ภายในห้องVIP
เอเรียยังคงมองหน้าอินคาเหมือนกำลังอ่านอะไรบางอย่างจากสีหน้าของเขาดวงตาคมของเธอหรี่ลงเล็กน้อย
“เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้ดู”
อินคาหัวเราะเบา ๆ เหมือนคำถามนั้นเป็นเรื่องตลก
“ผมเป็นบอดี้การ์ด ไม่ใช่นักสืบ”
เอเรียเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางแฟลชไดร์ลงบนโต๊ะกระจก ปลายนิ้วเรียวของเธอเคาะโต๊ะเบา ๆ สองครั้ง
"แล้วคนของสามีฉัน และก็แอนนี่ล่ะ"
อินเงียบไปครู่นึงก่อนจะรินเหล้าวีสกี้สีทองใส่แก้ว......เขาแกว่งแก้วเหล้าเบาๆ
"ตายหมดแล้ว"
คำพูดนั้นตกลงมาในห้องเหมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงน้ำ
เอเรียขมวดคิ้วเล็กน้อย
“หมายความว่ายังไง”
อินคายกแก้วขึ้นจิบเล็กน้อย รสขมของแอลกอฮอล์แล่นผ่านลำคอของเขา ก่อนที่เขาจะวางแก้วลงบนโต๊ะกระจก
เสียง กึก เบา ๆ ดังขึ้น
“ตอนผมไปถึงที่โกดัง…พวกนั้นยังมีชีวิตอยู่”
“ผมฆ่าพวกเขา”
ความเงียบตกลงมาทันที
ดนตรีแจ๊สในห้องยังคงเล่นต่อไป แต่บรรยากาศกลับเย็นลงอย่างชัดเจน
เอเรียไม่ได้พูดอะไรอยู่พักหนึ่ง ดวงตาคมของเธอมองอินคาเหมือนกำลังประเมินคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าใหม่ทั้งหมด
เอเรียจ้องเขานิ่ง“แล้วแอนนี่ล่ะ”
อินคาเอนหลังพิงโซฟาเหมือนกำลังเล่าเรื่องธรรมดา "เธอเองก็ตายแล้วเหมือนกัน"
“ตายแล้วทั้งหมด?” เอเรียสีหน้าเริ่มจริงจัง เธอไม่คิดว่าเด็กหนุ่มที่เคยช่วยเหลือคนแก่ แต่เวลาทำงานจะโหดเหี้ยมเด็ดขาดขนาดนี้
อินคาพยักหน้าเล็กน้อย
“คนของคาร์ล...12 คน” เขาหยุดนิดหนึ่ง “ลูกน้องที่คุณส่งไปเอาแฟลชไดร์…สามคน”
แล้วจึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท
“แล้วก็แอนนี่”
มือของเอเรียที่วางอยู่บนโต๊ะหยุดนิ่ง สายตาของเธอเปลี่ยนไปทันที เธอส่งคนไปมือดีไปสามคนจริงๆพราะกลัวอินคาจะทำงานพลาด แต่เธอไม่คิดว่าอินคาจะฆ่าพวกเขาด้วย!!
“เธอฆ่าคนของฉันด้วย?”
อินคายกไหล่เล็กน้อย
“ตอนผมไปถึง พวกเขาเสียเปรียบอยู่แล้ว” อินคาโกหกออกไป แต่ในความจริงแล้วที่ทั้งสามคนนั้นต้องตกตายไปด้วย เพราะพวกมันเห็นพลังอันมืดดำของอินคา เขาไม่สามารถปล่อยพวกนั้นไปได้
ห้องทั้งห้องเงียบสนิท เอเรียมองอินคาอีกครั้ง คราวนี้เธอมองเขาเหมือนมองสัตว์นักล่าที่เพิ่งเผยเขี้ยวออกมา
ตอนนี้… เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าเธอกำลังนั่งอยู่ต่อหน้าคนแบบไหน เด็กหนุ่มที่สามารถฆ่าคนสิบกว่าคน แล้วกลับมานั่งดื่มเหล้า เล่าเรื่องเหมือนเพิ่งกลับจากการทำงานธรรมดา
เอเรียพิงตัวกับโซฟาช้า ๆ ดวงตาคมยังคงจับจ้องอินคาไม่ปล่อย ในสายตาของเธอตอนนี้ อินคาไม่ใช่ “เด็กหนุ่มจากภูเขา” ที่เธอเคยคิดอีกต่อไป
เขาเหมือนมีบางอย่างซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง บางอย่าง…ที่อันตรายเกินกว่าจะประเมินได้ง่าย ๆ
เสียงดนตรีแจ๊สยังคงลอยคลอเบา ๆ จากลำโพงมุมห้อง เอเรียหยิบแก้วไวน์ของตัวเองขึ้นมาจิบเล็กน้อย ก่อนจะวางมันลงอย่างใจเย็น
“ฆ่าคนของฉันไปสามคน…แล้วก็พูดเหมือนมันเป็นเรื่องเล็กน้อย”
เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย "เธอกล้าดีนิ อินคา"
อินคาไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงมองเธอกลับ ดวงตาสีเข้มสงบนิ่งเหมือนผิวน้ำที่ไม่มีคลื่นและก็ดื่มเหล้าต่อ
เอเรียจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้น… เธอกลับหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียงหัวเราะของเธอไม่ได้มีความโกรธอยู่ในนั้นเลย ตรงกันข้ามมันเหมือนเสียงของคนที่เพิ่งพบของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าสนใจมาก
“น่าสนใจจริง ๆ”
เธอพูดพลางเอื้อมมือไปหยิบแฟลชไดร์บนโต๊ะขึ้นมา ปลายนิ้วของเธอหมุนมันเล่นช้า ๆ
“คาร์ลส่งคนไปสิบสองคน…ตายหมด”
“ฉันส่งคนไปสามคน…ก็ตายหมด”
"แม้กระทั่งแอนนี่ ฉันคิดว่าเธอจะปล่อยผู้หญิงไปซะอีก"
เอเรียหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลง “อินคา…ฉันควรจะกลัวเธอไหม”
อินคายกแก้วเหล้าขึ้นอีกครั้ง แสงไฟสีอำพันสะท้อนผ่านของเหลวสีทองในแก้ว เขาจิบเล็กน้อยก่อนจะตอบเรียบ ๆ
“ถ้าคุณต้องถามคำถามนั้น” อินคาวางแก้วลง
กึก
“ก็คงสายไปแล้ว”
ความเงียบตกลงมาอีกครั้ง เอเรียมองเขานิ่ง ครั้งนี้…นานกว่าเดิม แล้วในที่สุดรอยยิ้มบาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ
ไม่ใช่รอยยิ้มของคนที่กำลังโกรธแต่เป็นรอยยิ้มของคนที่เพิ่งตัดสินใจบางอย่าง เธอเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย
“ดี” เธอพูดเบา ๆ “เพราะฉันชอบคนอันตราย”
อินคาเลิกคิ้วเล็กน้อย
เอเรียมองเขาตรง ๆ
“ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป…” เธอวางแฟลชไดร์ลงอีกครั้ง “เธอไม่ได้เป็นแค่บอดี้การ์ดของฉันแล้ว”
อินคาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “หมายความว่าไง”
เอเรียยิ้มบาง ๆ “ฉันกำลังจะให้เธอทำงานที่สำคัญกว่านั้น”
อินคายังไม่ทันถามต่อ ทันใดนั้น ประตูห้อง VIP ก็ถูกเปิดออก
เป็นอู่กังและบอดี้การ์ดอีกคนที่เข้ามา สีหน้าเขาซีดเล็กน้อย
“คุณเอเรีย…” เขาหยุดหายใจนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ “คุณคาร์ลมาครับ”
ความเงียบตกลงมาอีกครั้ง เอเรียถอนหายใจเบา ๆ เหมือนรู้อยู่แล้วว่ามันต้องเกิดขึ้น เธอหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบอีกครั้ง
ก่อนจะพูดเหมือนเรื่องธรรมดา
“ให้เขาขึ้นมา”
ชายคนนั้นชะงัก
“แต่…เขาพาคนมาด้วยครับ”
เอเรียยิ้มมุมปาก
“แน่นอนว่าเขาต้องพาคนมา”
อินคาได้ยินเช่นนั้นก็กระดกเหล้าจนหมดจากนั้นก็ลุกขึ้นและเดินไปยืนด้านหลังของเอเรียและเปลี่ยนท่าทีเป็นสงบนิ่ง เอเรียเองก็รีบเก็บแฟลช์ไดร์ไว้ในกระเป๋าและวางตัวด้วยความสงบเช่นกัน
....................