SIKAT NG ARAW na bahagyang tumatama sa mukha ni Alverah ang gumising sa kaniya kinabukasan.
Kunot noo at pikit-dilat niyang tinignan ang sa hindi kalayuan na glass door na konektado mula sa terrace. Nakita niyang hindi maayos na nakasirado ang pinto kaya bahagyang iniihip ng hangin ang kurtina.
She grunted. Nakapikit niyang kinuha ang unan mula sa ulohan niya at itinakip iyon sa mukha niya.
Sobrang antok pa ang nararamdaman niya at medyo nakaramdam pa siya ng pananakit ng ulo. Pakiramdam niya ay buong gabi na nakapikit siya ay mukhang hindi talaga siya natulog. Kumbaga ay tila nakapikit lamang siya ngunit patuloy na aktibo ang utak niya. Nararamdaman niya rin na tila may nakalimutan siya.
Nakarinig siya ng mahinang tawa. Hindi na niya pinansin iyon. Umayos pa siya mula sa pagkadapa at
