แค้นรักมาเฟีย

@ประเทศอิตาลี ​ ผัวะ! ปัก! ​ เสียงหมัดหนักๆซัดลงบนใบหน้าคมดังขึ้นระงมอยู่หน้าผับ โดยไม่มีใครหน้าไหนกล้าที่จะเข้ามาห้ามปราม เพราะทุกคนในที่นี้ต่างรู้กันดี ว่าสองคนซึ่งกำลังแลกหมัดฟัดกันอยู่ตอนนี้เป็นใคร คนหนึ่งก็ทายาทตระกูลมาเฟียอันยิ่งใหญ่ในอิตาลี ส่วนอีกคนก็เจ้าพ่อแห่งวงการธุระกิจ แถมยังเป็นคุณชายตระกูลเก่าแก่และทรงอำนาจในฮ่องกง ​ “ไอ้เหี้ยแม่ง มึงเอาน้องสาวกูไปไว้ไหนห้ะ!?” ​ เสียงทุ้มเข้มของฟ้าครามสถบถามด้วยความเกรี้ยวกราด หัวเสียขั้นสุดเมื่อรู้ว่าน้องสาวแอบหนีกลับมาอิตาลีเพื่อมาหาไอ้หน้าเหี้ยตัวนี้ ในยามที่เขานั้นบินไปจัดการงานที่ไทยได้ไม่เกินหลายอาทิตย์ ​ “มึงใครวะ กูจะรู้ป่ะว่าใครน้องมึง” ​ อีกฝ่ายที่โดนเขาซัดเข้าหน้าให้จนบอบชํ้าเอ่ยถามกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน ทั้งที่ตอนนี้หน้ามันเต็มไปด้วยแผลฟกชํ้าแถมยังปากแตกจนเลือดกลบ ​ “หึ คนที่จะเอาเลือดหัวไอ้ห่านรกอย่างมึงออกไงวะ!” ​ ผัวะ! ​ เสียงเข้มสวนตอบด้วยอารมณ์โทสะ พร้อมหมัดหนักๆอีกหมัดพุ่งสวนเข้าหน้ามันอย่างจัง แต่ก่อนที่มันจะได้ซัดเขากลับก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมีเสียงเล็กดังแทรกเข้ามาก่อน ​ “เฮียคราม!” ​ ฟ้าลันดา ​ ร่างเล็กที่กำลังวิ่งหน้าตื่นเข้ามาเพื่อห้ามเขากับไอ้สวะตรงหน้านั้นคือน้องสาวเพียงคนเดียวของเขาเอง น้องสาวที่เขารักและเฝ้าทะนุถนอมมาแต่ได แต่อยู่ๆพอโตขึ้นเธอก็ดันมีความรัก และบาดเจ็บสาหัสด้วยนํ้ามือของผู้ชายคนเดียว ​ นํ้ามือของไอ้เหี้ยฟรานเชสโก้ ไอ้คนที่เขาเพิ่งต่อยมันนี่ไงล่ะ ​ แม่งคิดแล้วโครตโมโห ร่างสูงตั้งท่าจะพุ่งเข้าไปซัดหน้ามันอีกครั้งแต่ก็ถูกน้องสาวสุดที่รักที่เขาแสนหวงรีบเข้ามาขวางหน้าเอาไว้ ​ “เฮียครามหยุด” ​ “ฟ้าอย่ามายุ่ง เฮียจะเอาเลือดหัวมันออก” ​ แน่นอนว่าด้วยอารมณ์โทสะของเขาตอนนี้ แม่แต่น้องสาวสุดที่รักเขาก็ไม่ฟัง ร่างเล็กถูกดันให้ออกห่างจนเซถอยออกไปเล็กน้อย สิ่งเดียวที่เขาสนใจตอนนี้คือไอ้หน้าเหี้ยที่ยังคงยืนทำหน้ากวนไม่สะทกสะท้านนี่ ทว่าก่อนที่ร่างเขาจะพุ่งเข้าไปถึงตัวมัน กลับมีร่างชายกำยำสองคนเข้ามาล็อคตัวเขาไว้ด้วยฝีมือน้องสาวของเขาเอง ที่ตะโกนเรียกให้การ์ดหน้าผับเข้ามาห้ามเสียงดัง “ปล่อยกูไอ้พวกแม่งเอ้ย!” ​ “เฮียครามพอเถอะค่ะ ฟ้าขอ” ​ “แม่งเอ้ย… จะห้ามเฮียทำไมวะ” ​ ฟ้าครามสถบเสียงอ่อนลง เมื่อร่างเล็กของน้องสาวกระโจนเข้ามากอดเขาไว้แน่นอย่างอ้อนวอน แล้วเขามันก็ดันเป็นพี่ชายที่มักใจอ่อนให้น้องสาวอยู่ตลอดด้วยสิ แต่พออารมณ์เย็นลงยังไม่ทันถึงนาทีก็ถูกปลุกขึ้นเป็นโทษะอีกครั้ง ด้วยเสียงยียวนกวนประสาทจากไอ้ฟรานเชสโก้ที่ดังแทรกเข้ามา ​ “หึ ก็นึกว่าพี่ชายใคร ที่แท้ก็ว่าที่พี่เขยผมเองสินะครับ” จงใจเน้นคำว่า พี่เขย เพื่อกวนประสาทเขาเล่นๆ ​ “ใครว่าที่พี่เขยมึงวะ อย่างมึง ชาตินี้ทั้งชาติกูก็นับญาติด้วยไม่ลงว่ะ” ​ ถ้าไม่ติดว่าฟ้าลันดาเอาแต่กอดรัดเขาไว้แน่น เขาคงได้พุ่งเข้าไปอัดหน้ามันอีกสักหมัดสองหมัด แล้วดูเหมือนความกวนประสาทของมันจะไม่หยุดแค่นั้น เพราะมันยังคงเอาแต่ยักคิ้วพูดจายียวนใส่เขาไม่เลิก ​ “แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่ครับ เพราะยังไงน้องสาวคุณก็เป็นเมียผมแล้ว” ​ ไอ้เหี้ยเอ้ย… ​ คำพูดของฟรานเชสโก้ทำเขาโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ตั้งท่าจะพุ่งเข้าใส่หน้ามันอย่างเดียวแต่ก็ถูกรั้งไว้ด้วยอ้อมกอดน้อยๆของน้องสาวที่เอาแต่เกาะเป็นปลิงไม่ยอมปล่อย หากเขาจะสะบัดเธอออกก็กลัวว่าร่างเล็กๆของเธอจะเจ็บ ​ “เฮียครามกลับกันก่อนเถอะนะคะ น้องขอ” ​ ใบหน้าสวยเงยมองพี่ชายซึ่งสูงกว่าตนด้วยแววตาอ้อนวอน แล้วพี่ชายที่แพ้ลูกอ้อนน้องสาวอย่างเขาน่ะเหรอ ​ ก็ได้แต่กัดกรามแน่นจนนูนเป็นสัน กำหมัดข่มอารมณ์ที่มันกำลังเดือดดาลอยู่ในตัวเอาไว้ไม่ให้ระเบิ่ดออกมาน่ะสิ ​ “ก็ได้ ครั้งนี้เฮียจะยอมฟ้าก่อนก็ได้ แต่เราสองคนยังมีเรื่องต้องเคลียร์กันนะฟ้าอย่าลืม” ​ ถึงจะใจอ่อนยอมให้แต่ก็ใช่ว่าเขาจะปล่อยผ่าน เอ็ดน้องไปหนึ่งทีด้วยสีหน้าดุๆ แม้ในใจตอนนี้จะเต็มไปด้วยความเป็นห่วงน้องก็ตาม ​ กล้าดียังไงขัดคำสั่งเขาแล้วแอบบินมาถึงอิตาลีเพียงเพราะไอ้หน้าเหี้ยนี่ที่รักษาคำพูดตัวเองไม่ได้ ไม่รู้ว่าฟ้าลันดาจะรักจะหลงอะไรมันขนาดนั้น ทั้งที่มันทำตัวเองเกือบตายมาก่อน ​ ตอนนี้เขายอมอารมณ์เย็นลงแล้วเตรียมท่าจะพาน้องสาวกลับไปด้วย แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวขึ้นรถ นํ้าเสียงชวนโมโหก็ดังแทรกขึ้นอีกครั้ง ​ “จะเอาเมียผมไปแบบนี้ มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอครับพี่เขย” ​ ไม่พูดเปล่ามันยังถือวิสาสะเดินเข้ามาดึงรั้งแขนเล็กของฟ้าลันดาเอาไว้ด้วยสีหน้าเรียบๆ ​ “ปล่อยน้องกูไอ้บัตซบ!” ​ “ฮ…เฮียครามใจเย็นๆนะคะ” ​ เสียงเล็กรีบเอ่ยขึ้นท่ามกลางศึกใหญ่ระหว่างพี่ชายกับแฟนเก่าที่กำลังยืนปะทะกัน แต่ดูเหมือนสองคนที่ความสูงสูสีกันอย่างกับเปรตนี่จะไม่ได้เห็นเธออยู่ในสายตาเลยด้วยซํ้า ​ “ปล่อยได้ไงล่ะครับ เมียผมก็ต้องกลับกับผมสิ” ​ ฟรานเชสโก้เองก็ไม่ยอมอ่อนข้อ ส่วนเฮียคราม ดูจากสีหน้าแล้วพร้อมชักปืนออกมายิงเข้ากระบาลเขาจริงๆหากเธอไม่ห้ามไว้ก่อน ​ “เฮียกลับไปก่อนได้มั้ยคะ ถือว่าฟ้าขอนะคะ ฟ้าเคลียร์ตรงนี้เสร็จแล้วสัญญาจะตามเฮียไป” ​ เสียงเล็กเอื้อนเอ่ยโน้มน้าวพี่ชายสุดหัวใจ แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยเป็นผลเท่าไหร่ เพราะตอนนี้เฮียครามดูโมโหจนแทบควบคุมไม่ได้ ​ “ไม่! ฟ้าต้องกลับไปกับเฮียเท่านั้น ถ้ามันไม่เคลียร์เดี๋ยวเฮียจะเคลียร์ให้เอง” ​ “ไม่ค่ะเฮีย ฟ้าขอจัดการเรื่องนี้เองนะคะ เชื่อน้องอีกสักครั้งได้มั้ย” ​ แม่งเอ้ย… ​ ฟ้าครามได้แต่กัดกรามข่มอารมณ์ตัวเองขั้นสุด เพราะน้องสาวตัวดีดันเล่นหลั่งนํ้าตาเข้ามาเจรจาแทนคำพูด ฟ้าลันดารู้ดียิ่งกว่าอะไรว่าพี่ชายอย่างเขาแพ้นํ้าตาน้องสาวแทบจะทุกครั้ง ​ “เฮ้อ เฮียให้เวลาฟ้าแค่พรุ่งนี้ ถ้าฟ้าไม่มาหาเฮียที่คอนโด เฮียจะบุกไปเอาน้องสาวของเฮียกลับแน่” ​ เขาไม่สนว่าไอ้เหี้นฟรานเชสโก้นี่จะมาจากตระกูลที่ใหญ่ขนาดไหนในอิตาลี แต่ถ้าน้องสาวเขาเป็นอะไรขึ้นมาเขาก็พร้อมบุกเข้าไปเผาคฤหาสน์มันแน่นอน ​ พอตกปากรับคำกับฟ้าลันดาเสร็จ เขาจึงจำใจต้องกลับคอนโดไปก่อน ความจริงอยากจะลากน้องสาวกลับมาด้วยให้ได้แล้วกีดกันไม่ให้ฟ้าลันดาไปเจอกับไอ้หน้าเหี้ยนั่นอีก แต่สุดท้ายเขาก็ใจอ่อนให้น้องสาวไปอีกจนได้ ​ “กลับคอนโดเลยมั้ยครับนาย” ​ “เดี๋ยวก่อน ผู้หญิงคนนั้น…” หน้าคุ้นๆจังวะ ​