คุณอาขา...ไหนว่าไม่รัก

ตลกร้าย

“น้องเพลิน...น้องเพลินลูก...”

เสียงของคุณนายทองระย้าปลุกเพลินมาศให้ตื่นขึ้นจากนิทรา หญิงสาวอยู่ในอาการสะลึมสะลือค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมองไปนอกหน้าต่างรถ และก็พบว่ารถมินิแวนคันงามกำลังจอดนิ่งสนิทอยู่บนลานจอดรถด้านหน้าอาคารสูงเสียดฟ้าใจกลางกรุง

“อ้าว...ยังไม่ถึงบ้านอีกเหรอคะ”

“พอดีแม่แวะมารับซองผ้าป่าน่ะลูก”

“อ๋อ...” เพลินมาศเอ่ยออกมาเป็นเชิงรับทราบ พลางบิดร่างกายไปมาซ้ายขวาเพื่อขับไล่ความเมื่อยล้า

“พี่พีกับน้องเพลินลงมารอที่ห้องรับรองดีไหม เมื่อกี้แม่โทรไปทางนั้นเขาติดประชุมต้องรอประมาณห้านาที”

“อืม...ก็ดีเหมือนกันค่ะ เพลินอยากลงไปยืดเส้นยืดสาย เข้าห้องน้ำสักหน่อย”

“ส่วนผมขอผ่านนะครับ ขอนอนรอในรถดีกว่า”

“ตามใจจ้ะ”

คุณนายทองระย้าว่าจบก็ก้าวลงจากรถมินิแวนคันงามที่พลขับเดินลงมาเปิดประตูรอไว้อยู่ก่อนแล้ว โดยมีลูกสาวคนสวยก้าวตามลงมาด้วยกัน

หลังจากคนตัวเล็กลงมายืนบนพื้นคอนกรีตจนเต็มความสูง หญิงสาวก็แหงนคอมองอาคารสูงเสียดฟ้าที่ตั้งตระหง่านตรงหน้า

พนักงานต้อนรับสาวสวยคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาสุภาพสตรีต่างวัยทั้งสองพร้อมใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส

“สวัสดีค่ะคุณทองระย้า ดิฉันมาเรียนเชิญคุณผู้หญิงเข้าไปนั่งรอในห้องรับรองด้านบนค่ะ อีกประมาณห้านาทีการประชุมถึงจะเสร็จสิ้น”

“ขอบคุณค่ะ” คุณนายทองระย้ากล่าวขอบคุณ ก่อนหันมาจับจูงมือของเพลินมาศให้เดินตามพนักงานต้อนรับสาวเข้าไปในตัวอาคาร

“นี่แม่แจกซองผ้าป่ามาถึงนี่เลยเหรอคะ” เพลินมาศเอียงคอเข้ามาถามมารดาด้วยความแปลกใจ ไม่คิดว่ามารดาจะรู้จักมักจี่นักธุรกิจใหญ่ในเมืองหลวงแห่งนี้ด้วย

“ใช่แล้วจ้ะ พอดีแม่บังเอิญไปรู้จักเจ้าของบริษัทนี้ตอนที่เขาไปทำงานแถวบ้านเราน่ะลูก คุยกันถูกคอทีเดียว พอเขารู้ว่าแม่จะเป็นเจ้าภาพทอดผ้าป่าเขาก็อาสามาช่วยงานสารพัด แถมยังเอาซองมาช่วยแจกอีก คนอะไรก็ไม่รู้ ทั้งหล่อทั้งรวยแถมยังนิสัยดีอีก”

ได้ยินแบบนั้น เพลินมาศถึงกับเอียงคอมองมารดาด้วยความแปลกใจ ร้อยวันพันปีเธอแทบไม่เคยได้ยินว่าท่านจะเอ่ยปากชื่นชมใครมากมายถึงเพียงนี้ คิดแล้วก็อยากเห็นหน้าค่าตานักธุรกิจคนนี้ขึ้นมา

คุณนายทองระย้าเดินตรงไปทางเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ในจังหวะนั้นเพลินมาศเหลือบไปเห็นป้ายบอกทางไปห้องน้ำ หญิงสาวจึงหันมากระซิบกระซาบกับมารดา

“แม่จ๋า...เพลินไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ เดินต่อไปไม่น่าจะไหว เดี๋ยวเพลินตามขึ้นไปนะคะ”

“ให้แม่รอไหมลูก”

คุณนายทองระย้าเอ่ยถามลูกสาว ขณะที่พนักงานต้อนรับคนดังกล่าวหันมาหยุดยืนรอแขกทั้งสอง

“เชิญคุณทองระย้าขึ้นไปรอก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวถ้าคุณผู้หญิงอีกท่านหนึ่งเสร็จธุระเรียบร้อยแล้วมาแจ้งที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้านหน้าให้พาขึ้นไปนะคะ”

“ตามนั้นนะคะแม่ เพลินไปแล้ว...”

สิ้นเสียงหวานเพลินมาศก็ซอยเท้าวิ่งตรงไปยังห้องน้ำอย่างรวดเร็ว โดยมีสายตาของมารดามองตามด้วยความขบขันระคนเอ็นดู

ด้านเพลินมาศเข้ามาทำธุระในห้องน้ำเสร็จสรรพกำลังจะเปิดประตูออกไปเพื่อล้างมือ เธอก็ได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงหลายคู่เดินกระทบพื้นกระเบื้องกันเข้ามา พร้อมเสียงพูดคุยกันดังระงม อีกทั้งยังเป็นเรื่องราวที่สะดุดหู มือเล็กที่อยู่บนกลอนประตูจึงชักกลับมาโดยอัตโนมัติ

“นี่แกว่าท่านประธานของเรามีซัมติงกับคุณเชอรี่ไหม”

“หืม...เป็นคำถามที่ตอบยากมาก พวกแกเคยเห็นคุณเสกข์คบใครจริงจังไหมล่ะ ควงกันไม่ถึงอาทิตย์ก็แยกย้าย”

“ก็นั่นไงล่ะ แต่กับคุณเชอรี่เนี่ยมันอาทิตย์กว่าแล้วนะ ฉันว่าต้องมีอะไรแน่ ๆ”

ขณะที่เพลินมาศกำลังเงี่ยหูฟังด้วยความสนใจ ดวงตาคู่สวยก็เหลือบไปเห็นป้ายประกาศของบริษัทที่ติดอยู่บนผนังห้องน้ำ ทำเอานัยน์ตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

‘RS LOGISTICS ในเครือรังสรรค์กรุ๊ป’

เพลินมาศยกมือเล็กขึ้นปิดปากด้วยความตกใจ เพราะเธอคลับคล้ายคลับคลาว่านี่คือบริษัทขนส่งสินค้าในเครือรังสรรค์กรุ๊ปที่เสกข์เป็นผู้บริหารสูงสุด

และเพื่อความแน่ใจ หญิงสาวรีบหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายขึ้นมาส่งข้อความถามไถ่เพื่อนรัก

P.L.E.R.N : นิสา !

P.L.E.R.N : บริษัทของอาแกชื่ออะไร

กดส่งข้อความเสร็จสรรพ เพลินมาศก็เฝ้ารอด้วยใจเต้นระส่ำ เมื่อหน้าจอปรากฏว่าอ่านแล้ว หัวใจดวงน้อยก็ยิ่งโหมกระหน่ำเต้นอย่างบ้าคลั่ง และคำตอบที่เธอได้รับกลับมาก็ทำเอาเพลินมาศแทบหงายหลัง

NISAA : RS LOGISTICS

NISAA : ถามทำไม

เมื่อได้เห็นแบบนั้นแข้งขาของเพลินมาศก็แทบอ่อนแรง หญิงสาวพยายามสูดลมหายใจเข้าออกเพื่อรวบรวมสติ

‘เอาน่า บริษัทออกใหญ่โตคงไม่มีทางได้เจอกันง่าย ๆ หรอก’

พอคิดได้ดังนั้น ความตื่นตระหนกที่เกิดขึ้นก่อนหน้าก็แทบมลายหายไปจนสิ้น

เพลินมาศเปิดประตูออกจากห้องน้ำ ก็พบว่าบรรดาสาว ๆ ที่เพิ่งสนทนากันอย่างสนุกสนานเมื่อสักครู่ออกไปกันหมดแล้ว

เธอจึงรีบล้างไม้ล้างมือ และเดินออกไปหาพนักงานที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ จากนั้นพนักงานสาวก็พาเธอขึ้นลิฟต์โดยสารไปยังชั้น 25 ก่อนจะพาเพลินมาศมาหยุดยืนที่หน้าประตูบานหนึ่ง

“เชิญค่ะ ตามสบายนะคะ เครื่องดื่มและขนมขบเคี้ยวที่อยู่ในห้อง คุณผู้หญิงสามารถรับประทานได้ตามสบายเลยค่ะ และถ้าต้องการอะไรคุณผู้หญิงสามารถแจ้งเลขาฯที่นั่งทางด้านนั้นได้นะคะ” พนักงานต้อนรับสาวว่าพลางผายมือไปยังหน้าห้องที่อยู่ลึกเข้าไปด้านใน ซึ่งมีเลขานุการหนุ่มหน้าตาคมเข้มกำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะหน้าห้อง

“ขอบคุณค่ะ”

เพลินมาศกล่าวขอบคุณพร้อมส่งรอยยิ้มให้กับพนักงานสาว ก่อนยืนมองกระทั่งหล่อนเดินเข้าลิฟต์โดยสารกลับลงไปชั้นล่าง จากนั้นก็หันกลับมาเหลียวซ้ายแลขวามองโถงทางเดินอันเงียบสงัด ก่อนตัดสินใจเปิดประตูตรงหน้าเข้าไป

“อ้าว...” เสียงหวานร้องอุทานออกมาเมื่อพบว่าภายในห้องนั้นไร้เงาคุณนายระย้า

“แม่หายไปไหน... หรือว่าไปห้องน้ำ”

เมื่อบอกตัวเองแบบนั้น เพลินมาศก็เดินไปหย่อนสะโพกนั่งลงบนโซฟาหนังรูปตัวแอลที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้อง ก่อนไล่สายตามองไปโดยรอบ

ห้องรับรองแห่งนี้ทั้งหรูหราและโอ่อ่า อีกทั้งยังมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครันราวกับเป็นห้องที่มีไว้สำหรับผู้บริหาร และอาคันตุกะคนสำคัญ

พลันดวงตาคู่สวยไปสะดุดเข้ากับประตูบานหนึ่งที่เชื่อมระหว่างห้องรับรองกับห้องอีกฟากฝั่งของบานประตู ทว่าในขณะที่เธอกำลังจ้องมองบานประตูนั้นด้วยความสงสัย สมาร์ตโฟนในกระเป๋าสะพายก็สั่นขึ้น

เพลินมาศก้มลงไปควานหาอุปกรณ์สื่อสารในกระเป๋าใบหรู ทว่าเสียงลูกบิดประตูเชื่อมระหว่างสองห้องที่เธอเพิ่งจะละสายตามาก็ดังขึ้น ดึงความสนใจของหญิงสาวให้เงยหน้าขึ้นไปมอง

ร่างสูงที่ก้าวเข้ามาทำเอาหัวใจดวงน้อยแทบจะหยุดเต้นลงในบัดดล เพราะเขาคือคนที่เธออยากหลบลี้หนีหน้า ทว่าราวกับโชคชะตาเล่นตลก เหวี่ยงให้เขาและเธอมาเจอกันทันทีที่เพลินมาศเดินทางกลับมาถึงเมืองไทย

นี่มันตลกร้ายชัด ๆ

“เพลิน...”