Chapter 1
Akala ko nananaginip lang ako.
Gabi na, matagal na akong nakahiga, pilit na pinapakalma ang isip ko bago matulog. Patay na ang ilaw, tahimik ang kwarto ko, at nakapikit na sana ang mga mata ko. Pero bigla—BANG!
Napabangon ako agad, gulat na gulat. Mula sa bintana ng kwarto ko, may bumagsak. Isang babaeng nakatayo sa sahig, ilang hakbang lang mula sa kama ko. At ang pinaka-nakakagulat: naglalagablab ang buong katawan niya.
Hindi ordinaryong apoy. Kulay ginto at puti ang liyab na bumabalot sa kanya—mainit tingnan pero hindi nakakasunog ng hangin. Ito ay divine flame. Ang liwanag mula sa kanyang katawan ang nag-iisang ilaw sa kwarto ko ngayon.
Napahawak ako sa bibig ko para pigilan ang sigaw. Gusto kong tumakbo, pero parang nakadikit ang paa ko sa sahig. Nanlaki ang mga mata ko habang nakatingin sa kanya. Ang buhok niya ay humahampas kahit walang hangin, ang balat niya ay kumikinang sa ilalim ng apoy, at ang mga mata niya, malalim, matalim, at puno ng sakit, ay nakatingin nang diretso sa akin.
"Help me..." ang boses niya ay parang yelo na tumutunaw at apoy na humuhupa nang sabay. "Please... help me."
Huminga ako nang mabilis, nanginginig ang buong katawan ko. "Sino ka? Paano ka—"
Tumingin ako sa paligid niya, sa sahig, sa kumot sa kama ko na malapit sa kanya. At doon lalong nagtaka ako. Hindi man lang nasusunog ang higaan ko. Hindi rin nasusunog ang kurtina sa bintana. Walang usok. Walang amoy ng nasusunog na bagay. Ang apoy na bumabalot sa kanya ay hindi nakakasunog ng kahit ano maliban sa sarili niyang anyo, parang unti-unting natutunaw siya sa sarili niyang liwanag.
"Hindi ako makakatagal nang matagal dito," sabi niya, at unti-unting humina ang liyab sa kanyang balat. "Ang kapangyarihan ko ay nauubos. Kailangan kong ipasa ito bago tuluyang mawala."
"Ipasa? Anong ibig mong sabihin?" tanong ko, unti-unting bumabalik ang lakas ng boses ko kahit nanginginig pa rin.
Lumapit siya nang kaunti. Ang init na nararamdaman ko ay hindi na nakakatakot, parang mainit na yakap na dahan-dahang kumakalat sa balat ko. "Pinili kita, Adela. Ikaw ang magiging kahalili ko."
"Kahalili saan? Sino ka ba talaga?"
"Ako ang huling Talisman Goddess," sagot niya nang may dignidad na parang boses ng libo-libong taon. "At ikaw ang susunod."
Bago pa ako makapalag o makapagtanong ulit, dahan-dahan niyang inabot ang dibdib niya. Mula sa kanyang puso, may lumabas na liwanag, isang diyamanteng kumikinang na parang bituin, puti at ginto, umiikot sa sarili nito habang lumulutang sa pagitan namin. Ito ang Talisman Diamond.
"Ito ang pinagmumulan ng lahat ng kapangyarihan ko," sabi niya. "Ang lakas na magbibigay sa'yo ng proteksyon, paghilom, at kakayahang baguhin ang takbo ng iyong mundo. Pero kapalit nito ay isang malaking responsibilidad—hindi lang para sa akin, kundi para sa sarili mo at sa mga taong mahalaga sa'yo."
Huminga siya nang malalim, parang huling hininga na. "Tanggapin mo ito. Tanggapin mo ang kapangyarihan, at gamitin mo ito para itama ang mga mali. Para sa hustisya. Para sa pag-ibig na nawala. Para sa pamilyang nawala sa'yo."
Nang banggitin niya ang pamilya ko, napaluha ako. Paano niya alam? Ang sakit na akala ko nakatago na sa puso ko—bigla na lang bumalik, sariwa pa rin kahit ilang taon na ang lumipas.
"Gusto kong malaman ang katotohanan," bulong ko. "Gusto kong makaganti."
"Kaya nga ikaw ang pinili ko," sagot niya nang malumanay pero matatag. "Dahil sa puso mo may halong sakit at pag-asa. Ang tunay na nkapangalan ay hindi nagmumula sa galit lamang, nagmumula ito sa pagmamahal na nasaktan."
Dahan-dahan, lumapit ang Talisman Diamond sa akin. Parang may sarili itong buhay. Lumapit ito sa dibdib ko, sa tapat mismo ng puso ko. At sa isang iglap—LAGUTOK, may tumama sa puso ko. Parang kidlat na pumasok sa dibdib ko, hindi nakakasakit pero napakalakas ng dating. Napasigaw ako sa naramdaman ko. Ang diyamante ay pumasok sa loob ko, natunaw, at naging bahagi ng puso ko mismo.
Napaluhod ako, hawak ang dibdib ko. Ramdam ko siya, ang Talisman, ang kapangyarihan, ang lakas niya. Lahat ay pumasok sa akin. Ang init ng kanyang katawan ay lumipat sa akin, ang liwanag ng kanyang mga mata ay nakikita ko na sa sarili kong paningin.
Tumingala ako sa kanya. Nakangiti na siya ngayon, malungkot pero payapa. Ang kanyang anyo ay unti-unting nagiging liwanag na lamang. "Ngayon, akin na ang kapangyarihan mo," sabi niya nang mahina. "At iyo na ang aking responsibilidad. Alagaan mo ito. At huwag mong hayaang lamunin ka ng galit. Ang pag-ibig pa rin ang magiging pinakamalakas mong sandata."
Bago siya tuluyang naglaho, narinig ko ang huling sinabi niya: "Ang hustisya ay nasa kamay mo na."
At pagkatapos... wala na siya. Parang bula na naglaho. Walang bakas. Walang usok. Walang apoy. Tanging ako na lang ang naiwan sa kwarto, nakaluhod sa sahig, hawak ang dibdib ko habang mabilis na tumitibok ang puso ko. Ramdam ko ang Talisman Diamond sa loob ko, hindi bilang bagay, kundi bilang bahagi ng kaluluwa ko. Mainit, buhay, at puno ng lakas na hindi ko pa lubos na naiintindihan.
Tumayo ako nang dahan-dahan. Tumingin ako sa salamin sa tapat ng kama ko. Walang nagbago sa itsura ko, pareho pa rin ang mukha ko, ang suot ko, ang kwarto ko. Pero ang mga mata ko... iba na ang kislap. May liwanag na nakatago sa loob.
Inilapat ko ang kamay ko sa dibdib ko. Ramdam ko ang bawat t***k, may bagong lakas na dumadaloy sa ugat ko. Hindi lang ito basta kapangyarihan. Ito ay divine power. May kakayahan akong higit pa sa inaakala ng sinuman.
Sa isip ko, bumalik ang alaala ng trahedya na dinanas ng pamilya ko. Ang mga taong naging dahilan ng pagkawala nila. Ang mga taong nagtago sa likod ng pera at kapangyarihan, akala nila makakalimutan na ang lahat. Akala nila makakalusot sila.
Ngayon, alam kong hindi.
Dahil mayroon na akong lakas para harapin sila. Mayroon na akong paraan para makarating sa katotohanan. Ang paghihiganti ay hindi lang basta galit, ito ay paghahanap ng hustisya para sa mga taong hindi na makapagsalita. Pero sa gitna ng lahat ng poot at sakit na dala ng nakaraan, alam kong mayroon pang ibang bagay na naghihintay sa akin. Totoong pag-ibig, ang uri ng pagmamahal na kayang maghilom kahit ang pinakamalalim na sugat, kahit sa gitna ng pinakamatinding galit.
Huminga ako nang malalim. Ang hangin sa kwarto ko ay parang bumubulong sa akin. Ang Talisman sa loob ko ay tumutugon sa bawat t***k ng puso ko.
"Ako na ang kahalili mo," bulong ko sa kawalan. "At hindi ko sasayangin ang tiwala mo."
Lumapit ako sa bintana. Tumingin ako sa labas, sa lungsod na puno ng ilaw at dilim, sa mga taong naglalakad nang walang kamalay-malay sa mga bagay na nakatago sa kanilang paligid.
"Magsisimula na ako," sabi ko sa sarili ko. "At hindi ako titigil hangga't hindi ko nakakamit ang hustisya para sa pamilya ko. At sa gitna ng lahat ng ito... hahanapin ko rin ang sarili ko. At ang pag-ibig na akala ko hindi ko na makikita."
Hinawakan ko ang dibdib ko nang mahigpit. Ang Talisman Diamond ay nasa puso ko na. Ang kapangyarihan ay akin na. Ang responsibilidad ay dala-dala ko na. At ang kwento ko, ang kwento ng paghihiganti, pag-ibig, at pagtuklas sa tunay kong pagkatao, ay nagsisimula na ngayon.
