หลังจากเสกข์เดินทางไปทำงานที่ประเทศสหรัฐอเมริกา ชายหนุ่มก็ติดต่อหาเพลินมาศทุกวันไม่เคยขาด จนกระทั่งถึงวันที่เพลินมาศต้องเดินทางไปประเทศอังกฤษ หญิงสาวมัวแต่ยุ่งวุ่นวายกับการเตรียมตัวออกเดินทาง โดยมีคุณนายทองระย้าและบรรดาญาติพี่น้องแห่แหนตามกันไปส่งถึงสนามบิน
“ลูกจ๋า…เดินทางปลอดภัยนะลูก ถึงแล้วโทรหาแม่ด้วย รีบเรียนให้จบและกลับมาหาแม่นะคนเก่ง” คุณนายทองระย้ากล่าวอวยพรลูกสาวสุดที่รักด้วยน้ำเสียงเจือสั่นเครือ ทำเอาเพลินมาศขอบตาร้อนผ่าว จนเกือบจะร้องไห้ออกมา โชคดีว่าพีรดนย์ที่ยืนอยู่ข้างมารดาขัดขึ้นมาเสียก่อน
“ทำหน้าแบบนั้น เปลี่ยนใจยังทันนะคะน้องเพลิน” คนเป็นพี่ว่าพลางยกมือวางลงบนศีรษะของน้องสาว จับโยกไปมาเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู
“ไม่ค่ะ เพลินตั้งใจเอาไว้แล้ว ยังไงเพลินก็ต้องทำให้สำเร็จ”
“ต้องอย่างนั้นสิน้องพี่ เดี๋ยวจอร์จกับซาร่าจะไปรอรับเพลินที่สนามบินนะ ส่วนที่พักเห็นบอกว่าอยู่ใกล้มหาลัยกว่
