EP14

1540 Words

ไม่กี่วินาทีต่อมา รถ SUV สีดำก็เลี้ยวเข้ามา คนขับเหมือนจะตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นอินคายืนขวางถนนอยู่ แต่รถก็ยังพุ่งเข้ามา อินคาไม่ขยับ จนกระทั่งรถใกล้เข้ามาไม่ถึงสิบเมตร เขาก็ก้าวหลบออกด้านข้าง SUV เบรกกะทันหันประตูรถเปิดออกทันที ชายร่างใหญ่สองคนก้าวลงมาพร้อมท่าทีไม่เป็นมิตร หนึ่งในนั้นมองอินคาตั้งแต่หัวจรดเท้า “บอดี้การ์ดสินะ” อินคายืนนิ่ง สีหน้าเรียบเหมือนเดิม “พวกนายตามรถผิดคันแล้ว” ชายอีกคนหัวเราะหึ “ไม่ผิดหรอก เราตามถูกคน” บรรยากาศในซอยเงียบลงทันที ลมพัดผ่านถังขยะข้างกำแพงให้เกิดเสียงกรอบแกรบเบา ๆ อินคาขยับไหล่นิดเดียว คลายกล้ามเนื้อเหมือนกำลังวอร์มร่างกาย “งั้นก็ดี คงเป็นส.ส.คาร์ลสินะที่ส่งพวกแกมา” เขาพูดเรียบๆ ชายร่างใหญ่หลี่ตาลงเล็กน้อย "โอ้...แกหัวไวดีนี่" จากนั้นชายร่างใหญ่ทั้งสองก็นำปืนที่เอวออกมาและเล็งไปที่อินคา แต่ทว่า........ร่างของอินคาได้หายไปจากจุดเดิมแล้ว "มันหายไปไหนวะ" "ฉันอยู่ข้างหลังพวกแก" อินคากล่าวเสียงเรียบ ชายร่างใหญ่ทั้งรีบหันไปทันที แต่ก็ช้าไป บัดนี้อินขาที่มีดวงตาสำดำสนิทเรากับลลุมลึกไร้ก้นบึ้งได้คว้าคอชายร่างใหญ่ทั้งสองคนเอาไว้ "อั๊ก!" อินคายกยิ้ม "ขอบคุณที่มาเป็นอาหารให้กับเด็กๆของฉัน" ทันใดนั้น—ตะขาบสีดำแดงนับร้อยตัว ก็พุ่งทะลักออกมาจากแขนเสื้อของอินคาเหมือนกระแสน้ำที่มีชีวิต เสียง ซ่าาาาา ของขาเล็ก ๆ นับร้อยเสียดสีกันดังสะท้อนในซอยแคบ “อะ—อะไรวะเนี่ย!” ชายคนหนึ่งร้องลั่น พยายามสะบัดมือ แต่ตะขาบจำนวนมากได้ไต่ขึ้นมาตามแขนของเขาแล้ว อีกคนพยายามจะยกปืนยิง แต่—อินคากระชับมือที่บีบคอพวกเขาแน่นขึ้นจนทั้งสองเริ่มหายใจไม่ออก “ดิ้นไปก็เท่านั้น" เสียงของเขาเรียบ…แต่เย็นเยียบ ตะขาบพุ่งเข้าไปตามคอเสื้อ แขนเสื้อ และลำตัวของชายทั้งสอง “อ๊ากกกก!! ” พวกเขาพยายามดิ้นสุดแรง แต่ร่างกายถูกอินคาจับล็อกไว้แน่นเหมือนคีมเหล็ก ตะขาบบางตัวกัด บางตัวไต่เข้าไปใต้เสื้อผ้า พิษเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว เส้นเลือดบนคอของชายคนหนึ่งเริ่มปูดขึ้น ใบหน้ากลายเป็นสีม่วงคล้ำ อีกคนล้มลงคุกเข่าทั้งที่ยังถูกอินคาจับคออยู่ เสียงร้องค่อย ๆ แผ่วลง ร่างกายชายร่างใหญ่ทั้งเริ่มกระตุก ไม่กี่วินาทีต่อมา ทั้งสองคนก็ทรุดลงกับพื้นซอยอย่างหมดแรง ตะขาบนับร้อยตัวค่อยๆลุมกัดกินร่างของชายร่างใหญ่ทั้งสอง เสียง กรอบแกรบ ของขาเล็ก ๆ นับร้อยเสียดสีกับพื้นปูนดังสะท้อนในซอยแคบ ร่างของชายร่างใหญ่ทั้งสองกระตุกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆแน่นิ่งลง ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงทุกอย่างก็เงียบลง ร่างของชายทั้งสองแม้แต่กระดูกก็ไม่มีเหลือ อินคากลับมาเป็นสภาพปกติ เขาพบปืนพกสองกระบอก มีดพับ และโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่ง หน้าจอยังสว่างอยู่ มีข้อความล่าสุดขึ้นมา “จับเธอไปที่โกดัง แล้วรายงานกลับมา” อินคามองชื่อผู้ส่ง ส.ส. คาร์ล มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย "ดูเหมือนว่า เขาจะเค้นถามเอเรียสินนะว่าเป็นคนส่งคนให้ไปเอาแฟลชไดร์หรือเปล่า" "หมอนี่มันฉลาดจริงๆ" ทันใดนั้น— มีดสั้นสีดำสองเล่มก็พุ่งแหวกอากาศตรงมายังอินคา ฟึบ! ฟึบ! อินคาเอียงศีรษะหลบเล่มแรกอย่างเฉียดฉิว แขนอีกข้างยกขึ้นปัดเล่มที่สอง เคร้ง! ใบมีดกระแทกกับกำแพงปูนด้านหลังจนเกิดประกายไฟเล็ก ๆ แต่ก่อนที่มีดจะตกถึงพื้น—เงาร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาแล้ว เร็วราวกับเงาในความมืด เรเวนปรากฏตัวตรงหน้าของอินคาในพริบตา มือของเขาคว้ามีดอีกเล่มที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อออกมาปามีดพุ่งตรงไปยังลำคอของอินคา อินคาเอียงตัวหลบในเสี้ยววินาที ใบมีดเฉือนผ่านปกเสื้อของเขาไปเพียงนิดเดียว เรเวนลงพื้นอย่างเงียบกริบเหมือนแมวล่าเหยื่อ ดวงตาคมของเขามองอินคานิ่ง ๆ “หลบได้งั้นเหรอ…”เขาพูดเสียงเรียบ อินคามองมีดที่ปักอยู่บนกำแพงด้านหลัง ก่อนจะหันกลับมามองชายตรงหน้า มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย “นายมีฝีมือกว่าพวกก่อนหน้านี้เยอะเลย” เรเวนหมุนมีดในมือช้า ๆ “ดูเหมือนว่าผมจะมาช้าไป” มองไปยังร่องรอบเลือดบนพื้นและกล่าว " คุณสินะ ที่โกดังท่าเรือวันนั้น ว่าแต่คุณทำได้ยังไง ศพหายไปไหนหมด" "งั้นนายก็ลองเป็นศพดูสิ จะได้รู้" อินคายักไหล่ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่รู้เรื่องมนต์ดำของเขา เรเวนหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบนั้น มีดในมือเขาหยุดหมุนชั่วขณะ ซอยแคบกลับมาเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมพัดผ่านกำแพงปูนและกลิ่นคาวเลือดที่ยังคงจาง ๆ อยู่ในอากาศ เรเวนมองพื้น ไม่มีศพ ไม่มีเลือดมากพอจะอธิบายว่ามีคนตายสองคน มีเพียงคราบเล็ก ๆ และรอยอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนรอยขาเล็กๆนับร้อยลากผ่านพื้นปูน ดวงตาของเขาคมขึ้นทันที “อืม…” เขาเงยหน้าขึ้นมามองอินคาอีกครั้ง “งั้นผมคงต้องลองดูจริง ๆ สินะ” ฟึ่บ! ร่างของเรเวนพุ่งเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้เร็วกว่าเดิม มีดในมือเขาเคลื่อนไหวเหมือนเงา— ฉึก! ฉึก! ฉึก! สามจังหวะติดกัน แทงเข้าหาจุดตายทั้งหมด—คอ หัวใจ และชายโครง แต่ในเสี้ยววินาที— อินคาเอียงตัวเพียงเล็กน้อย มีดทั้งสามผ่านไปเฉียด ๆ เหมือนเขารู้ล่วงหน้าอยู่แล้ว ปึก! มือของอินคาคว้าข้อมือของเรเวนกลางอากาศ แรงบีบมหาศาลจนข้อมือของเรเวนแทบชะงัก แต่เรเวนไม่ตกใจเลย ในทางกลับกัน—มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย “จับได้แล้ว” ทันใดนั้น—เขาปล่อยมีดในมือ มืออีกข้างดึงมีดสั้นที่ซ่อนอยู่หลังเอวออกมาและแทงสวนขึ้นจากระยะประชิดสุด ๆ ฉัวะ! ใบมีดเฉือนผ่านสีข้างของอินคาไปเล็กน้อย เลือดสีแดงเข้มซึมออกมาทันที เรเวนถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาจับจ้องไปที่บาดแผลนั้น “ในที่สุดก็โดนจนได้” อินคาก้มมองด้านข้างตัวเองเล็กน้อย เลือดหยดลงพื้นสองสามหยด จากนั้น—เขาหัวเราะเบา ๆ “ดีมาก” แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีดำสนิทของเขาดูเหมือนลึกขึ้นกว่าเดิม เรเวนขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะบาดแผลนั้น—กำลังค่อย ๆ ปิดตัวลง เนื้อที่ถูกเฉือนเริ่มสมานกันอย่างช้า ๆราวกับร่างกายของอินคาไม่ใช่มนุษย์ “เวรเอ๊ย…” เรเวนพึมพำ อินคาบิดคอเบา ๆ เหมือนเพิ่งวอร์มร่างกายเสร็จ “ทีนี้ตาฉันบ้าง” ทันใดนั้น— เงาของอินคาหายไป เรเวนเบิกตาเล็กน้อย “เร็วขนาด—” ปึก!!! หมัดของอินคากระแทกเข้าที่ท้องของเรเวนเต็มแรง เสียงลมในปอดของเรเวนถูกกระแทกออกมาทันที ร่างของเขาลอยถอยหลังไปกระแทกกำแพงปูนของซอย ตูม! กำแพงแตกร้าวเล็กน้อยจากแรงกระแทก แต่เรเวนยังไม่ล้ม เขาฝืนยืนอยู่ได้ เลือดไหลจากมุมปาก เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ “ฮะ…ฮะ…” เขาเช็ดเลือดที่ปาก แล้วมองอินคาด้วยสายตาที่ต่างจากเดิม ไม่ใช่ความดูถูกอีกต่อไป แต่เป็น—ความตื่นเต้นของนักล่า “เข้าใจแล้ว…” เขาพูดช้า ๆ “คุณไม่ใช่คนธรรมดา” อินคาไม่ตอบ เพียงยืนมองเขาเงียบ ๆ แล้วในเงามืดใต้แขนเสื้อของอินคา— เสียง ซ่าาาา… เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง เรเวนหรี่ตาลง เขาเริ่มเห็นบางอย่าง ตะขาบสีดำแดงตัวแรกไต่ลงมาจากแขนเสื้อของอินคา ตามด้วยตัวที่สอง ตัวที่สาม แล้ว—ทั้งฝูง พื้นซอยเริ่มเต็มไปด้วยเงาดำเล็ก ๆ ที่กำลังเคลื่อนไหว เรเวนเงียบไปสองวินาที ก่อนจะพึมพำ “คุณเป็นตัวอะไรกันแน่” มุมปากของเขายกขึ้นช้า ๆ “แต่ก็ช่างเถอะ” เขาหมุนมีดในมืออีกครั้ง แต่คราวนี้—สายตาของเขาไม่ได้มองอินคา เขามอง “ตะขาบ” แล้วพูดขึ้นอย่างสงบ “ถ้าผมฆ่าคุณไม่ได้…” เขาก้มตัวเล็กน้อยเหมือนนักล่าที่กำลังจะพุ่ง “ผมก็แค่ต้องตัดแขนคุณก่อนก็พอ” ทันใดนั้น— เรเวนก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง เร็วกว่าเดิม! เร็วกว่าเมื่อครู่! และครั้งนี้— เป้าหมายของเขา คือแขนของอินคาที่เต็มไปด้วยฝูงตะขาบ .................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more