chapter 7
1329 Words
Rebecca’s POV
Hindi ako agad nakatulog nang gabing iyon.
Kahit nakapikit na ang mga mata ko, gising na gising pa rin ang isip ko.
Paulit-ulit na bumabalik ang eksena.
Ang paraan ng pagtingin ni Adrian sa akin.
Ang bahagyang pagngiti niya, na akala niya ay sapat na para mapasunod ang kahit sinong babae.
At ang sandaling iyon.
Kung saan malinaw kong nakita…
Na hindi siya sanay na tanggihan.
Mahina siya.
At iyon ang magiging simula ng pagbagsak niya.
Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama at umupo sa gilid nito.
Tahimik ang buong bahay.
Pero hindi katahimikan ang nararamdaman ko.
Ito ay anticipation.
Parang bago sumiklab ang apoy.
Kinuha ko ang phone ko.
May isang bagong mensahe.
Mula sa kanya.
Napangiti ako.
Mas mabilis pa kaysa sa inaasahan ko.
Binuksan ko ang mensahe.
“I hope you got home safe. I’d like to see you again.”
Simple.
Diretso.
At halatang hindi sanay maghintay.
Hindi ko agad sinagot.
Sa halip, pinagmasdan ko muna ang screen.
Ito ang isa sa mga itinuro ni Doña Teresa.
Huwag magmadali.
Ang paghihintay… ay bahagi ng laro.
Ilang minuto ang lumipas.
Saka ko pa lang tinype ang reply ko.
“I did. Thank you. Maybe… we’ll see.”
Hindi masyadong interesado.
Hindi rin malamig.
Sapat lang para habulin niya.
Pagkatapos kong ipadala iyon, pinatay ko ang phone ko.
Hindi ko kailangan ng agarang sagot.
Dahil alam ko na kung ano ang susunod niyang gagawin.
At tama ako.
Kinabukasan, pag-on ko ng phone ko, tatlong mensahe agad ang bumungad.
“Breakfast?”
“Lunch then? ”
“Or dinner? My treat.”
Napangiti ako.
Desperado.
At mas lalong madaling kontrolin.
Bumangon ako at inayos ang sarili ko.
Ngunit bago ako tuluyang umalis ng kwarto, napatingin ako ulit sa salamin.
Ibang klase na ang tingin ko sa sarili ko ngayon.
Hindi na ako naghahanap ng sagot.
Ako na mismo ang sagot.
Lumabas ako at nakita ko si Doña Teresa na nakaupo sa sala, tahimik na umiinom ng tsaa.
Hindi niya ako tinignan agad.
Pero alam kong napansin niya ang presensya ko.
“May progreso,” sabi niya nang hindi ako nililingon.
Umupo ako sa tapat niya.
“Mabilis siyang kumagat,” sagot ko.
Ngumiti siya nang bahagya.
“Hindi ‘yan nakakagulat.”
“Next step? ” tanong ko.
Doon niya ako tiningnan.
Diretso.
Matalim.
“Painitin mo.”
Napataas ang kilay ko.
“Pero huwag mong ibigay ang lahat.”
Tumango ako.
Alam ko na ang ibig niyang sabihin.
Kailangan kong maging sapat na malapit…
Para mahulog siya.
Pero sapat na malayo…
Para habulin niya ako.
“Gaano katagal? ” tanong ko.
“Hanggang sa siya na mismo ang mag-alok ng lahat,” sagot niya.
“Or hanggang sa mawalan siya ng kontrol.”
Napangiti ako.
“Mas gusto ko ang pangalawa.”
Tumayo ako.
At bago ako tuluyang umalis…
“Rebecca.”
Huminto ako.
“Kapag nagsimula na siyang magduda…” dagdag niya, “…doon ka magiging pinaka-mapanganib.”
Tumango ako.
At hindi na ako lumingon.
Tatlong araw.
Tatlong araw ko siyang pinaikot.
Minsan sasagot ako.
Minsan hindi.
Minsan ako ang mag-aaya.
Minsan mawawala ako bigla.
At sa bawat galaw ko…
Mas lalo siyang nahuhulog.
Sa ikaapat na araw, pumayag na ako.
Dinner.
Sa isang eksklusibong restaurant.
Pagpasok ko pa lang, ramdam ko na agad ang tingin ng mga tao.
Hindi dahil kilala nila ako.
Kundi dahil sa paraan ng pagdadala ko sa sarili ko.
Confident.
Composed.
Untouchable.
At nang makita niya ako…
Halos hindi siya kumurap.
“Wow,” sabi niya habang nakatayo.
“Mas maganda ka pala sa labas ng event.”
Ngumiti ako.
Bahagya.
“Flattery won’t work every time,” sagot ko.
“Good thing I don’t need it every time,” balik niya.
Umupo kami.
At nagsimula ang laro.
Hindi ko siya agad binigyan ng atensyon.
Hinayaan ko siyang magsalita.
Magyabang.
Magkuwento.
At habang ginagawa niya iyon…
Tahimik ko siyang pinag-aaralan.
“Alam mo,” sabi niya, “iba ka sa mga nakilala ko.”
Napatingin ako sa kanya.
“Talaga?”
“Hindi ka madaling basahin,” sagot niya.
Ngumiti ako nang kaunti.
Kung alam mo lang.
“Siguro hindi mo pa lang ako kilala,” sabi ko.
“Then let me,” sagot niya agad.
Mabilis.
At doon ko nakita.
Hindi siya sanay na tumanggi ang mundo sa kanya.
“At bakit ko gagawin ‘yon? ” tanong ko.
Sandaling natahimik siya.
Hindi niya inaasahan ang tanong.
Good.
“Because I’m worth it,” sagot niya sa wakas.
Napangiti ako.
Pero hindi dahil naniwala ako.
Kundi dahil alam kong iyon ang kahinaan niya.
Ego.
“At ako? ” tanong ko.
“Worth it din ba ako? ”
Hindi siya nag-atubili.
“More than.”
Tahimik akong tumango.
At doon ko binago ang tono ko.
Mas malambot.
More personal.
“Then prove it,” sabi ko.
Napakunot ang noo niya.
“Paano?”
Ininom ko ang tubig ko bago sumagot.
“Hindi sa salita,” dagdag ko.
“Sa gawa.”
At doon nagsimula ang pagbago ng dynamics.
Mula sa pagiging dominante niya…
Unti-unti siyang napunta sa posisyon ng humahabol.
At ako?
Ako ang nagtatakda ng rules.
Pagkatapos ng dinner, nag-offer siya na ihatid ako.
Pumayag ako.
Hindi dahil kailangan ko.
Kundi dahil gusto kong makita kung hanggang saan siya.
Tahimik ang biyahe.
Pero hindi awkward.
Puno ng tensyon.
At kontrolado ko iyon.
Pagdating sa tapat ng bahay.
Huminto ang sasakyan.
“At this is me,” sabi ko.
Hindi ako agad bumaba.
Tumingin ako sa kanya.
“At? ” tanong niya.
Ngumiti ako.
“Thank you for tonight.”
Simple.
Pero sapat para mabitin siya.
“Can I see you again? ” tanong niya.
Tinitigan ko siya.
Sinukat ko.
At saka ako sumagot.
“Maybe.”
At bumaba ako.
Hindi ko na hinintay ang susunod niyang sasabihin.
Hindi ko siya nilingon.
Dahil alam kong nakatingin siya.
At iyon ang gusto ko.
Pagpasok ko sa loob ng bahay, nandoon si Doña Teresa.
Parang inaasahan niya ako.
“At? ” tanong niya.
Inalis ko ang hikaw ko.
Isa-isa.
At saka ako ngumiti.
“Hooked,” sagot ko.
Tumango siya.
“Good.”
Lumapit siya sa akin.
“At anong nakita mo? ”
Huminga ako nang malalim.
“Mahilig siya sa kontrol,” sagot ko. “Pero madaling mawalan nito kapag hinamon.”
“Ego-driven,” dagdag ko.
“Exactly,” sabi niya.
“At ang mga taong ganyan…”
“Madaling sirain,” sabay naming sabi.
Sandali kaming nagkatitigan.
At sa unang pagkakataon…
Pakiramdam ko, hindi na lang ako estudyante niya.
Kundi isa na akong manlalaro.
“Ready ka na sa susunod na phase,” sabi niya.
Napangiti ako.
“Masaya na sana ako kung hanggang dito lang,” biro ko.
Pero pareho naming alam.
Hindi ito biro.
“Hindi pa siya ang target mo,” paalala niya.
Alam ko.
Isa lang siyang susi.
“Pero siya ang magbubukas ng pinto,” sagot ko.
Tumango siya.
“Exactly.”
Gabing iyon, muli akong humarap sa salamin.
Pero iba na ang pakiramdam.
Hindi na ako nagdadalawang-isip.
Hindi na ako natatakot.
Inangat ko ang baba ko at tinitigan ang sarili ko.
“Malapit na,” bulong ko.
Ngunit habang pinagmamasdan ko ang sarili ko…
May isang bagay na napansin ko.
Hindi lang galit ang nasa mga mata ko.
May kasamang saya.
Hindi saya na masaya.
Kundi saya na mapanganib.
At doon ko napagtanto.
Hindi lang ako nagbabago.
Unti-unti ko na itong ine-enjoy.
Ang laro.
Ang kontrol.
Ang kapangyarihan.
At iyon ang pinaka-delikado sa lahat.
Humiga ako sa kama.
Pero bago ako pumikit.
May isang tanong na sumagi sa isip ko.
Hanggang saan ako titigil?
At kung dumating ang araw na makuha ko na ang lahat ng gusto ko…
May babalikan pa ba ako?
Tahimik ang gabi.
Pero sa loob ko.
Hindi na bagyo ang nararamdaman ko.
Kundi isang apoy.
At hindi na ito basta-basta mapapatay.
Dahil ako na mismo ang nagsindi nito.
At sa pagkakataong ito…
Hindi ko na balak apulahin pa.
- Writer
