chapter 6
1155 Words
Tahimik ang gabi, ngunit sa loob ko ay may bagyong unti-unting lumalakas.
Habang nakatayo ako sa harap ng malaking salamin sa kwartong ibinigay ni Doña Teresa, hindi ko maiwasang titigan ang sarili ko.
Ito pa rin ba ako?
O isa na akong estranghera?
Ang dating simpleng babae na takot makipag-usap, na laging nakayuko at umiiwas sa gulo… ay unti-unting naglalaho.
Pinalitan siya ng isang Rebecca na hindi ko pa lubos kilala.
Ngunit nararamdaman ko siya.
Malinaw.
Matindi.
At puno ng galit.
Hinaplos ko ang aking pisngi.
Namumugto pa rin ang mga mata ko, ngunit may kakaibang apoy na ngayon sa mga ito.
Hindi na ito ang luha ng kahinaan.
Ito ang simula ng pagbabago.
“Hindi sapat ang poot kung hindi mo kayang kontrolin,” biglang sabi ni Doña Teresa mula sa likod ko.
Hindi ako nagulat.
Sanay na akong hindi naririnig ang pagdating niya.
“Kung hahayaan mong lamunin ka ng galit mo, matatalo ka rin,” patuloy niya.
Dahan-dahan akong humarap sa kanya.
“Hindi na ako matatalo,” sagot ko, malamig ang boses.
Pinagmasdan niya ako nang mabuti.
“At ano ang magpapanalo sa’yo? ” tanong niya.
Saglit akong natahimik.
Ngunit mabilis din akong nakasagot.
"Disciplina."
Isang bahagyang ngiti ang sumilay sa labi niya.
“Maganda,” sabi niya.
“Dahil doon tayo magsisimula.”
Kinabukasan, nagsimula ang unang hakbang ng aking pagbabago.
Hindi ito tungkol sa paghihiganti.
Hindi pa.
Ito ay tungkol sa paghubog sa sarili ko.
Sa loob ng ilang linggo, wala akong ginawa kundi matuto.
Pisikal na pagsasanay.
Mental na paghahanda.
At emosyonal na kontrol.
Tuwing umaga, gigising ako nang maaga.
Tatakbo sa malawak na bakuran.
Sa una, halos hindi ko kayanin.
Hingal na hingal.
Sumasakit ang buong katawan.
Pero sa bawat pagod…
Mas lalo akong tumitibay.
“Ang katawan mo ang magiging sandata mo,” paulit-ulit na sinasabi ni Doña Teresa.
“At ang isip mo ang magiging bala.”
Isang araw, dinala niya ako sa isang silid na hindi ko pa napapasok.
Madilim ito.
At sa gitna ay may isang mesa.
May mga kagamitan.
At mga dokumento.
“Panahon na para matuto ka ng mas malalim,” sabi niya.
Lumapit ako.
At nakita ko ang iba’t ibang anyo ng pagkatao.
Mga litrato ng babae.
Iba’t ibang itsura.
Iba’t ibang personalidad.
“Ito ang magiging susi mo,” sabi ni Doña Teresa.
“Ang kakayahang magbago ng anyo.”
Napakunot ang noo ko.
“Hindi literal,” dagdag niya agad.
“Kundi sa paraan ng pagdadala mo sa sarili mo.”
Humawak siya sa isang larawan.
Isang babaeng elegante.
Tahimik ngunit makapangyarihan.
“Kapag kailangan mong maging inosente… magiging inosente ka.”
Isa pang larawan.
Isang babaeng matapang.
Mapangahas.
“At kapag kailangan mong maging mapanganib… hindi ka magdadalawang-isip.”
Unti-unti kong naunawaan.
Hindi lang pisikal ang laban na ito.
Kundi pati sa isip ng mga kalaban ko.
Lumipas ang mga araw.
At unti-unting nagbago ang lahat sa akin.
Ang pananamit ko.
Ang kilos ko.
Ang paraan ng pagsasalita ko.
Mula sa pagiging tahimik…
Natuto akong magsalita nang may kumpiyansa.
Mula sa pagiging mahina…
Natuto akong tumayo nang matatag.
Isang gabi, muling tumayo ako sa harap ng salamin.
Ngunit sa pagkakataong ito…
Ibang Rebecca na ang kaharap ko.
Mahaba ang buhok ko, inayos nang maayos.
May bahid ng make-up ang mukha ko.
Hindi sobra.
Sapat lang para bigyang-diin ang mga mata kong puno ng determinasyon.
“Handa ka na,” sabi ni Doña Teresa mula sa pintuan.
Hindi ako sumagot agad.
Tinitigan ko ang sarili ko.
At sa wakas…
Ngumiti ako.
Isang ngiting hindi ko akalaing kaya kong ibigay.
Ngunit hindi ito masaya.
Ito ay mapanganib.
“Ngayon,” sabi ni Doña Teresa habang inilalatag ang isang folder sa mesa, “sisiguraduhin nating magagamit mo ang lahat ng natutunan mo.”
Binuksan ko ang folder.
Muli kong nakita ang mukha ng lalaking tinuro niya noon.
Gwapo.
Maayos.
At mukhang walang bahid ng kasamaan.
Ngunit alam kong isa siya sa mga dahilan ng aking pagkasira.
“Ano ang pangalan niya? ” tanong ko.
“Adrian Velasco,” sagot ni Doña Teresa.
Parang may kumurot sa puso ko.
Ngunit hindi na ako nagpakita ng emosyon.
“Anong kahinaan niya? ” tanong ko.
Ngumiti si Doña Teresa.
“Babae.”
Tahimik akong napangiti.
“Perpekto,” bulong ko.
Ilang araw ang lumipas.
At naroon na ako sa isang mamahaling lugar.
An event.
Puno ng mga mayayaman.
Mga taong sanay magkunwari.
At ngayong gabi…
Isa na ako sa kanila.
Suot ko ang isang eleganteng damit.
Maayos na maayos ang ayos ng buhok ko.
At ang bawat galaw ko ay puno ng kumpiyansa.
Hindi na ako ang dating Rebecca.
Ako ngayon ay isang babaeng kayang makipagsabayan.
Nakita ko siya.
Nakatayo sa gitna ng mga tao.
Napapalibutan ng mga kaibigan.
Ngunit halata ang pagkamakasarili sa kanyang mga mata.
Si Adrian.
Huminga ako nang malalim.
Ito na.
Ang unang hakbang.
Dahan-dahan akong lumapit.
At nang magtagpo ang aming mga mata…
Ngumiti ako.
Isang ngiting pinag-aralan ko.
Isang ngiting kayang magpabagsak ng depensa ng kahit sino.
At gaya ng inaasahan…
Napatitig siya sa akin.
Hindi niya alam…
Na sa likod ng ngiting iyon…
Ay, ang babaeng sisira sa kanya.
“Hi,” malumanay kong bati.
“Ngayon lang kita nakita dito.”
Ngumiti siya.
At doon ko nakita ang kumpiyansa niyang unti-unting nagiging interes.
“Ngayon lang din ako nakakita ng katulad mo,” sagot niya.
Kung dati, mamumula ako sa ganitong linya.
Pero ngayon…
Alam ko na kung paano ito laruin.
“Talaga? ” sagot ko, bahagyang nakangiti.
“Sigurado ka? ”
Lumapit siya nang kaunti.
“Sigurado ako.”
At doon nagsimula ang lahat.
Sa gabing iyon…
Hindi lang ako nakipag-usap.
Pinag-aralan ko siya.
Ang kilos niya.
Ang paraan niya magsalita.
Ang mga bagay na nagpapasaya sa kanya.
At higit sa lahat…
Ang mga kahinaan niya.
Dahil iyon ang gagamitin ko laban sa kanya.
Pag-uwi ko, sinalubong ako ni Doña Teresa.
“At? ” tanong niya.
Inalis ko ang sapatos ko.
At dahan-dahang ngumiti.
“Nahulog na siya sa patibong,” sagot ko.
Tumango siya.
“Magaling.”
Lumapit siya sa akin.
“At tandaan mo, Rebecca…”
“Hindi ito laro.”
“Isang pagkakamali lang… maaaring ikapahamak mo.”
Tumingin ako sa kanya.
Diretso.
Matatag.
“Hindi ako magkakamali,” sagot ko.
Pagpasok ko sa kwarto ko, muling humarap ako sa salamin.
Ngunit sa pagkakataong ito…
Hindi na ako nagtatanong kung sino ako.
Dahil alam ko na.
Ako ang babaeng nilikha ng sakit.
Hinubog ng galit.
At pinatatag ng katotohanan.
Ako si Rebecca.
At ito pa lamang ang simula.
Sa dilim ng gabi, habang nakahiga ako sa kama…
Isang bagay lang ang malinaw sa isip ko.
Hindi na ako ang biktima.
Ako na ang mangangaso.
At isa-isa…
Sisingilin ko sila.
Hanggang sa wala nang matira.
At sa bawat hakbang ko palapit sa paghihiganti…
Mas lalo kong nararamdaman.
Ang tuluyang pagkawala ng dating ako.
At ang pagsilang…
Ng isang Rebecca na walang awa.
- Writer
