Açık saçlarımı omuzlarımın üzerine bıraktım. Sabah uyandığım anda dizimdeki yarayı açmıştım ancak kabarıklığı kurusun diye bağlamamıştım sargıyı. Daha sonra hamamda elimi yüzümü yıkamış, eski kıyafetimi üzerime geçirmiştim.
Aynanın karşısında saçımı düzeltirken inşallah eşarbım yoktu diye bana kızmaz diye geçirdim içimden. Zira onun dengesizliğine alışamamıştım ve ne yapacağı hiç belli olmazdı.
Her zamanki gibi sabahın ilk ışıklarında uyanmıştım, odadan çıktığımda ise gün çoktan aymıştı. Merdivenlerden yukarı çıkarken Ali Sahir’e teşekkür etmeyi düşündüm çünkü eğer merhemi o sürmeseydi asla dizime süremeyecektim.
Düne göre daha hafif sızlasa da yaram hala kendini belli ediyordu. Dün gece olan o tuhaf andan sonra aşağı inmemi ve dinlenmem gerektiğini söylemişti, yine eski tavrına dönerek
