EP15

762 Words

เรเวนพุ่งเข้ามาอีกครั้ง เงาร่างของเขาแทบมองไม่ทัน มีดในมือสะท้อนแสงไฟสลัวในซอยเป็นเส้นบาง ๆ ฟึบ! เขาฟันเข้าที่แขนของอินคาอย่างแม่นยำ ฉัวะ! เสื้อของอินคาถูกกรีดขาดทันที แต่— มีดหยุดลงกลางอากาศ เรเวนเบิกตาเล็กน้อย แขนของอินคามีอะไรบางอย่างหยุดการโจมตีของเขา ไม่ใช่มือ ไม่ใช่อาวุธ แต่เป็น ตะขาบสีดำแดงหลายสิบตัวที่พันกันแน่นเหมือนเชือกมีชีวิต พวกมันเลื้อยพันใบมีดเอาไว้แน่นจนมีดขยับไม่ได้ เรเวนถอยหลังทันทีอย่างระวัง ดวงตาคมของเขาหรี่ลง “ชักจะน่ารำคาญแล้วสิ…” อินคาไม่ตอบ เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อย เงาของเขาทาบลงบนพื้นปูนของซอย แล้วเสียงของเขาก็ดังขึ้นเบา ๆ ต่ำ…แหบ…เหมือนกระซิบจากหลุมลึก “พวกแก…ยังไม่อิ่มซินะ” ทันใดนั้น— พื้นซอยเริ่ม ขยับ เสียง ซ่าาาาาาาาาาา ดังขึ้นรอบตัว ตะขาบจำนวนมหาศาลเริ่มไหลออกมาจากแขนเสื้อ จากคอเสื้อ จากเงาของอินคา ไม่ใช่แค่ร้อยตัวเหมือนเมื่อครู่! แต่เป็น นับพัน! พื้นปูนเริ่มถูกปกคลุมด้วยเงาสีดำแดงที่กำลังเคลื่อนไหว เรเวนขมวดคิ้วทันที “เวร…” เขากระโดดถอยหลังขึ้นไปยืนบนถังขยะเหล็กข้างกำแพง ตะขาบนับร้อยพุ่งเข้ามาที่พื้นตรงจุดที่เขายืนเมื่อครู่ อินคาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนไปแล้ว ตาเขาดำสนิททั้งลูก ไม่มีตาขาวเหลืออยู่เลย! บรรยากาศในซอยเย็นลงอย่างผิดปกติ เหมือนอุณหภูมิลดลงหลายองศา เรเวนจ้องเขา คราวนี้สีหน้าเขาไม่ใช่ความตื่นเต้นอีกแล้ว แต่เป็น สัญชาตญาณเตือนภัยของนักฆ่า “นี่ไม่ใช่แค่สัตว์เลี้ยง…”อินคาพึมพำ เขายกมือขึ้นช้า ๆ ตะขาบบนพื้นหยุดเคลื่อนไหวพร้อมกันราวกับกองทัพ จากนั้นเสียงของอินคาก็ดังขึ้นอีกครั้ง “มันคือคำสาปอาคม” ทันใดนั้น—เงาของตะขาบนับพันบนพื้น เริ่มรวมกัน เหมือนเงาดำกำลังก่อตัว เรเวนมองภาพนั้นอย่างไม่อยากเชื่อ เพราะเงาพวกนั้นกำลังรวมตัวกันเป็นรูปร่างบางอย่าง รูปร่างของ ตะขาบยักษ์! มันยาวเกือบสี่เมตร! ลำตัวสีดำมันเงา ขาเล็กๆ นับร้อยขยับพร้อมกัน ดวงตาสีแดงเล็กๆ หลายคู่เปิดขึ้น! ซ่าาาาาาาาาาา เสียงขาเสียดสีกันดังเหมือนฝนตกใส่หลังคาสังกะสี เรเวนค่อย ๆ ลงจากถังขยะ เขาหมุนมีดในมือช้า ๆ แล้วถอนหายใจ “โอเค…คุณเล่นใหญ่ขนาดนี้โดยไม่กลัวผู้คนแถวนี้จะเห็น” เขาพูดต่อ“นี่มันเริ่มไม่ใช่งานธรรมดาแล้ว” อินคามองเขา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “หึๆ ฉันไม่กลัวใครเห็นทั้งนั้น” ทันใดนั้น— ตะขาบยักษ์พุ่งเข้าใส่เรเวน พื้นปูนแตกร้าวจากแรงกระแทก เรเวนพุ่งหลบไปด้านข้างทันที ตูม!! กำแพงด้านหลังถูกกระแทกจนแตกเป็นรอย ฝุ่นปูนกระจายเต็มซอย แต่ในควันฝุ่นนั้น—อินคาหายไปแล้ว! เรเวนรู้ตัวทันที เขาหันกลับ แต่ช้าไปครึ่งวินาที อินคาปรากฏตัวอยู่ด้านหลังแล้ว มือของเขาวางอยู่บนไหล่ของเรเวน เสียงของอินคากระซิบข้างหูเขาอย่างเย็นเยียบ “ตอนนี้…นายยังอยากตัดแขนฉันอยู่ไหม” ทันใดนั้น— ตะขาบนับร้อยพุ่งขึ้นมาตามขาของเรเวน ซ่าาาาาาาาาาา มีบางตัวเริ่มไต่ขึ้นตามเสื้อของเขาแล้ว เรเวนเบิกตา ไฟต์กำลังจะจบในไม่กี่วินาที แต่—ทันใดนั้น เรเวนยิ้มมุมปาก นิ้วของเขากดสลักระเบิดอย่างช้า ๆ “ผมไม่ยอมตายคนเดียวหรอกนะ…หึๆ” เสียง แกร๊ก ของสลักโลหะดังขึ้นในซอยแคบ ๆ ตะขาบนับร้อยยังคงไต่ขึ้นตามขา ตามเสื้อของเขา เสียงซ่า ๆ ดังรอบตัวเหมือนพายุแมลงกำลังกลืนร่างเขา อินคายืนอยู่ด้านหลัง มือยังวางอยู่บนไหล่ของเรเวน ดวงตาดำสนิทไร้ตาขาว “เอาเลยสิ” อินคากระซิบ “ถ้านายกล้าพอ” เรเวนหัวเราะเบา ๆ “คุณนี่มันบ้าเหมือนกันนะ แต่ผมก็บ้าไม่ต่างจากคุณ” แล้วเขาก็ดึงสลักออก ติ๊ง ระเบิดตกลงพื้น! เวลาเหมือนหยุดลงหนึ่งวินาที จากนั้น— ตูม!! แรงระเบิดสะเทือนทั้งซอย! เปลวไฟและแรงอัดกระแทกกระจายออกไป ฝุ่นปูน เศษกำแพง และตะขาบนับพันปลิวกระจายไปทุกทิศ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more