คุณอาขา...ไหนว่าไม่รัก

หกเดือนผ่านไป

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น เพลินมาศก็ออกเดินทางจากบ้านเกิดเมืองนอนมาอาศัยอยู่กับพีรดนย์ผู้เป็นพี่ชายที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษเพื่อเรียนภาษาคอร์สระยะสั้นเป็นเวลาหกเดือน ซึ่งเป็นกำหนดการเดิมที่เธอได้วางแผนเอาไว้ตั้งแต่ช่วงใกล้จบการศึกษาในระดับอุดมศึกษา

ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา แม้เพลินมาศจะพยายามลืมสิ่งที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนั้นสักแค่ไหน แต่เธอก็ไม่อาจลบเลือนมันไปได้เลย ทุกครั้งที่หลับตาลง เขาก็มักจะมาปรากฏตัวในความฝันเกือบทุกค่ำคืน ความทรงจำในวันนั้นมักจะมาในรูปแบบความฝันอันแสนเร่าร้อน และมันก็ยิ่งแจ่มชัดมากขึ้นทุกวัน

ทุกสัมผัสที่ชายหนุ่มประทับเอาไว้มันยังชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน จุมพิตแสนอ่อนหวานทว่าก็เร่าร้อนไปในที ลมหายใจอุ่นที่รินรดลงบนผิวกายบอบบาง ทำให้เธอสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ลิ้นอุ่นที่จรดลงทุกอณูเนื้อ สร้างความหวามไหวปั่นป่วนในกายสาว และความเสียวซ่านที่เกิดขึ้นในทุกจังหวะที่เขาตอกตรึงเข้ามา ทำให้เธอเสร็จสมนับครั้งไม่ถ้วน

เธอโหยหาความรู้สึกเหล่านั้นเหลือเกิน...

ทุกครั้งที่เธอหลับฝันถึงเรื่องราวเหล่านั้น ก็มักจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

คืนนี้ก็อีกเช่นกัน...

“เฮ้อ...อีกแล้วเหรอเนี่ย”

เสียงหวานร้องออกมาขณะที่กำลังลืมตาโพลงมองฝ้าเพดานสีขาวสะอาดตา เธอนอนหายใจหอบเหนื่อยอยู่หลายนาที ก่อนค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้นมาถอดเสื้อผ้าที่เปียกชื้นออกไปและหยิบชุดใหม่ออกมาสวมใส่ เพลินมาศตัดสินใจจะกลับไปล้มตัวนอนลงบนเตียงนอนขนาดควีนไซต์ ทว่าพอหันไปดูเวลาบนหน้าจอนาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะข้างหัวเตียงและพบว่าเป็นเวลาเกือบหกโมงเช้า เธอจึงเปลี่ยนใจเดินออกจากห้องนอน

ทันทีที่เปิดประตูห้องนอนออกมา และพบว่าประตูห้องนอนฝั่งตรงข้ามเปิดอ้าอยู่ เพลินมาศจึงเดินเข้าไปชะโงกหน้ามองหาเจ้าของห้อง แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า เตียงนอนขนาดควีนไซต์ที่จัดเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานยังคงเรียบกริบ ไร้รอยยับย่น

“ปาร์ตี้สามวันติด เจริญจริง ๆ ว่าที่ดอกเตอร์”

เสียงหวานบ่นพีรดนย์ผู้เป็นพี่ชาย ก่อนเดินออกไปเปิดเครื่องชงกาแฟบนเคาน์เตอร์ครัว ระหว่างรอเธอก็ลงมือทำแซนด์วิชเนยถั่วสำหรับมื้อเช้าอย่างง่าย ๆ เสร็จสรรพก็หันไปชงลาเต้ร้อนซึ่งเป็นเครื่องดื่มที่เธอโปรดปราน

ตั้งแต่ย้ายมาเรียนที่ลอนดอน ลูกคุณหนูเช่นเพลินมาศก็ไม่ได้พกเงินถุงเงินถังมาใช้ได้ตามอำเภอใจ เนื่องจากคุณนายทองระย้าผู้เป็นมารดามีงบประมาณให้ใช้จ่ายตามสมควร ด้วยไม่อยากให้ลูกสาวมีนิสัยฟุ่มเฟือย เพลินมาศจึงจำเป็นต้องใช้จ่ายอย่างประหยัด เพื่อจะได้มีเงินเหลือไว้ชอปปิงเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้าแบรนด์เนม

ด้วยเหตุนี้เธอจึงได้เรียนรู้การใช้ชีวิตด้วยตนเอง และหัดทำอะไรที่ไม่เคยทำหลายอย่าง เช่นการชงกาแฟดื่ม และทำอาหารเช้ารับประทานก่อนออกจากบ้าน แทนการออกไปซื้อที่คาเฟ่ระหว่างทางไปมหาวิทยาลัย

ขณะที่เพลินมาศกำลังง่วนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว ประตูอพาตเมนต์ก็ถูกเปิดอ้าออก และคนที่เดินเข้ามาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน หากแต่เป็นพี่ชายตัวดีที่อยู่ไม่เคยติดบ้านนั่นเอง

“อ้าว...น้องเพลิน...ทำไมวันนี้ตื่นเช้าจังเลยคะ” ได้ยินแบบนั้นเพลินมาศถึงกับกลอกตามองบน คำพูดคำจาไพเราะเสนาะหูอันเป็นนิสัยของชายหนุ่ม ไม่ได้ทำให้คนเป็นน้องเบิกบานขึ้นมาเลย

“เพลินก็ตื่นประมาณนี้นะคะพี่พี พี่พีต่างหากทำไมถึงกลับมาเอาป่านนี้”

“โธ่...พี่ก็ไปปาร์ตี้ที่ห้องเพื่อนไงคะ พอดีติดลมไปหน่อยก็เลยยาวถึงเช้า” พีรดนย์ว่าพลางเดินเข้ามาคว้าแก้วกาแฟลาเต้ร้อนอันหอมกรุ่นในมือของน้องสาวขึ้นมายกดื่มไปกว่าครึ่ง ทำเพลินมาศหน้าง้ำ ก่อนที่เธอจะหันไปชงแก้วใหม่

“แน่ใจนะคะว่าแค่ปาร์ตี้เฉย ๆ ไม่ได้ไปติดสาวที่ไหน” เพลินมาศหรี่ตามองพี่ชายราวกับต้องการค้นหาอะไรบางอย่าง

“นี่...น้องเพลินคะ พี่บอกแล้วไงว่าพี่ไม่นิยมสายฟอ พี่น่ะชอบสาวไทยตัวเล็กกะทัดรัดน่ารักน่าทะนุถนอม”

“เหมือนนิสาน่ะเหรอคะ” ชื่อเสียงเรียงนามเพื่อนรักของเพลินมาศ ทำเอาพีรดนย์สำลักกาแฟจนไอหน้าดำหน้าแดง

“แค่ก ! แค่ก ! แค่ก !”

เพลินมาศพยายามกลั้นขำเอาไว้ เธอชอบเย้าแหย่พี่ชายด้วยเรื่องนี้อยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากสุนิสานั้นตัวเล็กน่ารักตรงสเปกพีรดนย์ทุกกระเบียดนิ้ว ทว่าชายหนุ่มเอาแต่ปฏิเสธเสมอ แต่เธอก็ยังชอบแกล้งพี่ชาย ด้วยหวังว่าวันดีคืนดีผีผลักขึ้นมา คนที่เธอรักทั้งสองคนอาจได้ลงเอยกัน

เพลินมาศหันไปเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำดื่มให้พี่ชาย พีรดนย์รับมาได้ก็กระดกดื่มพรวดพราด ก่อนหันมามองหน้าน้องสาว

“พี่ไม่มีสาวที่ไหนทั้งนั้นแหละค่ะ เลิกล้อได้แล้ว” ยิ่งเห็นพี่ชายดูร้อนรน เพลินมาศก็ยกยิ้มด้วยความชอบใจ

“เพลินก็แค่ถามเผื่อเอาไว้ ถ้าเกิดรู้ว่าพี่พีมีใคร เพลินจะได้เข้าไปเป็นก้างขวางคอบ้าง เหมือนที่พี่พีคอยขวางผู้ชายทุกคนที่เข้ามาจีบเพลิน”

เพลินมาศเชิดหน้ามองพี่ชายอย่างท้าทาย เนื่องจากตลอดหกเดือนมานี้ ผู้ชายทุกคนที่เข้ามาเกี้ยวพาราสี โดนพีรดนย์สกัดดาวรุ่งหายไปทีละราย ไม่ว่าจะเป็นหนุ่มผู้ดีอังกฤษนัยน์ตาสีฟ้า โอปปาหน้าหล่อชาวเกาหลี ไปจนถึงหนุ่มออสซีตาน้ำข้าว

ทว่าหญิงสาวก็ไม่ได้นึกขุ่นเคืองอะไร เนื่องจากเธอไม่ได้ชอบพอใครเป็นพิเศษอยู่แล้ว เพราะเธอยังคงมีใครบางคนอยู่ภายในใจ

ขณะที่สองพี่น้องกำลังสนทนากันอยู่นั้น สมาร์ตโฟนคู่ใจของเพลินมาศที่วางอยู่บนโต๊ะก็ส่งเสียงแผดร้องดังลั่น เธอจึงยอมรามือจากพี่ชาย และเดินไปหยิบอุปกรณ์สื่อสารราคาแพงขึ้นมา

“อุ๊ย ! พอพูดถึงก็โทรมาเลย ตายแล้ว...วิดีโอคอลซะด้วย...นี่ถ้านิสาเห็นว่าพี่พีเพิ่งกลับมามันคงยิ่งมองพี่พีในแง่ลบแน่ ๆ เลยนะคะ”

เพลินมาศว่าพลางส่งสายตาทะเล้นใส่พี่ชาย พีรดนย์พยายามปั้นหน้าให้เรียบเฉย ก่อนรีบสาวเท้าหายเข้าไปในห้องนอน

เพลินมาศหันกลับมาวางโทรศัพท์มือถือลงบนแท่นวางก่อนกดรับสาย บนหน้าจอสี่เหลี่ยมปรากฏภาพเคลื่อนไหวของสุนิสาผู้เป็นเพื่อนรักที่กำลังส่งยิ้มสดใส

“เพิ่งตื่นเหรอยัยเพลิน หัวฟูเชียว”

“อืม...นอนไม่ค่อยหลับด้วย”

“นี่แกไปจนแกจะกลับเมืองไทยอยู่แล้วนะ แกยังปรับตัวไม่ได้อีกเหรอ"

“ก็ไม่เชิงอ่ะ...ช่างมันเถอะ ว่าแต่แกเป็นไงบ้าง” เพลินมาศเอ่ยถามพลางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ

“ก็ดี ไม่มีอะไรพิเศษ”

“แล้ว...คนที่บ้านสบายดีกันใช่ไหม...” เพลินมาศเอ่ยถามแบบกว้าง ๆ ทว่าลึก ๆ แล้วเธออยากรู้ความเป็นไปของเสกข์ เพราะตั้งแต่วันนั้น ชายหนุ่มไม่เคยติดต่อมาหาเธอเลย เขาทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น หรือค่ำคืนนั้นมันไม่ใช่เรื่องราวที่น่าจดจำสำหรับเขา

เพียงแค่คิดแบบนั้น หัวใจดวงน้อยก็พลันเจ็บแปลบ และมันก็ส่งผ่านมาทางสีหน้าและแววตา แม้แต่สุนิสายังสังเกตเห็น

“แกจะถามถึงใคร ถ้าถามถึงอาเสกข์ รายนั้นก็เหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ทำงาน ๆ ๆ เวลาออกงานสังคมก็มีผู้หญิงเข้าหาเป็นปกติ แต่ก็ไม่เคยสนใจใคร”

“เหรอ...” เพลินมาศกล่าวออกมาเสียงเบาหวิว พร้อมหัวใจที่วูบโหวง ก่อนที่เธอจะรวบรวมสติ ไล่ความคิดฟุ้งซ่านทั้งหลายออกไป และเปลี่ยนหัวข้อสนทนาคุยกับเพื่อนรักไปเรื่อยเปื่อย

ผ่านไปหลายนาทีก็ถึงเวลาที่สองสาวจำต้องจบการพูดคุย เนื่องจากใกล้ได้เวลาที่เพลินมาศจะต้องออกไปเรียน

“นิสา...ฉันต้องไปเรียนแล้ว เดี๋ยวอาทิตย์หน้าเจอกัน แกต้องไปงานทอดผ้าป่าที่บ้านฉันด้วยนะ งานนี้คุณนายทองระย้าเป็นเจ้าภาพ”

“อืม ๆ ฉันไปแน่นอน คิดถึงแกนะเพลิน”

“อืม...ฉันก็คิดถึงแกเหมือนกัน”

เมื่อร่ำลากันเป็นที่เรียบร้อย เพลินมาศก็กดวางสาย และรีบเข้าห้องนอนไปอาบน้ำแต่งตัว ก่อนจะออกไปเรียนภาษาที่สถาบันการศึกษาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากอพาร์ตเมนต์