Chapter Nineteen
Naglakad na kami ni Venise papunta sa amin. Kabado ako. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko men. Ngayon lang ako nagkaroon ng kaibigang babae. Hindi rin ako palasama sa mga babae kahit saan pa kami mapunta noong mas bata ako. Si mom lang ang nag-iisang babaeng naging malapit sa akin. Hindi ko malaman kung bakit ganito ngayon. May kung anong tumama sa akin para pansinin at gawing espesyal na kaibigang babae si Venise. Mula noong unang araw ng aming pagkikita at sinamahan nya ako at iniligtas ko naman siya. Hanggang sa nalaman ko ang lahat ng kawirduhan at kawalan nya sa sarili ay itinuring ko na siyang espesyal. Hindi ko lang siguro masyadong naipapakita sa kanya dahil nahihiya ako. May kakaibang hiyang sumasanib sa akin kapag magkasama kami eh. Pero gusto ko kap
