EP12

1179 Words

ห้อง VIP เสียงดนตรีแจ๊สจากด้านล่างยังคงลอยขึ้นมาเบา ๆ เหมือนเสียงจากอีกโลกหนึ่ง เอเรียยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟามือของเธอถือแก้วไวน์เธอยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มรวดเดียวหมด จากนั้นเธอก็เอื้อมมือไปหยิบขวด อินคาขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณดื่มเยอะเกินไปแล้ว” เอเรียไม่สนใจเธอรินไวน์เพิ่ม “คืนนี้ฉันอยากดื่ม” เธอพูดเรียบ ๆ “ถ้าพรุ่งนี้ฉันตาย อย่างน้อยคืนนี้ก็ยังสนุกอยู่” อินคาไม่ได้ตอบ เขาเพียงยืนเงียบ ๆ มองเธอดื่มแก้วที่สอง …แล้วแก้วที่สาม และก็แก้วต่อๆไป แก้มของเอเรียเริ่มมีสีแดงอ่อน ๆ สายตาคมกริบของเธอเริ่มพร่าเล็กน้อย ในที่สุดเธอก็เอนหลังพิงโซฟาหัวเราะเบา ๆ เหมือนคนที่เริ่มเมา “อินคา” เธอเรียกเขา อินคาเดินเข้าไปใกล้เล็กน้อย เอเรียเงยหน้ามองเขา ระยะห่างระหว่างพวกเขาใกล้กว่าปกติ ดวงตาของเธอจ้องเขาอยู่นานเหมือนกำลังพยายามอ่านอะไรบางอย่าง “…เธอฆ่าคนสิบกว่าคนคืนนี้” เธอพูดช้า ๆ “แต่หน้าตาเธอยังดูเหมือนเด็กมหาลัย” อินคาไม่ตอบ เอเรียหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง จากนั้นจู่ ๆ เธอก็เอื้อมมือไปจับแขนเขา “ช่วยพยุงฉันหน่อย”เธอลุกขึ้นยืน แต่ร่างกายโอนเอนเล็กน้อย อินคารีบจับไหล่เธอไว้แต่จังหวะนั้นเองเอเรียสะดุดเล็กน้อย ร่างของเธอเอนเข้ามาใกล้ใกล้จนอินคาได้กลิ่นน้ำหอมของเธอชัดเจน ดวงตาของทั้งสองสบกัน เงียบ ไม่มีใครพูดอะไรเสียงดนตรีแจ๊สยังคงเล่นเบา ๆเอเรียมองเขานิ่งลมหายใจของเธออุ่นจากแอลกอฮอล์ “อินคา…” เสียงของเธอเบากว่าปกติเหมือนกระซิบ ช่วงวินาทีนั้น ความตึงเครียดที่กดไว้ทั้งคืน เหมือนจะขาดออกเอเรียยื่นมือขึ้นแตะที่คอเสื้อของเขา อินคาชะงักไปเสี้ยววินาทีแต่เขาไม่ได้ถอย ไฟในห้อง VIP ยังคงส่องแสงสีอำพันสลัว ๆเงาของทั้งสองทาบทับกันบนผนัง จากนั้น เอเรียเป็นฝ่ายขยับก่อน มือของเธอกำคอเสื้อเขาไว้หลวม ๆ แล้วดึงเขาเข้ามาเล็กน้อย ริมฝีปากของเธอแตะลงบนริมฝีปากของอินคาอย่างไม่ลังเล จูบแรกนั้นไม่ได้รุนแรง แต่มันตรงไปตรงมา อินคานิ่งไปครู่หนึ่งเหมือนสมองยังตามไม่ทันสิ่งที่เกิดขึ้น กลิ่นไวน์และน้ำหอมของเอเรียล้อมรอบเขาไปหมด เอเรียผละออกเล็กน้อย ดวงตาของเธอยังพร่าเพราะแอลกอฮอล์ แต่สายตาที่มองเขากลับจริงจังกว่าปกติ “...โทษที” เธอพูดเบา ๆ เหมือนกระซิบ แต่ก่อนที่เธอจะถอยออกไป อินคาก็คว้าข้อมือเธอไว้ เขารวบเอวเธอเข้ามาและประจูบไปที่ริมฝีปากบางๆของเอเรียอย่างดูดดื่ม แรงดึงนั้นไม่ได้รุนแรง แต่มั่นคงพอที่จะทำให้เธอกลับเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขาอีกครั้ง มืออีกข้างของเขารวบเอวเธอไว้แน่น ร่างของทั้งสองแนบชิดกันจนแทบไม่มีช่องว่าง อินคาสอดแทรกลิ้นเข้าไปในปากของเอเรียและดูดดุ้นลึกกว่าเดิม ทำให้เอเรียถึงกับหายใจถี่ ขาของเธอไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาทันที อินคาจึงค่อยๆเอนร่างของเอเรียให้นอนราบลงบนโซฟาก่อนที่จะใช้มืออันซุกซนขยำไปที่หน้าอกอันกลมกลึงของเอเรีย "อ๊ะ!" เอเรียชะงักไปเสี้ยววินาทีเหมือนจะตกใจกับการตอบสนองและความกล้าของเขา ลมหายใจของเธอสะดุดเล็กน้อยเมื่อมือของอินคาล้วงเข้าไปลูบไล้ผิวเนื้อกลมๆถาพใต้เสื้อเชิ้ตของเธอ ปากของเขายังจูบเธอปล่อย มันลึกและหนักแน่นกว่าเดิม เหมือนอารมณ์ที่ถูกกดไว้ตลอดทั้งคืนกำลังถูกปลดปล่อยออกมาในวินาทีนี้ นิ้วมือของอินคาสกิดเม็ดบัวยอดอกเบาๆ ร่างของเอเรียถึงกับสั่นสะท้าน เธอเผลอกำเสื้อของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว น นี่มันนานมากแล้วที่เธอไม่เคยได้สัมพัสอะไรแบบนี้ หลังจากที่สามีของเธอนอกใจ เธอก็ปิดกลั้นตัวเองมาตลอด “อินคา…” เธอกระซิบ เสียงของเธอเบาและแผ่วกว่าปกติ อินคาหยุดชั่วครู่ เหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง ดวงตาของเขามองเธอนิ่ง ๆ เอเรียยกมือขึ้นแตะที่ใบหน้าของเขาเบา ๆ นิ้วของเธอลากผ่านแนวกรามของเขาช้า ๆ แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องเธอเหมือนเดิม มือของเขาเลื่อนขึ้นไปแตะที่แก้มของเอเรียเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ปัดเส้นผมที่ตกลงมาบังใบหน้าเธอออก ความเงียบแผ่กระจายอยู่ในห้อง “คุณเมาแล้ว” เอเรียยิ้มมุมปาก “อาจจะใช่” เธอจับคอเสื้อของเขาอีกครั้งแล้วดึงเขาลงมาใกล้ “แต่ฉันยังจำได้ว่า…ฉันเป็นคนเริ่มก่อน” คำพูดนั้นทำให้มุมปากของอินคาขยับเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะก้มลงจูบเธออีกครั้ง มือหนาลูบไล้ผิวเนื้อเนียนของเอเรียอย่างเบามือ เขาจูบเธออยู่นานจนสุดท้ายเอเรียก็เผลอหลับไป อินคาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ พรางสะกดอารมณ์ราคะในตัวเองเอาไว้ ถ้าเป็นผู้หญิงคนอืนเขาคงจัดการไปแล้ว แต่เธอคือเอเรีย แม้ว่าเขาต้องการเธอแต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้ ตอนที่เธอกำลังเมา เสียงดนตรีแจ๊สจากชั้นล่างยังคงลอยขึ้นมาเป็นจังหวะช้า ๆ เหมือนเสียงจากโลกอีกใบหนึ่งที่ยังคงดำเนินไปตามปกติ เขามองเอเรียอยู่ครู่หนึ่ง เธอนอนหลับสนิทบนโซฟา ลมหายใจสม่ำเสมอ แก้มยังคงมีสีแดงอ่อนจากฤทธิ์ไวน์ เส้นผมสีเข้มของเธอกระจายอยู่บนพนักโซฟาเล็กน้อย อินคาค่อย ๆ ดึงเสื้อสูทของเธอมาคลุมร่างของเธออย่างระมัดระวัง ท่าทางของเขาเงียบและอ่อนโยนกว่าปกติ เมื่อจัดเสื้อให้เรียบร้อยแล้ว เขาก็ถอยออกมาหนึ่งก้าว ดวงตาคมของเขายังคงมองเธออยู่ ผู้หญิงคนนี้… ปกติแล้วเธอเป็นคนที่แข็งแกร่ง เยือกเย็น และควบคุมทุกอย่างได้เสมอ แต่ตอนนี้ เธอกลับดูเหมือนคนธรรมดาที่เพียงแค่เหนื่อยล้า อินคาออกไปด้านนอกห้อง เมื่อเจออู่กังและบอดี้การ์ดอีกคนเขาก็กล่าว "คุณผู้หญิงเมาหลับไปแล้ว" บอดี้การ์ดอีกคนเห็นเช่นนั้นก็กล่าว "เดี๋ยวจะให้พนักงานผู้หญิงพาเธอไปที่รถและไปส่งเธอที่คอนโด" อู่กังกล่าวด้วยนํ้าเสียงแข็งๆ "แกก็กลับไปได้แล้ว เรื่องพวกนี้พวกฉันจัดการเอง" อินคายังสงบนิ่ง เขาเดินจากไป โดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more