Ömür hastaneye gelmişti. Tedbir amaçlı olarak Azad Hala hâlâ uyutuluyordu. Hazar ise, hayatı boyunca belki de bir daha asla göremeyeceği gerçeğiyle yüzleşecekti, uyandığında.
Yoğun bakımın önüne geldiğinde, cama yaslanıp Berzan’ı izlemeye başladı. Derin bir sessizliğe gömülmüştü… Onu izlerken zihni, yüreği acının içine çekiliyordu. Abisini kaybetmişti. Sevdiğinin akıbeti ise hâlâ belirsizdi.
Tam o anda…
Hastane koridorunu delen, o ürkütücü ses duyuldu. Monitörden gelen kesik bir alarm sesi, ölümün habercisi gibi yankılandı.
Gözleri büyüdü, nefesi düzensizleşti.
"Berzan…" diye fısıldadı önce.
Sonra sesi yükseldi.
"Berzan! Berzan!"
Elleri cama vuruyordu artık.
"Bişey oluyor! Ölüyor!" diye haykırdı, gözyaşları yanaklarından süzülürken.
Nefesi kesildi. Göğsüne bıçak saplanmış gibi ac
