1990 Atvin / Yusufeli / Eylül
Emine kapının tıklatılması üzerine ellerini kurulayıp mutfaktan çıktı.
Eli kapının koluna gitti ama bir an duraksadı. Derin bir nefes alıp verdi. Ardından yüzüne zoraki bir gülümseme kondurdu.
O gülümsemeyle açtı kapıyı. Eşi Hasan her günkü saatinde işten dönmüştü.
"Hoş geldin Hasan'ım" dedi Emine.
Hasan'ın yorgunluğu yüzünden akıyordu. Buna rağmen güler yüzle kapıyı açan karısına gülümsedi. "Hoş buldum Emine'm" deyip karısının alnından öptü ve sıkıca sarıldı.
Emine çekingen bir şekilde sarıldı ve "kapıda şöyle yapma, birisi görecek dışardan" deyip hemen ayrıldı.
"Görsünler ne olacak? Karıma sarılmakta mı suç olmuş?" Sesi hafif kızgın çıkmıştı Hasan'ın.
İçeriye giren kocasının ardından kapıyı kapadı Emine. Hasanın çıkardığı ceketini alıp askıya
