Chapter 7
1058 Words
"Ate Ria, You okay po?" Tanong ni Hakiel.
It's been a week since sinabi ni Patrick yun. Papalapit na ang kasal namin at nasa isip ko ng itigil yon.
But every time na naiisip kong itigil pumapasok si Faith sa isip ko.
Niyakap ko ng mahigpit si Hakiel. Hindi naman na kumibo si Hakiel ng ginawa ko yun. I don't know why I'm feeling this. I feel sad every time na nakikita kong malungkot yung mukha ni Patrick pag lumalayo ako sa kanya pero I think na mas okay na yon.
Sinabi nya na sakin lahat and it's making me uncomfortable pag inaalala iyon.
Matagal kaming ganon sa pwesto ni Hakiel pero ilang minuto lang ay nagpaalam na syang umalis dahil kailangan na nyang matulog. Hindi na sya natutulog dito sa kwarto dahil hindi na sya nagkakaranas ng masasamang panaginip.
Pumunta ako sa balkonahe at tumingin sa kalangitan. Bilog at maliwanag ang buwan ngayon, naalala ko si Dia. Mahilig syang tumingin sa kalangitan kaya palaging theme ng birthday nya ay moon at stars. Naalala ko pa nung college kami, her room is full of moon and stars stuff, even the celling. Her parents really spoiled her.
Habang nakatingin ako sa kalangitan ay hindi ko namalayang nandito pala si Patrick sa balkonahe din.
"Ria...." Tawag nya sakin.
Hindi ako kumibo o tumingin sa kanya.
"Ria...." Pangalawang tawag nya sakin.
I still didn't reply nor turn around.
Narinig kong napabuntong hininga sya at naglakad palabas sa balkonahe.
Nang mawala sya at tumingin ako sa nilabasan ni Patrick. Sa tingin ko ay nasaktan ko nanaman sya. I mean yes, nasaktan ko nanaman sya.
I sighed and open my phone. I dial Dia's number. I took at seconds before she answered my call.
"Hey frenie! Napatawag ka? Gabi na ahh?" Dia said.
"Ahm, I just want someone to talk."
"Ahhhh, sure. Magkwento ka na."
Ikwinento ko naman sa kanya lahat ng sinabi ni Patrick sakin.
"Really? Sya yon? Then why is he ended up in military?" Tanong ni Dia.
"Ang sabi nya, nag stop sya because her parents wanted him to be in a military." Sagot ko.
"Ouch, like our parents wanted us to be." Narinig ko syang napabuntong hininga. "I feel bad for your yummy fiance. He wanted to be a doctor but he ended up being a Soldier. If ako nasa pwesto mo. I wouldn't mind the past and just focus on him nalang. " She said.
She got a point there. Now, I feel bad for moving away from him.
"Frenie? I just wanted to advice you na hindi mo kailangang lumayo sa kanya. You're not a girl anymore. Stop running away. He's a good guy. I don't want to push you for him but I like him for you. He's a lieutenant after all, and I know he would protect you even her live would be in risk. So stop moving away from your yummy fiance okay?"
"Okay but stop saying 'yummy fiance' please? It's uncomfortable."
Tumawa lang si Dia sa sinabi ko.
"Nope, I like saying that hahaha." Natatawang sabi nya.
Napailing nalang ako.
"Ow f**k! Yung niluluto kong sopas!!" Rinig kong sigaw ni Dia.
Napakunot noo naman ako dahil anong oras na at kailan pa sya natutong magluto?
"Kailan ka pa natutong magluto?" Tanong ko sa kanya.
"Ahm, nag e experiment lang ako hehe. Bukas nalang frenie ah. Love lots byeeeeeeeeee!" Pagmamadali ni Dia at pinatay ang call.
Ang weird nya. May wala ba akong nalalaman nang mawala ako?
Napailing nalang ako at akmang tatayo na sa inuupuan ko ng may marinig akong nag-gigitara. Napatingin ako sa baba at nagulat akong si Patrick yon nag-gigitara. Nakatingin lang ako sa kanya at ganun sya sakin. Nagsimula na syang kumanta.
Sorry na kung nagalit ka
'Di naman sinasadya
Kung may nasabi man ako
Init lang ng ulo
Pipilitin kong magbago, pangako sa iyo
Sorry na, nakikinig ka ba?
Malamang sawa ka na
Sa ugali kong ito na ayaw magpatalo
At parang sirang tambutso na
Hindi humihinto
Sorry na talaga kung ako'y medyo tanga
Hindi ako nag-iisip, nauuna ang galit
Sorry na talaga sa aking nagawa
Tanggap ko na mali ako
Huwag sanang magtampo
Sorry na...
Sorry na, huwag kang madadala
Alam kong medyo nahihirapan ka
Ang ibigin ang isang
Katulad kong parang timang
Na paulit-ulit kang hindi sadyang nasasaktan
Sorry na, saan ka pupunta?
Please naman, huwag kang mawawala
Kapag ako ay iwan mo
Mamamatay ako
'Pagkat hawak mo sa iyong kamay ang puso ko
Sorry na talaga kung ako'y medyo tanga
Hindi ako nag-iisip, nauuna ang galit
Sorry na talaga sa aking nagawa
Tanggap ko na mali ako
Huwag sanang magtampo
Sorry na...
Sorry na...
Mahal kita, sobrang mahal kita
Wala na akong pwedeng sabihin pang iba
Kundi sorry talaga, 'di ko sinasadya
Talagang sobrang mahal kita
Huwag kang mawawala
Sorry na...
Nang matapos sya ay pinipilit kong hindi ngumiti at matawa. Dahil hindi naman talaga ako galit, lumalayo lang talaga ako sa kanya nung mga nakaraang araw.
Umalis ako sa balkonahe at bumaba hanggang sa makarating sa labas. Nakatalikod si Patrick kaya hindi nya agad ako napansin. May katawagan ata.
"I swear! hindi nya nagustuhan yung kanta! Bakit ba kase yun pa yung sinudgests mo?!" Sigaw nya. "No! I don't want that song! It's in appropriate to sing! Just suggest another." He sighed. "It's not connect to sorry. And don't suggest again you *sshole! I'll hung up this call."
He sighed again before putting her phone in her pocket.
"This going to work as I expected." Patrick said.
"You sure?" Sabi ko.
Gulat na napalingon naman agad si Patrick sakin.
"I-I thought you...."
"You thought that I didn't like the song you sung?" Tanong ko?
"N-no... Not that. I thought you would avoid me again." Aniya.
"Oh, I'm sorry for that...." Paghingi ko ng sorry.
"Okay lang, tapos na yun. Alam mo na lahat at naiintindihan naman kita."
"Pero bakit mo ginawa toh?" Tanong ko.
"Gusto ko lang humingi ng tawad dahil hindi ko agad sinabi sayo na ako yung lalaking yon. Gusto ko nang sabihin sayo noon pa kaso wala eh, umiiwas ka din noon." Sagot nya.
Napatango nalang ako at parang gumaan ang pakiramdam ko ng parang bumalik lang kami sa dati. Nagkukwentuhan at naglolokohan na parang mga bata lang.
|Giiigglesss|
Maraming salamat pala sa mga nagbabasa nito! ?
- Writer
