AİLE SICAKLIĞI
Doğumhanenin kapısından çıkarken ayaklarım sanki yere değmiyordu. Vücudum hâlâ doğumun yorgunluğunu taşıyordu ama kollarımdaki hafiflik, kalbimdeki yoğunlukla yer değişmişti. Hemşireler beni yavaşça tekerlekli sandalyeye oturttular ve normal odaya doğru götürdüler. Koridordan geçerken loş ışıklar, hastane kokusu, uzaktan gelen bebek ağlamaları… hepsi birbirine karışmıştı. Ama benim kulaklarımda hâlâ Miran Efe’nin ilk ağlaması yankılanıyordu. Odaya girer girmez, pencerenin yanındaki yatağa yerleştirdiler beni. Sarvan hemen yanı başımdaydı, elimi bırakmıyordu. Birkaç dakika içinde kapı aralandı ve önce Şeyda girdi. Yüzünde hem gözyaşı hem de kocaman bir gülümseme vardı. “Meryemim…” dedi boğazı düğümlenerek, yanıma gelip bana sıkıca sarıldı. Arkasından Süreyya Hanım göründü. Yüzünde o her
- Writer
