1
2232 Words
วาดจันทร์ เธอเป็นเด็กกำพร้าที่คุณแม่ที่บ้านเด็กกำพร้าฝากฝังให้เธอได้มาอยู่กับรุ่นพี่สาวสวยสองคน พี่นางและพี่มลเป็นเด็กกำพร้าเช่นเดียวกับเธอ แต่พี่สาวทั้งสองโชคดียิ่งนักที่ได้พบกับคุณมาร์คัสและคุณเคิร์กสามีของพวกเธอซึ่งรวยมหาศาล แต่ที่เธอว่าโชคดีนั้นไม่ใช่เรื่องโชคดีที่ได้สามีรวย แต่ทั้งสองคนได้สามีที่รักภรรยายิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ...
"จันทร์... มาหาพี่หน่อยจ้ะ"
เสียงหวานของอนงค์นางเรียกหา เธอจึงรีบลุกไปทันที
"มีอะไรจะใช้หนูหรือคะพี่นาง"
"เปล่าจ้ะ... นั่งลงก่อน"
วาดจันทร์ทรุดนั่งลงที่พื้นตรงหน้าอนงค์นางที่นั่งบนโซฟา
"จันทร์! อีกแล้วนะ นั่งบนโซฟา"
"ไม่เป็นไรค่ะ หนูอยากนั่งตรงนี้"
" ... พี่บอกจันทร์แล้วว่าจันทร์คือน้องสาวของพี่แม่ของพวกเราฝากจันทร์ให้พี่ดูแล พี่จะลำบากใจที่จันทร์ทำแบบนี้"
อนงค์นางบอกอย่างอ่อนโยน วาดจันทร์เงยหน้ามองด้วยความตื้นตันและเอ่ยบอกอย่างซาบซึ้งใจ
" ไม่ค่ะ.. หนูไม่คิดอาจเอื้อมอย่างนั้นสำหรับหนูพี่นางและพี่มลเป็นผู้มีพระคุณค่ะ"
" เฮ้อ... ดื้อจริงๆ"
" พี่นางมีอะไรกับหนูหรอคะ"
" พี่จะถาม จันทร์มาอยู่ที่นี่ปีกว่าแล้วนะเรียนทั้งอ่านทั้งเขียนจนคล่องแล้ว พี่อยากให้จันทร์เข้าเรียนตั้งแต่เทอมนี้เลยจันทร์จะว่ายังไงจ้ะ"
" คือ... หนูอยากจะขอลองทำงานไปด้วยเรียนภาคพิเศษเอาน่ะค่ะ ได้มั้ยคะ"
" ทำไมล่ะ ถ้าเป็นเรื่องค่าใช้จ่ายไม่ต้องเป็นห่วงเลย"
" ไม่หรอกค่ะ แต่หนูคิดดีแล้วว่าจะเรียนภาคพิเศษแล้วทำงานไปด้วยนะคะพี่นาง"
วาดจันทร์ใช้ดวงตากลมหวานช้อนมองอนงค์นางอย่างอ้อนวอน
" ได้จ้ะ.. พี่ตามใจ.. แต่จันทร์ต้องอยู่ที่นี่ห้ามย้ายออกเด็ดขาด"
" ค่ะพี่นาง... ขอบคุณนะคะ"
วาดจันทร์ไหว้อนงค์นางอย่างงดงามก่อนจะขอตัวออกไปช่วยงานต่างๆอนงค์นางมองตามหลังรุ่นน้องด้วยความเอ็นดู วาดจันทร์เป็นเด็กดีเธอเรียบร้อยอ่อนหวาน เธอมาอยู่ที่นี่แต่ไม่ยอมรับฐานะน้องสาวที่อนงค์นางยื่นให้เธอเจียมตัวว่าแค่คนอาศัยช่วยงานทุกอย่างโดยไม่เกี่ยงและยังขอเพียงห้องสาวใช้เป็นที่พักพิงทั้งๆที่เธออยากให้วาดจันทร์อยู่บนตึก....
"ไปอ้อนขออะไรมาอีกล่ะ... หน้าระรื่นเชียว!"
"พี่อลัน..."
"ใช่ฉันเอง! ว่าไงไปอ้อนขออะไรมาอีกถึงได้หน้านะรื่นมาแบบนี้"
"เปล่าค่ะ... เปล่าขออะไรเลย"
"เชื่อได้หรอ! เด็กที่แม้แต่พ่อแม่ยังไม่มีเป็นของตัวเองอย่างเธอน่ะ"
'เพียะ.....'
"พี่อลัน.. พี่ใจร้ายเกินไปแล้ว!"
อลันถึงกับหน้าหันเลยทีเดียวเมื่อแก้มเขาปะทะกับฝ่ามือบาง กำลังจะหันไปเอาเรื่องคนทำก็วิ่งหนีไปแล้วด้วยน้ำตานองหน้า วาดจันทร์วิ่งเข้าห้องตัวเองและโถมตัวกับที่นอนอย่างหมดแรงเธอสะอึกสะอื้นอย่างหนัก
อลันนิ่งคิดว่าเขาพูดกับเธอรุนแรงเกินไป แต่ก็ไม่คิดว่าจะขอโทษตอนนี้อลันเข้ามาดูแลมาร์คัสแค่อาทิตย์ละสามวันเท่านั้น เพราะบริษัทรักษาความปลอดภัยของเขากำลังรุ่งเรืองจนงานล้นมือ ทุกครั้งที่เขามาเขาจะต้องหาเรื่องเธอเมื่อเห็นหน้า เวลาแค่ปีกว่าแต่วาดจันทร์สวยขึ้นมากดวงหน้าหวานสวยจัด กายสาวอวบอิ่มสมบูรณ์ ใช่! เขาสนใจเธอแต่เขาจะซ่อนมันไว้ภายใต้การเกลียดชัง เขาไม่อยากอับอายเพราะไปรักไปชอบเด็กสาวที่อายุน้อยกว่าเขาถึง'สิบเจ็ดปี'.... ตอนนี้วาดจันทร์คงจะใกล้จะสิบเก้าในขณะที่เขาสามสิบหกปีเต็ม....
วาดจันทร์มาสมัครเรียนโดยมีเจมส์เป็นพี่เลี้ยงให้ เพราะเจมส์เคยเรียนที่นี่จึงถูกไหว้วานให้เป็นธุระให้เธอมา วาดจันทร์สวยสดใจจนเป็นจุดสนใจของใครหลายๆคนโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัวเลย
"แหม... มากับคนสวยนี่ลำบากเนอะ"
"ฮะ... อะไรหรอคะพี่เจมส์"
"ก็ดูสิ... หนุ่มๆกำลังมองพี่เป็นศัตรูของเขา"
"โอ้ยยยย... ไร้สาระค่ะ ไปค่ะ"
วาดจันทร์ทำธุระเสร็จก็พากันกลับทันทีเพราะเธอจะต้องกลับไปช่วยงานที่บ้าน
"ป้ามาธาคะมีอะไรให้หนูช่วยมั้ยคะ"
เธอเอ่ยถามแม่บ้านใหญ่ด้วยรอยยิ้ม มาธาก็ยิ้มตอบ
" ไปเตรียมห้องนอนให้คุณอลันได้มั้ยจ้ะ คุณอลันเธอจะมาค้างที่นี่สักสองอาทิตย์เพราะต่อเติมบ้านน่ะ"
ชื่อคนใจร้ายทำให้เธอหัวใจเต้นแรงทันที
"อ๋อ...ได้จ้ะป้า"
วาดจันทร์ขึ้นไปทำความสะอาดห้องให้กับอลัน เขาเป็นลูกน้องวีไอพีของมาร์คัสจึงมีห้องส่วนตัวบนตึก วาดจันทร์ตบมือลงบนผ้าปูสีขาวสะอาดที่ตึงอย่างในโรงแรมอย่างพอใจก่อนจะเก็บอุปกรณ์และเดินออกไปอย่างเร่งรีบ
"จันทร์"
ระหว่างที่กำลังจะเดินกลับเข้าครัวก็ได้ยินเสียงเรียกของเจมส์และเห็นใบหน้าเขาซีดเผือด
"พี่เจมส์... มีอะไรหรือเปล่าคะ"
"พี่ปวดท้อง... พี่เป็นโรคกระเพาะหาอะไรให้พี่ทานหน่อยได้มั้ย"
"ได้ค่ะได้ พี่เจมส์เดินไหวมั้ยคะ"
"ไหวๆ"
"งั้นตามมาทางนี้ค่ะ"
วาดจันทร์ไม่ให้เขาทานอาหารเพราะกลัวเขาจะปวดมากกว่าเดิม
"ดื่มนมนี่นะคะ ดื่มให้หมดแก้วเลยนมจะช่วยเคลือบกระเพาะ แล้วสักพักพี่ค่อยทานอาหาร
"ขอบคุณครับ"
"พี่เจมส์ทานอาหารไม่เป็นเวลาใช่มั้ยคะถึงเป็นแบบนี้"
"อือบางทีคุณมาร์ครีบพี่ก็ต้องตามคุณมาร์คน่ะ แต่บางทีพี่ก็ลืม ส่วนใหญ่พี่จะไม่ได้ทานมื้อเช้า"
" เอางี้นะคะ เดี๋ยวทุกเช้าก่อนหนูจะไปเรียนหรือไปทำงานก็ตามหนูจะทำอาหารแล้วเอาไปแขวนให้พี่ที่หน้าประตูพี่รีบก็หยิบไปด้วยแล้วค่อยหาเวลาทาน"
" จะลำบากเราน่ะสิ"
" ไม่ลำบากค่ะเพราะหนูต้องทำทุกวันอยู่แล้ว และวิธีนี้ดีมากถ้าพี่ทานแบบมีวินัยพี่ก็จะหายปวดท้องโดยไม่ต้องทานยาเลย"
" ถ้างั้นพี่รบกวนด้วยนะ... ต้องฝากชีวิตไว้กับเธอละ ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ"
" เว่อร์ค่ะ"
ทั้งสองแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเองทันทีโดยไม่รู้ตัวว่ามีคนขี้โมโหมองภาพที่เธอคุยกับเจมส์อย่างหงุดหงิดเขาอยากได้ยินว่าพวกเธอคุยอะไรกันบ้างด้วยอารมณ์ขุ่นมัว
เช้าวันนี้เป็นวันแรกที่เธอจะได้ออกไปทำงานนอกบ้าน เธอได้งานที่ร้านเบเกอรี่และกาแกซึ่งเป็นร้านเล็กๆมีเพียงแค่เจ้าของร้านที่เป็นสาวโสดวัยห้าสิบปีและเพื่อนร่อมงานอีกหนึ่งคนเท่านั้น เธอไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับเจมส์จึงนำอาหารมาแขวนไว้ที่หน้าประตูตั้งแต่เขายังไม่ตื่น เจมส์ก็พักที่นี่ด้วยเพราะเขาต้องติดตามมาร์คัสแต่ห้องพักของเขาอยู่คนละฝั่งกับวาดจันทร์ วาดจันทร์มองถุงผ้าสีชมพูหวานก่อจะนึกขำที่เจมส์ต้องเป็นคนถือมัน...
เจมส์ออกมาจากห้องพักอย่างรีบร้อนแล้วก็ต้องยิ้มกับถุงผ้าสีชมพูอย่างชอบใจ
"เอาจริงดิ... โห.. สีสัน"
เจมส์ไม่มีเวลาคิดรีบวิ่งไปทำหน้าที่ขับรถให้กับมาร์คัสทันที
"นี่ถุงอะไร"
"ถุงอาหารครับพี่อลัน พอดีผมเป็นโรคกระเพาะน่ะครับเลยต้องทานเช้าให้มีวินัย"
อลันพยักหน้าเข้าใจแต่สงสัยสีสันเฉยๆว่าเจมส์กล้าถือได้ยังไง อลันจึงถือวิสาสะหยิบมาดูก็พบว่านอกถุงผ้ายังอุ่นๆอยู่จึงล้วงดูกล่องข้างใน ก่อนจะกัดกรามแน่นเมื่อพบโน้ตที่แปะไว้ที่ฝากล่อง
'ทนถือไปก่อนนะคะพี่เจมส์ เดี๋ยวจะซื้อถุงมาเปลี่ยนให้ วันนี้มีข้าวผัดกุ้งแบบไทยนะคะ"
" มีโน้ตมาด้วยนะ เห็นหรือยัง"
" หรอครับ.... "
เจมส์รับกระดาษโน๊ตไปอ่านขอก่อนจะสายหัวและยิ้มอย่างเอ็นดู แต่อลันกำมือแน่นอย่างระงับโทสะเต็มที่เห็นทีเขาจะต้องสั่งสอนเธอบ้างแล้ว...
วาดจันทร์ไปทำงานโดยการปั่นจักรยานเพราะร้านที่เธอทำนั้นไม่ไกลจากบ้านของมาร์คัสเท่าไหร่ และก่อนไปด็ไม่ลืมที่จะแวะไปที่พักของเจมส์ที่อยู่อีกฟากเพื่อนำอาหารไปให้เหมือนเช่นเดิม อาทิตย์นึงแล้วที่เธอทำมันทุกวันจนเคยชินแล้วก็เป็นอาทิตย์นึงที่มีคนคอยหงุดหงิดเพราะถุงผ้าที่เจมส์ถือมาทุกวัน....
"เจมส์...."
"ครับพี่อลัน"
"วันนี้มีเวลามากอยู่เราไปกินมื้อเช้ากันมั้ย"
"ไม่ล่ะครับพี่ผมห่อมา"
"ไปเถอะน่า..."
"ครับๆ"
อลันยิ้มอย่างพอใจเขาต้องการให้อลันลืมห่อข้าวนั้น อยากให้คนทำเห็นว่าเจมส์ไม่สนใจจะกินของเธอ อยากเห็นเธอเสียใจ และในตอนเย็นเขาก็ก้าวมาแอบฟังการสนทนาของเธอและเจมส์ เขาหวังให้เธอโมโหจนเลิกทำอาหารไปให้เจมส์
"พี่เจมส์!... ไม่ได้ทานข้าวหรอคะ"
อลันยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้ยินเสียงที่ไม่พอใจของเธอ
"ทานครับ!"
"ทาน.... แล้วทำไมข้าวเหลือเต็มกล่องเลย"
"พี่ทานมื้อเช้ากับพี่อลันกับทีแรกว่าจะเก็บไว้ทานเที่ยง แต่ตอนเที่ยงก็ทานที่อื่นอีกเลยลืมเลย"
"อ๋อ... นึกว่าเกเรไม่ทานมื้อเช้าซะแล้วเพราะทำมาหลายวันแล้วนะคะ ถ้าทำจนเป็นนิสัยอาการปวดท้องของพี่ก็จะหาย"
" คร้าบบบบ"
" แหม... มาทำเมินข้าวหนูคอยดูนะพรุ่งนี้หนูจะทำทับทิมกรอบใส่ไปด้วยดูสิจะทำลืมได้มั้ย"
วาดจันทร์รู้จากอนงค์นางว่าหนุ่มๆที่นี่ติดใจทับทิมกรอบกันเป็นแถว แค่ได้ยินชื่อขนมเจมส์ก็ออกอาการดีใจจนออกนอกหน้า
" จริงหรอ! จะทำให้จริงหรอ พี่อยากทานอ่ะทับทิมกรอบ"
"โห.... มันขนาดนั้นเลยหรอ ดีใจเว่อร์ไปปะ"
" ไม่อ่ะ... ไม่เว่อร์พี่อยากทานจริงๆ"
" งั้นทานวันนี้เลยมั้ย หนูทำให้"
"ลำบากเปล่าล่ะ"
"ไม่หรอก.... หนูเตรียมของไว้แล้ว นั่งรอแปบนึงนะพี่"
"ได้ๆ"
อลันขัดใจนักที่แผนไม่สำเร็จแถมเจมส์ยังได้ทานทับทิมกรอบ เขาหงุดหงิดอยากจะเดินหนีไปให้ไกลแต่ความอยากรู้ทำให้ขาแข็งเป็นหิน
" เสร็จแล้วค่ะ... ใส่น้ำแข็งด้วยชื่นใจค่ะ"
" อืมมมม.. อร่อย.. อร่อยมากเหมือนร้านที่คุณจัสมินพาพี่ไปกินเลย หอม หวานมันอร่อย"
วาดจันทร์ยิ้มกว้างเมื่อได้ยิน แต่เธอรู้อยู่แล้วว่ามันจะอร่อยการทำอาหารคือพรสวรรค์ของเธอ...
"เฮ้อ... อิ่มจัง"
"แน่สิคะ... อิ่มแล้วก็กลับไปนอนเถอะพี่เจมส์ เดี๋ยวหนูเก็บของเสร็จก็จะไปนอนเหมือนกัน"
" งั้นพี่ไปนะ ขอบคุณสำหรับขนม"
" ค่ะ.. ไปเถอะ"
วาดจันทร์เดินออกจากห้องครัวและด้วยความรีบทำให้เธอชนกับอะไรบางอย่าง และตาหลมหวานของเธอก็เบิกกว้างอย่างตระหนกเมื่อเห็นว่าสิ่งที่เธอชนคืออกกว้างของอลัน...
" โอ้ะ... ขอโทษค่ะ"
" เดี๋ยว! "
อลันรีบห้ามเมื่อเห็นเธอกำลังจะเดินจากไปทำให้ร่างบางชะงัก
" เอ่อ... มีอะไรหรอคะ"
"ฉันหิว!"
"อ๋อ... ค่ะเชิญตามสบายนะคะ"
วาดจันทร์หันหลังเดินแต่ก็ถูกกระชากอย่างแรงจนเซปะทะอกกว้างอีกครั้งร่างเธอถูกเขารัดแน่น อกอิ่มแนบไปกับอกกว้างจนขนลุก เขาก้มใบหน้าชิดกับเธอจนเธอได้กลิ่นลมหายใจที่สะอาดของและพูดอย่างโมโหรุนแรง
"อย่าทำให้ฉันต้องทนไม่ไหว"
เขาพูดรอดไรฟันด้วยความโกรธจัด วาดจันทร์ตัวสั่นน้ำตาเอ่อด้วยความกลัว
"หนู... หนูยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ"
"ทำ!.. เธอทำ!"
เขาพูดชิดริมฝีปากอิ่มแดงสดของเธอก่อนจะกดจูบหนักหน่วง วาดจันทร์ตกใจแต่ไม่ดิ้นรนปล่อยให้เขาแทรกลิ้นร้อนๆเข้ามาเกี่ยวลิ้นเล็กของเธอและกวาดต้อนความหวานในโพรงปากจนพอใจจึงผละออกแล้วจ้องหน้าธอ ดวงตาคมของเขาหยาดเยิ้มดั่งคนเมายาโดยที่วาดจันทร์ไม่รู้เลยว่าตัวเธอเองก็เช่นกัน...
"เธอทำ!.. ทำให้ฉันเป็นบ้า"
เขาพูดทิ้งท้ายและเดินจากไปทันทีทิ้งให้สาวน้อยยืนนิ่งอย่างสับสน เขาบอกว่าเกลียดเธอเขาด่าว่าเธอสารพัดแต่วันนี้เขากลับมาจูบเธอ จูบที่เหมือนกับจะกระชากวิญญาณออกไปจากร่างเธอ 'จูบ' มันเป็นแบบนี้นี่เอง วาดจันทร์ถามตัวเองว่าเธอเสียใจหรือไม่คำตอบก็คือไม่ เธอกลับดีใจที่ผู้ชายที่ได้จูบแรกจากเธอไปเป็นผู้ชายที่เธอแอบหลงรักเขาตั้งแต่แรกเห็น....
- Writer
