EP8

940 Words

คืนเดียวกัน ตรอกแคบด้านหลังบาร์เก่าในย่านสลัมของเมืองกำลังเปียกชื้นไปด้วยน้ำฝนที่เพิ่งหยุดตก ไฟนีออนสีแดงกำลังกระพริบติด ๆ ดับ ๆเหนือป้ายบาร์เก่าที่กำลังจะพัง เสียงดนตรีจากด้านในดังลอดออกมาเบาๆ ชายร่างใหญ่สามคนกำลังยืนล้อมชายอีกคนอยู่กลางตรอก “แกคิดว่าจะหนีหนี้พวกเราได้เหรอวะ” หนึ่งในนั้นผลักชายที่ถูกล้อมจนหลังชนกำแพง ชายคนนั้นหอบหายใจ ตัวสั่นไปด้วยความกลัว “ผม…ผมจะหาเงินมาให้ ขอเวลาอีก—” "ผั๊วะ" ชายถูกล้อมพูดยังไม่ทันจบประโยคก็ถูกหมัดหนักๆกระแทกเข้าที่ท้องของเขาจนคำพูดขาดหาย “เวลาเหรอ?” ชายร่างใหญ่หัวเราะเยาะ “คนอย่างแกไม่มีเวลาแล้ว” แต่ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนึ่งดังขึ้นจากปลายตรอก ตึก… ตึก… ตึก… ทั้งสามหันไปมองพร้อมกัน เป็นชายคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาช้าๆ เสื้อโค้ทสีดำยาวพริ้วเล็กน้อยตามแรงลม ผมของเขาสีดำประบ่าถูกมัดหลวมๆดวงตาสีเทาเย็นเฉียบ เขาหยุดยืนห่างออกไปไม่กี่เมตร หนึ่งในพวกนักเลงขมวดคิ้ว “มองอะไรของมึงวะ ไสหัวไป—” ทว่ายังพูดไม่ทันจบ ฟึบ! มีดสั้นสีดำก็พุ่งผ่านอากาศปักเข้าที่มือของเขา “อ๊ากกก!” เสียงร้องดังลั่นตรอก เลือดไหลหยดลงบนพื้นซีเมนต์ อีกสองคนตกใจรีบชักมีดออกมา “มึงเป็นใครวะ!” ชายในเสื้อโค้ทไม่ได้ตอบ เขาเพียงก้าวเข้ามาช้าๆ ก่อนจะพูดเสียงเรียบ “เรเวน” สิ้นคำกล่าว......ร่างของเขาพุ่งเข้าหาอีกสองคนทันที ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าที่สายตาจะตามทัน หมัดหนึ่งกระแทกเข้าที่ลำคอ กร๊อบ เสียงกระดูกดังแผ่วเบาชายคนนั้นทรุดลงทันที อีกคนพยายามแทงสวนกลับแต่เรเวนบิดตัวหลบเพียงครึ่งก้าว มีดในมือเขาเคลื่อนผ่านอากาศอย่างแม่นยำ เลือดสาดกระเซ็น ไม่ถึงสิบวินาที อันธพาลทั้งสามคนก็นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ตรอกกลับมาเงียบอีกครั้ง เรเวนดึงมีดออกจากมือของชายคนแรกอย่างเฉยเมย เขาเช็ดใบมีดกับเสื้อของศพก่อนจะเก็บมันกลับเข้าที่ ชายที่ถูกซ้อมเมื่อครู่ยังคงนั่งตัวสั่นอยู่กับกำแพงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “ขะ…ขอบคุณ…” เรเวนมองเขาเพียงครู่เดียว จากนั้นก็พูดขึ้น “ฉันไม่ได้มาช่วยนาย” ชายคนนั้นชะงัก เรเวนเดินออกจากตรอกช้า ๆ ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน รองเท้าหนังสีดำของเขากระทบพื้นซีเมนต์ที่ยังเปียกฝนส่งเสียงเบา ๆ ตึก… ตึก… ตึก… ไฟนีออนสีแดงจากป้ายบาร์สะท้อนบนพื้นน้ำเป็นเงาสั่นไหว ทุกก้าวที่เขาเดินผ่านทำให้เงานั้นแตกกระจายเหมือนเลือดที่ถูกเหยียบย่ำ ด้านหลังยังคงมีชายที่ถูกซ้อมนั่งพิงกำแพง ตัวสั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างมองตามชายในเสื้อโค้ทที่เดินหายไปในความมืด เขาไม่กล้าขยับไม่กล้าตะโกนเรียก และไม่กล้าหนี เพราะในหัวของเขายังวนเวียนกับภาพเมื่อครู่ การเคลื่อนไหวที่เร็วเกินมนุษย์ สายตาที่เย็นชาจนเหมือนไม่มีชีวิต เหมือนนักล่าที่ฆ่า…โดยไม่ต้องใช้ความโกรธเลยแม้แต่นิดเดียว .................. เรเวนเดินออกจากตรอกสู่ถนนสายหลักของย่านสลัม ฝนหยุดตกไปแล้ว แต่กลิ่นชื้นของเมืองยังลอยอยู่ในอากาศ ไฟถนนบางดวงเสีย บางดวงกระพริบเหมือนกำลังจะดับ รถเก่า ๆ วิ่งผ่านเป็นระยะ เสียงไซเรนตำรวจดังห่าง ๆ จากอีกฝั่งของเมือง เขาหยุดอยู่ใต้เสาไฟหนึ่งต้น แสงสีเหลืองซีดตกกระทบบนใบหน้าคมเข้มของเขา ดวงตาสีเทาคู่นั้นนิ่งสนิท โทรศัพท์ถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง ข้อความจาก คาร์ล ยังค้างอยู่บนหน้าจอ มีคนฆ่าลูกน้องฉันทั้งทีม เรเวนรู้จักคาร์ลมานานพอที่จะรู้ว่า “ทั้งทีม” หมายถึงอะไร ลูกน้องของคาร์ลไม่ใช่พวกนักเลงข้างถนน พวกนั้นเป็นคนที่ผ่านสนามจริงมาแล้วหลายครั้ง มือปืน มือสืบ คนคุ้มกัน ถ้าพวกนั้นตายหมดในที่เดียว มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มันคือการล่า และคนที่ทำมัน… ต้องเป็นคนที่เก่งมาก มุมปากของเรเวนขยับขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เหมือนสัตว์นักล่าที่ได้กลิ่นคู่ต่อสู้ โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง......ข้อความใหม่ปรากฏขึ้น คาร์ลส่งพิกัดมา พร้อมข้อความสั้น ๆ โรงงานร้างท่าเรือฝั่งตะวันตก แฟลชไดร์หายไป ทีมของฉันขาดการติดต่อ เรเวนมองพิกัดนั้นเพียงไม่กี่วินาที เขาจำแผนที่ของเมืองได้แทบทุกซอกทุกมุมอยู่แล้ว โรงงานเก่าริมท่าเรือสถานที่เงียบ มืด และเหมาะกับการฆ่าคนมากที่สุด เขาเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าเสื้อโค้ท ลมกลางคืนพัดผ่านตรอกและถนนแคบ ๆ ของย่านสลัม เส้นผมสีดำที่มัดหลวมของเขาไหวเล็กน้อย เรเวนเดินไปหยุดที่ขอบถนน ไม่นานนัก รถมอเตอร์ไซค์สีดำคันหนึ่งก็ถูกปลดล็อกจากรีโมตในมือเขา ทันใดนั้นไฟหน้าสีขาวก็สว่างวาบขึ้นกลางความมืด เขาขึ้นคร่อมรถ สตาร์ทเครื่องเสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำ ๆก่อนที่รถจะพุ่งออกไปตามถนนเปียกฝนอย่างรวดเร็ว

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more