EP7

929 Words

ค่ำคืนเดียวกัน ภายในห้องทำงานชั้นบนของคลับหรู ไฟสีอำพันส่องสลัวเหนือโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ กลิ่นซิการ์ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ คาร์ลนั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำ มือหนึ่งถือแก้ววิสกี้ อีกมือเคาะนิ้วเบา ๆ บนโต๊ะ เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้วแต่ยังไม่มีรายงานจากทีมที่เขาส่งไป โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นขึ้น คาร์ลหยิบมันขึ้นมา หน้าจอแสดงสัญญาณจาก กล้องติดเสื้อของลูกน้องเขากดเปิดทันที ภาพวิดีโอปรากฏขึ้นบนหน้าจอ คือกล้องสั่นไหวเล็กน้อย แสดงภาพพื้นคอนกรีตของโรงงานร้างกับเสียงตะโกนของลูกน้องดังระงม “เชี่ย! มันอะไรเต็มพื้นวะ!” เสียงปืนดังขึ้นหลายนัด ภาพสั่นแรงเหมือนคนที่ใส่กล้องกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง จากนั้นภาพก็ก้มลงมองพื้น ตะขาบสีดำแดงจำนวนมหาศาลกำลังไหลทะลักออกมาจากรอยแตกของคอนกรีตเสียงกรีดร้องดังลั่น กล้องล้มกระแทกพื้น ภาพเอียงไปด้านหนึ่ง เสียงดิ้นรนยังดังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เงียบลง เหลือเพียงเสียง กรอบ…กรอบ… ของอะไรบางอย่างที่กำลังกัดกิน ลูกน้องสองคนที่ยืนอยู่ในห้องทำงานเริ่มหน้าซีด “บอส…นี่มันอะไรกัน…” คาร์ลไม่ได้ตอบสายตาของเขาจ้องหน้าจออย่างนิ่งเฉย ทันใดนั้นในภาพวิดีโอ มีเงาของชายคนหนึ่งเดินผ่านหน้ากล้อง เขาเดินอย่างสงบ ราวกับไม่ได้สนใจศพที่กองอยู่รอบตัว กล้องจับภาพได้เพียงช่วงขาและเงาร่างของเขา จากนั้นภาพก็หยุดนิ่งไป สัญญาณขาดหาย ห้องทั้งห้องเงียบกริบ คาร์ลวางโทรศัพท์ลงช้า ๆ เขาหยิบซิการ์ขึ้นมาสูบ ก่อนจะพ่นควันออกอย่างช้า ๆ “แอนนี่ตายแล้ว” ลูกน้องทั้งสองกลืนน้ำลาย “แล้ว…แฟลชไดรฟ์ล่ะครับ” คาร์ลยิ้มบาง ๆ “หายไป” เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างกระจก มองแสงไฟของเมืองเบื้องล่างจากนั้นจึงพูดเสียงเรียบ “ไปสืบมาให้รู้ว่า…” เขาหันกลับมา สายตาเย็นจัด “ไอ้คนที่เดินออกมาจากโรงงานนั้นเป็นใคร” คาร์ลหยุดครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “แล้วฆ่ามันซะ” “เดี๋ยวก่อน” ทั้งสองหยุดทันที คาร์ลยังคงจ้องภาพเฟรมสุดท้ายบนหน้าจอโทรศัพท์ เงาสุดท้ายของชายหนุ่ม เขาหรี่ตาเล็กน้อยก่อนจะพูดช้า ๆ “เรื่องนี้…อย่าให้พวกลูกกระจ๊อกไปจัดการ” ลูกน้องทั้งสองมองหน้ากันอย่างงุนงง คาร์ลวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ก่อนจะพูดชื่อหนึ่งออกมา “ส่ง เรเวน ไป” ทันทีที่ชื่อนั้นถูกเอ่ยขึ้น สีหน้าของลูกน้องทั้งสองเปลี่ยนไปทันที หนึ่งในนั้นถามเสียงเบา “บอส…หมายถึงเรเวนคนนั้นเหรอครับ” คาร์ลยกยิ้มเล็กน้อย “ใช่” เขาหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นจิบช้า ๆ “ถ้ามันสามารถฆ่าลูกน้องฉันทั้งทีมได้…มันต้องไม่ใช่คนธรรมดา” คาร์ลวางแก้วลง ดวงตาเย็นจัด “งั้นก็ส่งคนที่ไม่ธรรมดาไปจัดการมัน” ลูกน้องทั้งสองพยักหน้าทันที “ครับบอส” ประตูห้องปิดลง ความเงียบกลับมาอีกครั้ง คาร์ลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองเงาของชายในวิดีโออีกครั้ง รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏที่มุมปาก “มาดูกัน…” เขาพึมพำเบา ๆ “ว่าระหว่างนาย…กับเรเวนใครจะตายก่อนกัน” ....................... เรเวน (Raven) ชื่อ: เรเวน อายุ: 34 ส่วนสูง: 185 ซม. รูปร่าง: สูง ผอมเพรียว แต่มีกล้ามเนื้อแบบนักสู้ ไม่ใหญ่แต่เร็ว บุคลิก: เงียบ เยือกเย็น ไม่พูดมาก ชอบมองสถานการณ์ก่อนลงมือ เรเวนเป็นหนึ่งในมือสังหารที่คาร์ลไว้ใจที่สุด เขาไม่ใช่ลูกน้องธรรมดา แต่เป็น นักล่าที่ถูกเลี้ยงมาเพื่อฆ่า หลายปีก่อน คาร์ลเจอเขาในสนามต่อสู้ใต้ดิน ตอนนั้นเรเวนชนะคู่ต่อสู้ เจ็ดคนติดกันโดยไม่บาดเจ็บเลย หลังจากวันนั้น คาร์ลก็รับเขามาเป็นคนของตัวเอง ลักษณะภายนอก ผมสีดำยาวประบ่า มักรวบหลวม ๆ ดวงตาสีเทาเข้ม เย็นเหมือนคนที่ไม่รู้สึกอะไร มีรอยแผลยาวที่คิ้วซ้าย มักใส่เสื้อโค้ทสีดำกับรองเท้าบู๊ต เวลายืนเฉย ๆ เขาดูเหมือนคนธรรมดา แต่เมื่อเริ่มต่อสู้ บรรยากาศรอบตัวเขาจะเปลี่ยนทันที เหมือนสัตว์นักล่าที่กำลังออกล่า ความสามารถ 1. การต่อสู้ระยะประชิดระดับสูง เรเวนเชี่ยวชาญหลายรูปแบบ Krav Maga Muay Thai Jiu-Jitsu เขาชอบการต่อสู้แบบ เร็ว จบไว และโหด ส่วนใหญ่ศัตรูจะล้มลงภายในไม่กี่วินาที 2. การใช้มีด อาวุธหลักของเขาคือ มีดสั้นสองเล่ม มีดของเขาถูกออกแบบพิเศษ ใบมีดสีดำด้าน คมมาก ขว้างได้แม่นยำ หลายคนตายโดยไม่ทันรู้ว่าโดนอะไร 3. สัญชาตญาณนักล่า เรเวนมีประสาทสัมผัสดีมากได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ อ่านภาษากายคนได้เก่ง รู้ทันการโจมตีหลายครั้งก่อนจะเกิดนี่คือเหตุผลที่เขา ยังไม่เคยแพ้ในการล่า บุคลิก เรเวนไม่ใช่คนที่ฆ่าเพราะความโกรธ เขาฆ่าเพราะมันเป็น งาน เขามักพูดน้อย และประโยคที่เขาพูดบ่อยคือ “คนส่วนใหญ่…ตายเพราะพลาดเพียงครั้งเดียว” ความสัมพันธ์กับคาร์ล คาร์ลไม่เคยเรียกเรเวนว่า “ลูกน้อง” เขาเรียกว่า “อาวุธ” เรเวนก็ไม่เคยถามคำถาม ตราบใดที่คาร์ลบอกว่าใครต้องตายเขาก็จะทำให้มันเกิดขึ้น

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more