลังเดินแต่ก็ถูกกระชากอย่างแรงจนเซปะทะอกกว้างอีกครั้งร่างเธอถูกเขารัดแน่น​ อกอิ่มแนบไปกับอกกว้างจนขนลุก​ เขาก้มใบหน้าชิดกับเธอจนเธอได้กลิ่นลมหายใจที่สะอาด​ของและพูดอย่างโมโหรุนแรง "อย่าทำให้ฉันต้องทนไม่ไหว" เขาพูดรอดไรฟันด้วยความโกรธ​จัด​ วาดจันทร์​ตัวสั่นน้ำตาเอ่อด้วยความกลัว "หนู... หนู​ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ" "ทำ!.. เธอทำ!" เขาพูดชิดริมฝีปากอิ่มแดงสดของเธอก่อนจะกดจูบหนักหน่วง​ วาดจันทร์​ตกใจแต่ไม่ดิ้นรนปล่อยให้เขาแทรกลิ้นร้อนๆเข้ามาเกี่ยวลิ้นเล็กของเธอและกวาดต้อนความหวานในโพรงปากจนพอใจจึงผละออกแล้วจ้องหน้าธอ ดวงตาคมของเขาหยาดเยิ้มดั่งคนเมายาโดยที่วาดจันทร์​ไม่รู้​เลยว่าตัวเธอเองก็เช่นกัน... "เธอทำ!.. ทำให้ฉันเป็นบ้า" เขาพูดทิ้งท้ายและเดินจากไปทันทีทิ้งให้สาวน้อยยืนนิ่งอย่างสับสน​ เขาบอกว่าเกลียดเธอเขาด่าว่าเธอสารพัด​แต่วันนี้เขากลับมาจูบเธอ​ จูบที่เหมือนกับจะกระชากวิญญาณ​ออกไปจากร่างเธอ​ 'จูบ'​ มันเป็นแบบนี้นี่เอง​ วาดจันทร์​ถามตัวเองว่าเธอเสียใจหรือไม่คำตอบก็คือไม่​ เธอกลับดีใจที่ผู้ชายที่ได้จูบแรกจากเธอไปเป็นผู้ชายที่เธอแอบหลงรักเขาตั้งแต่แรกเห็น....