คุณอาขา...ไหนว่าไม่รัก

ในช่วงสายของวันหยุดสุดสัปดาห์ ภายในอาณาบริเวณของคฤหาสน์รังสรรค์พิภพ อันเป็นตระกูลมหาเศรษฐีผู้มั่งคั่ง อีกทั้งยังสืบเชื้อสายผู้รากมากดีเก่าแก่ ทว่าน้อยครั้งนักที่จะเปิดบ้านต้อนรับบุคคลภายนอก ทว่าเมื่อคืน เจ้าของเคหสถานหลังงามได้จัดงานเลี้ยงขึ้นเป็นกรณีพิเศษ เพื่อฉลองงานรับปริญญาให้กับบุตรสาวคนเล็ก เพื่อนฝูงชายหญิงมากมายต่างมาดื่มกินกันอย่างสนุกสุดเหวี่ยง กว่าจะแยกย้ายกันกลับบ้านก็ผ่านไปกว่าครึ่งค่อนคืน จะเหลือก็แต่เพลินมาศ เพื่อนรักของลูกสาวเจ้าของบ้านที่ยังคงหลับใหลไม่ได้สติ แต่ทว่า...เธอกลับอยู่ผิดที่ผิดทาง เพลินมาศรู้สึกตัวตื่นขึ้นพร้อมความรู้สึกปวดร้าวระบมไปทั่วร่างกาย เธอค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นช้า ๆ จ้องมองฝ้าเพดานที่มีโคมไฟระย้าสไตล์โมเดิร์นซึ่งดูไม่คุ้นตา หญิงสาวรู้สึกลำคอแห้งผาก สากราวกับกระดาษทราย นั่นคงเป็นผลพวงมาจากปาร์ตี้เมื่อคืน เธอและเพื่อน ๆ ต่างดื่มกันอย่างเอาเป็นเอาตาย เธอจำแทบไม่ได้ว่าขึ้นมานอนบนเตียงนี้ได้อย่างไร “หิวน้ำจัง” เสียงหวานเจือแหบแห้งว่าจบก็พยายามหยัดกายลุกขึ้นนั่ง แต่คนตัวเล็กลุกขึ้นได้เพียงลำตัวท่อนบนเท่านั้น ก็จำต้องทิ้งตัวลงนอนดังเดิม เนื่องจากความหนักอึ้งบนเอวบางที่มีบางอย่างทาบทับเอาไว้ เมื่อเธอยกศีรษะขึ้นไปมองก็ต้องตกใจนัยน์ตาเบิกโพลง เพราะในตอนนี้ ร่างกายของเธอเปลือยเปล่าล่อนจ้อน อีกทั้งยังมีท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยด้วยเส้นเลือดปูดโปนของใครบางคนกำลังกอดรัดเอวเล็กของเธอเอาไว้ หัวใจดวงน้อยเริ่มโหมกระหน่ำเต้นอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาคู่งามสั่นระริกด้วยความตื่นกลัว เธอค่อย ๆ ไล่สายตามองตามลำแขนกล้ามเป็นมัด กระทั่งไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าหล่อเหลา และในวินาทีถัดมาหัวใจที่กำลังเต้นระรัวก็แทบจะหยุดลงในบัดดล “อาเสกข์ !” เสียงหวานร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบยกมือขึ้นอุดปากกลั้นเสียงเอาไว้ เสกข์ รังสรรค์พิภพ คืออาแท้ ๆ ของสุนิสาเพื่อนรักของเธอ ไม่เพียงเท่านั้น ชายหนุ่มยังเป็นรักแรกของเธอด้วย เสกข์คือนักธุรกิจหนุ่มมากความสามารถ อีกทั้งยังหล่อเหลาดูดีไปทุกกระเบียดนิ้ว ทำให้ชายหนุ่มเป็นที่หมายปองของหญิงสาวมากมาย แต่เพลินมาศก็ไม่เคยเห็นเขาตกลงปลงใจกับใคร จะมีก็แต่คบหาเพื่อเป็นคู่ควงกันเป็นครั้งคราว เพลินมาศแอบหลงรักเสกข์ตั้งแต่เธอยังเรียนระดับอุดมศึกษาชั้นปีที่หนึ่ง กระทั่งขึ้นชั้นปีที่สองเธอตัดสินใจรวบรวมความกล้าสารภาพรักเขา แต่ก็ถูกปฏิเสธกลับมา ด้วยเหตุผลที่ว่าเธอเด็กเกินไป นับตั้งแต่นั้นมาเพลินมาศก็พยายามตัดใจ และคอยหลีกเลี่ยงชายหนุ่มมาโดยตลอด แล้วนี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น ! เพลินมาศรีบก้มลงสำรวจกายเปลือยเปล่าของตนเองก็พบว่ามีรอยรักสีกุหลาบถูกฝากฝังเอาไว้ทั่วร่างกาย พอหันไปพิจารณาคนข้างกายก็ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่อเห็นต้นแขนแข็งแกร่งมีรอยเล็บลากเป็นทางยาว 'ไม่จริง' หญิงสาวส่ายศีรษะระรัว พยายามปฏิเสธความจริงที่ปรากฏตรงหน้า และพยายามมองหาร่องรอยอื่น ๆ อีกครั้ง เธอค่อย ๆ ยกแขนของเขาออกจากเอวเล็ก และหยัดกายลุกขึ้นนั่งอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้คนข้างกายรู้สึกตัว “โอ๊ย !” ทว่าความปวดร้าวบริเวณกึ่งกลางกายสาว ทำเธอหลุดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เพลินมาศรีบยกผ้านวมผืนหนาขึ้น และมุดศีรษะเข้าไปมองหาต้นสายปลายเหตุ ก็พบกับรอยเลือดสีแดงฉานที่เปรอะเปื้อนอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาว “อือ...” เสียงครางต่ำจากคนตัวโต พร้อมการขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว ทำให้เธอรีบมุดกลับออกมา และมองไปยังคนข้างกายที่ยังคงอยู่ในห้วงนิทรา ในวินาทีนั้นเธอตัดสินใจที่จะหนีออกไปก่อนที่เสกข์จะตื่นขึ้นมา เมื่อคิดได้แบบนั้น เพลินมาศก็รีบควานหาเสื้อผ้าของตนเอง สุดท้ายหญิงสาวก็ได้บราเซียร์ลูกไม้ และชุดเดรสแบรนด์เนมตัวยาวขึ้นมาสวมใส่ ก่อนค่อย ๆ ย่องลงมาจากเตียง พลันดวงตาคู่งามก็ไปสะดุดเข้ากับเศษซากเครื่องป้องกันมากมาย ที่เธอนับได้ราวครึ่งโหล 'อดอยากปากแห้งมาจากไหนเนี่ย ถึงว่าน้องสาวฉันถึงได้ระบมขนาดนี้' เพลินมาศนึกตำหนิชายหนุ่มในใจ ก่อนเอื้อมไปคว้ากระเป๋าสะพายใบหรูขึ้นมาเพื่อจะย่องออกจากห้อง แต่ทว่าความวูบโหวงบริเวณช่วงล่างทำให้เธอนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ใส่กางเกงชั้นใน หญิงสาวหันกลับไปไล่สายตามองหาแพนตี้ลูกไม้ของเธอ ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับแพนตี้สีดำตัวจิ๋วที่วางพาดอยู่บนหมอนที่เสกข์กำลังหนุนนอนอย่างสบาย 'ไปอยู่ตรงนั้นได้ไงวะ' สองขาเรียวจะก้าวกลับไปหวังจะหยิบแพนตี้ลูกไม้ แต่คนที่นอนบนเตียงกลับเริ่มพลิกตัวอีกครั้ง เพลินมาศจึงตัดสินใจหันหลังเดินออกจากห้องนอน วิ่งออกจากเรือนหลังเล็กของเสกข์ที่สร้างแยกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ โดยมีจุดหมายปลายทางคือรถสปอร์ตเปิดประทุนสีขาวสัญชาติเยอรมันที่จอดอยู่ในโรงจอดรถด้านหน้า “ไอ้เพลิน ! แกจะรีบไปไหน อยู่กินข้าวก่อนสิ” เสียงของสุนิสาเพื่อนรัก ที่กำลังพาสุนัขตัวโปรดออกมาเดินเล่น ทำเพลินมาศชะงักค้าง ก่อนรีบหันกลับมาทางเพื่อนสาวที่กำลังยืนอยู่ตรงสนามหญ้าหน้าบ้าน เพลินมาศทำตาปริบ ๆ พยายามคิดหาทางปฏิเสธ เพราะขืนอยู่ต่อไป มีหวังเธอได้เจอหน้าเสกข์เข้าจนได้ “เอ่อ...คือ...” “เป็นไรของแก อึกอักอยู่ได้ แล้วนี่โผล่มาจากไหน ฉันไปหาแกที่ห้องนอนแขกก็ไม่เห็นเจอ” “พอดีฉันตื่นเช้าน่ะ ก็เลยลงมาเดินยืดเส้นยืดสายออกกำลังกาย” “แกเนี่ยนะออกกำลังกาย” สุนิสาเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ อีกทั้งยังจ้องมองเพื่อนรักอย่างจับผิด ทำไมหล่อนจะไม่เห็นว่าเพลินมาศเดินออกมาจากทางเดินฝั่งบ้านคุณอาของเธอ “ก็เออน่ะสิ แกจะสงสัยอะไรนักหนา ฉันต้องรีบไป พอดีเอกสารสมัครเรียนมีปัญหานิดหน่อยน่ะ ฉันต้องรีบไปเคลียร์เพราะมะรืนนี้ต้องออกเดินทางแล้ว” เพลินมาศยกเหตุผลเรื่องการเรียนภาษาระยะสั้นที่ประเทศอังกฤษ ซึ่งเธอมีกำหนดการออกเดินทางในอีกสองวันข้างหน้า “เออ ๆ งั้นก็ขับรถดี ๆ ละกัน ถึงแล้วโทรหาฉันด้วย เดี๋ยวมะรืนนี้ฉันไปส่งที่สนามบิน” “อืม ๆ ไปก่อนนะ” ว่าจบเพลินมาศก็ซอยเท้าออกวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงรถสปอร์ตคู่ใจก็กระโดดขึ้นไปนั่ง และสตาร์ตเครื่องยนต์ขับออกจากคฤหาสน์รังสรรค์พิภพอย่างรวดเร็ว โดยมีสายตาของสุนิสาจ้องมองตามรถสปอร์ตสีขาวคันงามที่กำลังขับเคลื่อนออกไปจนลับสายตา จากนั้นหล่อนก็ดึงสายตากลับมามองเรือนหลังเล็กที่เพื่อนรักเพิ่งเดินออกมาด้วยความสงสัย