Kabanata 6
1012 Words
Kabanata 6
Hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko dahil nakatitig pa rin sa akin ang mga mata ni Tita Alyssa, wari'y nagmamakaawang sabihin ko sa kaniya na ako ang anak niya.
"Clair Hope De Guzman po ang panglan ko at hindi Jasmine, mukhang nagkakamali kayo" saad ko.
Napansin ko sa mga mata niya ang pagkadismaya ngunit hindi pa rin tila siya nawawalan ng pag-asa.
"Wait nga po, what happend ba ? And who's Jasmine?" Saad ni Jewel na nasa tabi ni Tita Alyssa ngayon at hinahagod ang likod.
"Jasmine is your tita Alysa's first baby, she is the very first Montecillo in your generation, she is your cousin" tila bombang sumabog ang sinabi ng tatay ni Jewel.
"Then where is she? Is she dead?" Tanong naman ni Yvo kung saan siya ang kinikilalang pinakaeldest sa kanila.
"Actually we don't know, we never found her or any body that will say that she's dead, it's been 14 years" saad ulit ng tatay ni Jewel.
"How come that she's lost?!" Pati si Cyan ay nakialam na.
"Annual party ng mga kompanya natin at ng ibang business partners sa isang cruise ship, kasama ang ilan sa inyo which is tulog na that time sa mga kwarto ng ship, we are in the middle of the celebration ng biglang may tumatakbong isang bata lalaki sa hall at sinasabing nahulog daw si Jasmine sa cruise, we tried to find her but shes nowhere to be found" pangalawang bombang rebelasyon ang tila narinig namin hindi kami umimik sa sinabi ng tatay ni Jewel.
"But it's impossible right?" napalingon kaming lahat sa boses ni Jonas na nakikinig pala sa amin all this time.
"You know what happend?" Bulalas ni Maximo na nasa tabi na ngayon ni Jonas.
"Of course he does, dahil ang batang lalaking tumatakbo sa hall noon ay walang iba kundi si Jonas, siya ang huling kasama ni Jasmine dati bago siya nahulog, he said they are catching fireflies but suddenly nadulas daw si Jasmine" strike three.
"But how come we didn't know this? How come we can't remember anything for Godness sake I'm 4 that time Yvo and Autumn are 5 " pagmamaktol ni Cyan.
Walang imik ang iba dahil wala pa sila maari noong mga panahong iyon.
"We don't want you to suffer the way we all suffer" saad ng mama ni Cyan.
Natahimik ang lahat tila walang ni isang gustong magsalita, napalingon ako kay Jonas na nakatitig sa akin, sinusuri ang bawat detalye ng mukha ko ng buong katawan ko.
"It's impossible" sa huli ay 'yan lang ang naging pahayag niya.
"Impossible po talaga 'yun, dahil may pamilya po ako" nakatuon na sa akin ngayon ang atensyon ko.
"Can we talk to them?" Saad ni Tita Alysa na sa wakas ay nagsalita na.
Napayuko na lamang ako.
"Wala na po sila, kung gusto niyo 'yung tiyahin ko po ang kausapin ninyo sa Baguio" sabi ko pa.
Napatayo agad si Tita Alysa at tumungo sa tabi ko.
"I will iha, I really need to speak with her" tila nabuhayan siya ng loob sa sinabi ko.
"Pero sinasabi ko na po tunay po akong anak ng mga magulang ko, impossible po 'yung sinasabi niyo"
"But we need to try iha, we don't wanna miss this chance" lumapit na din ang mama ng iba sa kanila.
"Where's my daughter?!" Napalingon ulit kami sa pintuan kung saan isang lalaki at isang batang lalaki ang nagmamadaling pumasok.
Napalingon siya sa kung nasaan kami ni Tita Alysa at tumakbo papunta roon.
"Is she the one?" Tanong nito kay Tita Alysa, marahil ay asawa niya ito.
"We are not yet sure kuya, but we will try" saad ng papa nila Jewel.
"We will right Carlos? Please" sabi ni Tita Alysa sakanya.
"Of course we will" yakap nito kay Tita Alysa, lumingon siya sa akin at bahagyang ngumiti, ngumiti na rin ako.
"are you my big sister?" Napayuko ako sa batang lalaking maaring nasa 8 taong gulang.
"Hindi ko din alam eh" sabi ko nalang sa kaniya, alam ko na nasa amin ang mga tingin nila sa mga oras na ito.
"You look like mom, maybe you're my big sister" sabi pa niya pagkatapos at yinakap niya ako na tila ba maiiyak na.
"I hope it's true!" Napatingin kaming lahat kay Jewel na ngayon ay abot hanggang tenga ang ngiti.
One week had passed at tumungo kami sa Baguio kung saan ako lumaki, naalala ko dati na galing kami ng San Fernando at lumipat lamang ng Baguio pero kahit ganun ay hindi parin ako kumbinsido sa nangyayari ngayon, napakaimpossible dahil walang kahit na sino man ang nagsabi sa akin tungkol dito.
Nakarating kami sa bahay, gulat man ay sinalubong pa rin kami ni Tiya Lea, sinong hindi magugulat sa isang batalyon na darating sa aming munting tahanan. Ang mga magulang nila Jewel ay nandito pati silang magpipinsan ay kumpleto, sumama din si Jonas.
"Maupo kayo , pasensya na at masikip itong bahay namin" sabi ni Tiya Lea na medyo naguguluhan pa rin kung bakit sila andito. Naupo naman sila.
"Hindi na kami magpapaligoy ligoy pa, we are here for Clair" Lakas loob na sambit ni Tito Carlos.
"May nangyai ba?" Naguguluhan pa rin si Tiya.
"Tiya, tunay ba na anak ako nila Mama?" Tanong ko na dahil pati ako ay gusto ko na din malaman ang katotohanan.
Napatigil siya , tila ba nagdadalawang isip siya kung ano ang isasagot, tila hindi na niya mahanap ang sagot sa tanong ko.
"H-hindi ko sigurado iha sa totoo lang" sumikip ang dibdib ko sa sinabi nila, tila nabuhayan naman ng loob sina tita alysa sa nangyari.
"Dumating sina Amanda dito 14 years na ang nakakalipas dala na ang isang batang babae na si Clair, sinabi nilang anak nila ito ni Jose kaya naniwala na ako kahit na parang napakaimpossible dahil hindi sila magkaanak anak noon pa" sabi pa ni Tiya.
"Ngunit hindi ko talaga alam, pero ito may tinago akong larawan ni Clair noong anim na taon palang siya at bagong salta dito sa bahay, maaring nakatulong ito"
Saka siya tumayo at nagmadaling hanapin ang larawan sa estante, nagtagal siya doon sa paghahanap at ng nahanap na nito ay agad siyang bumalik at binigay niya sa kanila ang larawan, pumunta siya sa likod ko hinawakan ang balikat ko, pansin ko sa kaniya ang panginginig at takot. Nilingon ko silang pinagmamasdan ang larawan, hanggang sa naluha na si tita Alysa at niyakap si tito Carlos, napasinghap din ang mga magulang pa nila Jewel. Napalingon ako kay Jonas na bahagyang nagulat sa larawang kanyang hawak.
"Jasmine"
- Writer
