ยามรุ่งอรุณของวันใหม่ เพลินมาศรู้สึกตัวตื่นขึ้นจากนิทราด้วยเสียงจากนาฬิกาปลุกของสมาร์ตโฟนเครื่องหรู หญิงสาวควานหาโทรศัพท์มือถือคู่ใจทั้งที่ยังไม่ลืมตา พอคว้ามาได้ก็กดปิดอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ค่อย ๆ เผยอเปลือกตาขึ้นมาช้า ๆ นอนลืมตาโพลงมองฝ้าเพดานสีขาว พร้อมความรู้สึกเมื่อยล้าทั่วร่างกาย
ความทรงจำของกิจกรรมรักเร่าร้อนรุนแรงเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา พลันแล่นเข้ามาทะลักทลายราวน้ำป่าไหลบ่าลงมาจากเทือกเขา ทว่าพอมองหาคนข้างกายก็พบเพียงความว่างเปล่า
“หายไปไหนแต่เช้านะ”
เจ้าของเสียงหวานว่าจบ ก็เอื้อมไปคว้าเสื้อคลุมตัวยาวที่พาดอยู่ตรงปลายเตียงขึ้นมาสวมใส่ เสร็จสรรพก็ลุกขึ้นจากเตียงนอนขนาดคิงไซต์ จากนั้นก็หันกลับมามองสภาพเตียงนอนอันยับย่นยุ่งเหยิงราวกับผ่านสมรภูมิรบอันดุเดือดก็นึกเขินขึ้นมา
เพลินมาศเดินออกจากห้องนอน เหลียวซ้ายแลขวามองหาเสกข์ ก่อนจะเดินลงบันไดไปยังชั้นล่างของทาวน์เฮาส์
“อาเสกข์...อาเ
