1993 Artvin / Yusufeli / Haziran
Yakındaki evlerde oturan komşular toplanmış, Hasan’ın evinin önünde duran kamyona bakıp aralarında fısıldaşıyorlardı.
Bir süre sonra kamyonun ardından gelen arabadan inen Hasan, telaşla kapıyı açtı. Sonra Emine, kucağında kundağa sarılı bir bebekle göründü.
“Sonunda bir bebek verebilmiş,” dedi Emine’nin yaşlarına olan Zarife. Sonra dudak büktü ve oradan uzaklaştı. Bu söz, Emine’nin canını acıtmıştı. Olsa da olmasa da yine konuşmayı bırakmıyorlardı.
Tam o sırada annesinin “Kızım” diye seslenişi duyuldu. Emine’nin yüzünde özlemle karışık bir gülümseme belirdi. Gittiklerinden beri ailesini hiç görememiş, sadece ara ara telefondan konuşabilmişti. Buraya geri gelmeye de uzun süre cesaret edememişti Emine.
“Annem!” diyerek kucağındaki bebeği Hasan’a uza
