ในช่วงสายของวันถัดมา เสกข์และ
เพลินมาศถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงแผดร้องจากสมาร์ตโฟนของหญิงสาว ร่างบางตะเกียกตะกายออกจากผ้านวมผืนหนาอันแสนอบอุ่น ควานหาอุปกรณ์สื่อสารคู่ใจ พอคว้ามาได้ก็กดรับสายโดยไม่ได้ดูหน้าจอว่าใครโทรเข้ามา
ทันทีที่เธอยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแนบหู เสียงแหลมจากคุณนายทองระย้าก็ดังสนั่นเข้ามาจนเพลินมาศสะดุ้งสุดตัว จากที่เคยงัวเงียสะลึมสะลือก็พลันตื่นเต็มตา ลุกขึ้นมานั่งตัวตรง
[เพลินมาศ ! นี่ลูกอยู่ที่ไหน ทำไมเมื่อคืนถึงไม่ได้กลับบ้าน บอกแม่มาเดี๋ยวนี้เลยนะ แม่จะไปรับ]
สิ้นเสียงของมารดา เพลินมาศก็หันไปมองรอบกาย ก่อนดวงตาคู่สวยจะไปหยุดอยู่ที่คนตัวโตที่กำลังนอนเปลือยอกโผล่พ้นผ้านวมออกมา เสกข์รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาลืมตามองคนตัวเล็กด้วยอาการงัวเงีย
“เพลินอยู่ที่รีสอร์ตค่ะ...คะ...คือ...ว่า...เมื่อคืนเพลินเมาก็เลยนอนที่นี่ค่ะแม่ เดี๋ยวเพลินจะรีบกลับเดี๋ยวนี้”
คุณนายทองระย้าเงียบเส
