Fısıldayan sırlar... Lale
1157 Words
Okul çıkışı Lale eve geldiğinde, kapının önünde Fatma Hanım’ı gördü. Siyah çarşafının altından sadece gözleri görünüyordu. Elinde market poşetleri vardı.
"Hoş geldin kızım" dedi, sesi soğuk ama nazik bir tonda.
"Hoş bulduk… Bu kadar alışveriş mi yaptınız? zorlanmış olmalısınız gelin biraz yardim edeyim" diye elindeki poşetlere uzandı
"Elif’in sevdiği bisküvilerden aldım. Hatta ona yeni bir bebek de getirdim." dedi nefes nefese Fatma hanım
Eve girdiklerinde Lale odasına geçti hızlıca altına dizlerinde biten şort ve bir tişört geçirdi lavaboya geçip elini yüzünü yıkayıp salona geldi, Elif yeni oyuncağa sarılmış, kahkahalar atıyordu. Ama Lale fark etti ki bebek çok eskiydi; üzerindeki elbise yıpranmış, kenarları sökülmüştü.
"Nereden buldunuz bunu?" diye sordu Lale.
Fatma Hanım başını hafif yana eğdi.
"Eski bir tanıdığın hediyesi… Çok değerli. Elif’in elinden düşürmeyeceğine eminim." sesi çok manalı gibiydi Lale istemsizce ürktü
O an Lale’nin boğazından geçen “Tanıdık mı?” sorusu dilinde kaldı. Annesi mutfaktan seslenince konu kapandı.
"Kizim ekmeği al dilimle dayinda eli kulağında geliyor" dedi
Fatma hanım huzursuzca kıpırdandı ve yerinde kalktı. Hemen ona ayrılan odaya koşup çarşafiyla yine sadece gözü gözükecek şekilde kapandı.
"Fatma abla iyimisin" diye sordu lale ne olduğunu anlamamıştı
"Eve erkek gelir kızım namahremdir uygun olmaz" dedi kibar çıkarmaya çalıştığı sesiyle. ama sesinde zerre samimiyet yoktu
Lale ilk defa böyle bişey gördüğü için şaşırmıştı. Dedeleri katı bir dindar insanlardı ama ninesi misafir gelince başını örterdi yüzünü değil hep ninesi derdi ki insanların yüzünü Allah meleklerden özenmiş bide derdi ki avret yerleri topuktan boyuna kadar bide saçımız... neyse dedi belki o da buna inanıyor ben ne anlarım bu işten insanların inancini sorgulamak sana mi kaldı Lale diye kendi kendine güldü bile...
---
Gece olduğunda, Lale odasında ders çalışırken, koridordan Fatma Hanım’ın Elif’e ninni söylediği sesler geliyordu. Sözler anlaşılmıyordu; bilmediği bir dil gibiydi. Lale, kalemi elinden bırakıp kapıya yöneldi ama tam o sırada ses kesildi.
Yatağına geri döndü. Pencerenin dışında ay ışığı parlıyordu ama odanın içinde hafif bir gölge hissi vardı. Lale, kendi kendine fısıldadı: "Belki de ben fazla kuruntu yapıyorum…"
Ama içinden bir ses, bunun kuruntu olmadığını söylüyordu.
---
Lalenin günleri bu şekilde garip geçiyor du. eskiden huzur dolu olan evleri nedense ürkünç geliyor... okula giderken ayakları koşa koşa gidiyor ama eve dönerken nedense ayakları geri geri gidiyordu
sabah okulun kapısından içeri adımını atarken omuzlarındaki yükün hafifliği ile gülümsüyordu. Son zamanlarda derslerinde gösterdiği başarı, öğretmenlerin yüzündeki memnun ifadeler ve arkadaşlarının desteği, ona umut ve güven veriyordu. Özellikle matematik hocası babasının ona olan inancı, onun en büyük dayanağıydı.
Koridorlarda hızlı adımlarla yürürken yanına yaklaşan Melike, enerjik sesiyle:
" Lale, sen yine matematik sınavından kaç aldın? Öğretmenler artık sana ödül vermeli" diye takıldı.
Lale hafifçe gülümseyip:
"Bu sefer çok iyi geçti, ama daha çalışmam lazım. Üniversite sınavı yaklaşıyor sonuçta"
Melike göz kırparak:
"Aynen, başarılı kız! Bakıcı hanım bugün bebekle çok ilgilendi mi? Dün biraz garipti sanki."
Lale bir an durdu, yüzündeki tebessüm hafifçe soldu.
" Evet, ama ben pek güvenemiyorum ona. Annem de biraz çekingen davranıyor, ama işte... mecburuz."
Melike merakla sordu:
"Ne oldu, bir şey mi fark ettin?"
Lale içinden geçirdiği şüpheleri saklamaya çalışarak:
"Henüz değil ama biraz dikkatli olmalıyız diye düşünüyorum. Sen de biraz göz kulak olur musun?"
Melike ciddi bir ifadeyle başını salladı.
"Tabii ki! Birlikte dikkat ederiz."
İkili sınıfa doğru ilerlerken, Lale kalbinin derinlerinde büyüyen kaygıyı bastırmaya çalışıyordu. Hayatının bu güzel sayfasını, geleceğe dair umutlarını, henüz farkında olmadığı bir tehlikenin gölgesi altında tutmamalıydı.
O gün okul çıkışı, Lale ve Melike birlikte yürüdüler. Uzun uzun sohbetler ettiler ve akşama kadar birlikte ders çalışmak için Lalenin evine gittiler. Onlara kapıyı Fatma hanım açtı. Melike bile bu bakicinin ürkünç bakışlarından korkmuştu. Öyle bir süzdü ki bu küçük kızı bir anlik gelen ürperti yüzünden titredi. Lalede bunu farketmiş olacakki melikeyi çekiştirerek odasına geçip kapıyı kapattı.
"Demiştim sana" dedi fısıldayarak
"Kiz bu gerçekten korkunç kedi gibi gözleri var kadının" dedi sessizce
İkisi bir müddet fisildaştiktan sonra yavaşça derslerine geçtiler Melike birden durdu ve hafifçe fısıldadı:
"Lale, bakıcı bugün yine çok garip davranıyor sürekli kapının ordan geçiyor baksana Bebekle fazla ilgilenmek yerine, telefonla konuşup duruyordu. Üstelik konuşurken arada gülüyordu da, anlamadım neden..."
Lale kaşlarını çattı, bir şeylerin ters gittiğini hissediyordu ama net bir kanıtı yoktu.
" Belki yorgundur" dedi sessizce. "Ama dikkat edeceğim."
Akşam geç olmadan melikede kalktı ve evine gitti. Lale’nin aklı hep bakıcıdaydı. Ailesinin zor şartlarda çalışması, ona destek olması gerekiyordu. Ama içindeki huzursuzluk büyüyordu.
Bir yandan okuldaki başarıları ve babasının gururu olmak isteyişi, bir yandan eve dönüp minik kız kardeşine bakıcının nasıl biri olduğunu gözlemlemek... Lale için ağır bir yük haline gelmişti bu düşünceler.
Melike, “Biz varız yanında, birlikte hallederiz,” diye cesaret verirken, Lale derin bir nefes aldı.
İçinden geçirdi: “Her ne olursa olsun, koruyacağım ailesimi. Geleceğimizi karartmalarına izin vermeyeceğim.”
---
Akşamın alaca karanlığı evi yavaş yavaş sarmaya başlamıştı. Lale’nin annesi mutfağın penceresinden dışarıya, daracık sokakta ilerleyen Nejdet’e bakıyordu. Ne zamandır evde olmayan eşinin dönüşünü beklerken, içinde bir huzursuzluk vardı. Bakıcı Fatma, mutfak masasının kenarında oturmuş, sessizce çayını yudumluyordu. Oysa son zamanlarda evin atmosferi farklıydı; bakıcının sözleri annesinin zihninde giderek daha fazla yer ediyordu.
“Abla” dedi Fatma, hafifçe sesini alçaltarak, “eşiniz evde olduğu vakit, evin huzurunu kaçırdığı oluyor değil mi?” Annesinin gözleri bakıcıya kaydı, şaşkınlıkla karışık bir merak vardı yüzünde.
“Bazen... evet,” diye yanıt verdi kadın. “Ama o bizim başımızın tacı. Evimizin direği.”
Fatma kaşlarını çattı, yumuşak ama kararlı bir sesle devam etti: “Tabii, ben bilirim Müslümanlığın inceliklerini. Evde nikahsız erkeklerin bulunması caiz değil. Bekar erkek ve bekar kadın aynı ortama girince şeytan da o eve dahil olur... Hele hele evde bulunan kardeşiniz, o genç adam...”
Annenin kaşları çatıldı. “Nejdet mi? O bizim kanımız, ciğerimiz.”
Bakıcı hafifçe başını salladı, sözcüklerini dikkatle seçerek: “Elbette, abla. Fakat onun geliş gelişleri de dikkatli olmalı. Biliyorsunuz, bu zamanlarda bazı çevreler gençleri yanlış yollara sürüklüyor. Evde huzur ve ahlak için tedbirli olmak gerek. İnsanların ağzı da torba değil ki buzesiniz... eşinize bişey derler ve ya kızınıza vallah kendimizi açıklayamayiz insanlara”
O anda kapı açıldı ve Lale’nin babası eve girdi. Huzursuzluğu gözlerinden akıyordu hafif bir sertlikle belirdi. Fatmada o firsat bu firsat der gibi Halise hanima ben demiştim bakışı atti... Halise hanım hemen ona dönerek, “Sen de evde varken burası neden bu kadar gergin?” diye sordu.
Adam ağır adımlarla mutfağa yöneldi. Bakıcı, alçak bir sesle, ama herkesin duyacağı kadar açık: “Evin içinde nikahsız erkeklerin bulunması doğru değil. Müslüman bir evde huzurun korunması şart.” dedi ve Elifide alıp yatırmak için odasına geçti
Halise hanım başını salladı, bu sözler onu rahatsız etmişti ama fazla konuşmadı. Bakıcı, gizliden gizliye eve filizlerini ekmiş kok salmaya başlamıştı. eşi Nihat beye çabuk yemeklerini hazırlayan halise hanim fatmanin yanına elif bebeğin odasına yöneldi. Fatma hanım oturmuş Elifi aheste aheste sallıyor anlamadığı bir dilde ninni okuyordu
"Fatma hanım demin ne demek istediniz..." diye sordu çaresizce
“Günümüzde doğru yoldan sapmalar çoğaldı, gençler sahte liderlerin etkisi altında kalıyor. Evimizin içine bile dikkat etmeli, kötülüklerin sızmasına engel olmalıyız.”
Halise hanımın yüzü karardı, düşünceleri ağırlaştı. O gece, evin içinde dolaşan bu sessiz savaş, herkesin ruhuna işliyordu.
- Writer
